सलाम !

आसमान   में    उड़नेवाले  ए   जवान   तुझे    सलाम !
मातृभूमि  पे  मरनेवाले   ए    जवान   तुझे     सलाम !

तुम    चरागे-जिन्दगी   हो    प्यारे   हिन्दुश्तान   की ,
बड़ी   हिम्मत  से  लड़नेवाले ए  जवान   तुझे सलाम !

आज   फ़िज़ा    में  बिजलियाँ   चमकती   नज़र  आईं ,
घर  में  घुसकर  हमला  करनेवाले जवान तुझे सलाम !

तबाह  कर  दिया  तुमने आतंकिओं  का  सारा आलम,  
राष्ट्र गान  पर  मचलने  वाले  ए  जवान  तुझे  सलाम !

तुम    अक्सर  तूफान  का  रुख  मोड़   दिया  करते  हो,
बदले  की  आग  में  जलनेवाले  ए  जवान तुझे सलाम !
                                 ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

આતંક પર !

વજ્રનો  પ્રહાર આતંક પર,
નરેન્દ્રનો વાર આતંક પર !

વાયુદળનું  નિશાન અચૂક,
વિશ્વનો ફટકાર આતંક પર !

તું મક્કમ મિજાજનો  નેતા,
ગુસ્સો  ચિક્કાર આતંક પર !

પ્રધાનમંત્રી છો   ભારતનો,
કારમી   સવાર આતંક પર !

છપ્પનની છાતીનો પ્રભાવ,
જવાનોનો માર આતંક પર !

સલામ , છે વીર સિપાઈને ,
નમોનો ધિક્કાર આતંક પર !

ઉખાડીને ફેંકી દે,ઝુલ્મીઓને,
'કાન્ત'ની તવાર આતંક પર !
                  ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

सलाम !

ए    सिपाही     हिन्द  के   तेरी  शुआजत  को  सलाम ,
तेरी    हिम्मत    तेरी  जुर्रत  तेरी  ताकत  को सलाम  !

जान   दे    दी    तूने  हँसते  हुए अपने  वतन  के लिए,
तेरे      दिल  के  शोलाए  इश्को मोहब्वत  को  सलाम !

डाल  दीं  तूने  कमंदें    अपनी    हफ्त   अफ़लाक  पर,
तेरी  अजमत  तेरी हशमत तेरी  रिफ़अत  को सलाम !

तेरा      मज़हब     कौम    है   तेरी   इबादत  कौम  है ,
तेरे  इस  मज़हब    को  तेरी  इस इबादत को  सलाम !

शौक    से   अपने  वतन  हिन्दोस्तां   पर  जान    दी,
तेरी   इस  दीवानगी   को   इस  अकीदत को सलाम !

बाद   मरने    के   हयाते    जावदां     तुझको   मिली,
सारी  दुनिया  कर  रही   है  तेरी   तुरबत  को सलाम !

जां     निसार     ऐसे    जमीने    हिन्द   ने पैदा  किए ,
या  इलाही  तेरी    कुदरत   तेरी  सनअत  को सलाम !
                                    ***
-जिगर जलन्धरी

ગઝલ 

ગાલગા ,ગાલગા ,ગાલગા 

તુંજ  એ  વાતને યાદ કર,
મેઘલી   રાતને  યાદ કર.

ગોખથી   ઊતરે   શાયરી, 
તેં રચી ,ભાતને  યાદ કર.

આંખ  થૈ પાંખ આ ઊડતી,
રાહુની ,ઘાતને  યાદ  કર.

વીજળી  શ્વાસમાં   દોડતી,
આખરી  પાતને  યાદ કર.

કાંકરી  મારવી   છે   તને ?
આજ તું  'કાંત 'ને યાદ કર.
               ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

મોરલા  !

અંગણ  મેં  ટૌકા  કરિયેં  તા  મોરલા !
સા    મેં    સા     ભરિયેં   તા  મોરલા !

અચી     વ્યો   રૂમાલ  તોજો   હથ  મેં,
અખ  આડે  પખ  ધરિયેં  તા  મોરલા !

વાયક  મિલ્યો  આય  તોજી  ગોઠ જો,
સીરે    જો   ડારો   ડરિયેં  તા  મોરલા !

તુંજ    ચો   બાવર  વઢિયાં  ક    નિમ ?
રામ-રામ      જપીયેં       તા   મોરલા !

ભેરા     હલી     પાછા   વરી  વ્યા  કો ?
ફૂડ  છડ -ફૂડ છડ ,રટિયેં  તા  મોરલા !
                        ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા  'કાન્ત '

અખ  મેં  !

કજર     આરપાર     તોજી    અખ   મેં,
આય , કીંક   ચમત્કાર  તોજી  અખ  મેં.

રોપિયોં    ઈન    મેં,   સોણા    અસાંજા ,
સત   પાતાર  વિસ્તાર તોજી  અખ  મેં .

કુછેતી    હુભ    સેં , ને    કુછાય    ખરી ,
ઇશ્ક   જો   વહેવાર   તોજી     અખ  મેં.

અભલખ      તભડક       ધોડે       જડેં ,
ઉડામે    વા જો  આકાર તોજી અખ મેં.

મતારા   થયા   સભધ     અજ    મુંજા,
'કાન્ત ' આય  ચિક્કાર ,તોજી અખ  મેં.
                        ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગીત 

સખી, મારા  દલડામાં  કંઈક  કંઈક  થાય ,
                       કે  વાયા વાસંતી  વાયરા !
સખી, મારી  આંખોમાં   સ્વપ્નો   લહેરાય ,
                       કે વાયા  વાસંતી  વાયરા !

મારી   ઝાંઝરીયું   રણકે, ને   કોયલ   કૂકે 
જોબનિયું    મારું     પિયુને     સંદેશો  મૂકે.
સમણાંના  શણગાર  સજી ,બેસું  બારીએ,
મારી   તરફ   જોવાનું આજ  કોઈ ન ચૂકે !

સખી ,   મારા  કમખાની  કસ  તૂટી  જાય,
                       કે વાયા વાસંતી  વાયરા !
સખી, મોજું  તુટયાનું  અહીં ફીણ  લહેરાય ,
                      કે વાયા  વાસંતી  વાયરા !

કેસુડો  ખીલ્યો   છે   વગડામાં  લાલચટક,
રંગ એનો  બોલાવે મુજને, કહે અહીં અટક.
હળવે   રે   હળવે  હું  જયાં પગલાં  ઉપાડું ,
કરે   ઓલી    વનરાઈ   ,મારી સામે મટક.

સખી ,  મારા   રોમેરોમ  પ્રિયતમ  સમાય ,
                       કે  વાયા  વાસંતી  વાયરા !
સખી,    મારી    છાતી    ફાટું -ફાટું    થાય ,
                       કે  વાયા  વાસંતી  વાયરા !
                             ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

વાસંતી  વાયરો  !

વાસંતી  વાયરાની   વાત , મને   સમજાઈ   ગઈ,

અડકયો  મને  જરીક મુવો ,હું  તો  શરમાઈ  ગઈ.

ઓલ્યો    કેસુડો    ખીલ્યો    સીમમાં    લાલચટક ,

પવવને    કહું    હવા   બની  જા, જરીક તો અટક.

વનમાં    ઝૂલતી    વેલીઓ   ઉમંગે -સુગંધે  ઝૂલે,

ફૂલે  ઝૂમતા મદનને  કહું,હું પટકું -કે તું મને પટક.

પાલવ  ઊડવા લાગ્યો ને ,હું   તો  લજવાઈ  ગઈ.

અડક્યો  મને   જરીક  મુવો,   હું તો શરમાઈ ગઈ.

વસુધાની  આંખમાં  ડોકાય, આખા વર્ષની  મોજ,

લીલી ચૂંદડી -ઓઢીને ,નાચતી ને ગાતી એ રોજ.

રવિ  પણ    સોનેરી   કિરણો  રેલાવે  ને હરખાય,

નથી  રે કરવી  હવે  જીવતરમાં  સરગની  ખોજ.

ઝાકળબિંદુ ટપક્યું ગાલ પર,હું તો ગભરાઈ ગઈ.

અડક્યો  મને   જરીક  મુવો,   હું તો શરમાઈ ગઈ.

દૂર -દૂર  દેખાય  મને ,મારી  વાટ   જોતો સાજન,

માંડવે ગીત ગવાય ,લાખોપતિ બેઠું અહીં માજન.

શરણાઈના  સૂર  રેલાવે ,  રૂડા  રાગ  ને  રાગિણી .

ધ્રબાક  ઢોલ  ધ્રબૂકે ,જાણે આકાશે  ગાજે  ગાજણ .

આંખ ખુલી   ઉડયું સપનું ને  હું તો લજવાઈ ગઈ,

અડક્યો  મને   જરીક  મુવો,   હું તો શરમાઈ ગઈ.

                              ***

-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ઠંડી !

ટાઢોડું     લૈ    આવી    છે   ઠંડી ,
સાથે    છોરાં     લાવી   છે  ઠંડી.

પ્રવાસી    છે  એ  તો  ધરતીની ,
તડકાને  તો   ખાવી   છે     ઠંડી .

હા,  એનું     રૂપ  જ  છે  ને  ટાઢું ,
આ  કલમે    મેં  તાવી  છે   ઠંડી.

થઈને    કાતિલ   એ    ચીરે  છે,
શબનમને   તો  ગાવી   છે ઠંડી .

જોઉં  છું , છે  એ મસ્ત  પોતામાં, 
શીતળતાનું   ભાવી    છે    ઠંડી .
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '