અટલ  !

(રાગ:ભૈરવી )

આય  રગ  રગ  મેં મુંજે   રટન   મિઠડ઼ા  અટલ  !
કઈ  ભો  હિન  રાષ્ટ્ર  જો  જતન  મિઠડ઼ા  અટલ !

ઓસાણ   ઈજ   હથિયાર   આય   હાણેં  અસાંજો ,
માતૃભૂમિ  લાય    થીબો   ધફન  મિઠડ઼ા   અટલ !

અખા   વિજી    પૂજેજી   તેડો    તું  અંઇએં   વલા,
તોકે    કર્યું   શત  -શત  નમન    મિઠડ઼ા   અટલ  !

ધૂડ   ભારતજી    ચુમી ,  અસાંજે    સિર  ચાડીઉં ,
કર્યું   કુલભાન અસાંજા  તન-મન  મિઠડ઼ા  અટલ !

ખાક    મેં   તોજી  ખપોં  ,અટલ વાજપેયી  મિઠા ,
ડિયો   તાં    અજ  તોકે  વચન,   મિઠડ઼ા   અટલ !
                                 ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

सुन ले तू !

तूने  कहा  सुना  हमने, अब मन टटोलकर सुन ले तू,
सुन सुन ओ गद्दार  उवेसी ,कान  खोलकर  सुन ले तू। 

तुम  को शायद इस हरकत  पर शरम  नहीं है आनेकी ,
हिम्मत  कैसे   की तूने, माँ  की  जय  नहीं  लगानेकी। 

जिस  दिन  मोदी  संसद  में,शिवशंकर बन के डोलेंगे,
तू  क्या  चीज है  तेरे  अब्बा  भी  वंदे  मातरम  बोलेंगे। 

इसी गीत   को   गाकर  कुर्बां  अपना यार हमीद हुआ,
इसी   गीत  को गाकर ,अश्फाक  उल्ला   शहीद  हुआ। 

इसी  गीत  की बंदिश ,खान अजमुल्ला  ने  जोड़ी  थी,
ब्रिगेडियर  उस्मान अली  के तन में ,बिजली दौड़ी थी। 

यही गीत अब्दुल कलाम  की आन -बान - शान बना। 
यही गीत आखिरी मुग़ल के सपनों की पहचान  बना। 

इसी  गीत में  पोषिता -'अब्दुल '  कविता  कल्याणी,
इसीलिए  ब्रह्म    सत्य   कहती  है ,  कवि की वाणी। 

जिस द्रोही को मातृ भूमि का जय बंधन स्वीकार नहीं,
उस द्रोही को इस भारत में, रहने का  अधिकार  नहीं। 
                                      ***
-अब्दुल 

वाजपेयी  !

आन -बान -शान  तुम  हिंद   के   हो वाजपेयी  !
जान-मान-गान   तुम    हिंद  के  हो  वाजपेयी !

तुम  धरा-तुम गगन- तुम  लहर  हो  राष्ट्र  की,
एक -एक क्षण  जगे,  तुम   प्रहर  हो  राष्ट्र  की। 

ध्यान-बाण-ब्यान  तुम  हिंद  के  हो  वाजपेयी। 
जान -मान -गान  तुम,  हिंद   के  हो  वाजपेयी। 

देश   के   हो  तुम  अटल, सपूत  हो  जहान  के,
अस्मिता   कमल   की  ,   योगी  हो   ध्यान के। 

श्याम -राम -प्राण  तुम,  हिंद   के  हो  वाजपेयी। 
जान -मान -गान    तुम,   हिंद   के हो वाजपेयी। 

नूर    तुम     सूर्य  के  -   सुदर्शन     चक्र      हो,
कारगिल  पे    आक्रमण ,   दृष्टि  तेरी  वक्र  हो। 

ज्ञान  - मान- तान  तुम, हिंद  के   हो  वाजपेयी। 
जान - मान - गान  तुम , हिंद  के  हो  वाजपेयी। 
                              ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

ગીત  !

ઝાકળનાં  ટીપાંની  વચ્ચે  મેં તમને  જોયાં છે,
ને  પછી,   શાન- ભાન    સઘળાં  મેં  ખોયાં  છે.

ભમરો  ઊડ્યો  ગુંજતો  પુષ્પો  પાછળ પાગલ,
પમરાટ  લઈને  પવન, ભાગે આગળ આગળ.

ખુલ્લી  આંખે શમણામાં ,આંસુઓને  લોયાં  છે,
ને    પછી  શાન-ભાન    સઘળાં   મેં  ખોયાં  છે.

મોસમ  પણ  વરણાગી  થઈ ,પૂરબહારે છલકે,
બાગબાનનો  આ  બગીચો,  જો ને  કેવો મલકે.

ને   તસતસતા  ચુંબનમાં ,હોઠો કદીક રોયા  છે,
ને    પછી   શાન-ભાન   સઘળાં   મેં   ખોયાં  છે.

ટમટમતા    તારલાઓ     દિશા  બતાવે સાચી,
ઈચ્છાના  ધણ  ચરતા  ચારો  અહીં  બારમાસી.

ખુલ્લા  લહેરાતા  કેશોમાં,  ઓરતાં   ઘોળ્યાં છે,
ને    પછી    શાન-ભાન,   સઘળાં  મેં  ખોયાં  છે.
                              ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

2020  !

તારો  પગરવ  સંભળાય  છે  2020 !
બધું  નવું-નવું   દેખાય   છે   2020 !

તારીખીયું  કયું   લટકશે  ભીંત પર ?
અક્ષરો  ઝાંખા  વંચાય    છે   2020 !

અજવાળું   ઊગશે ,નવી  સવારમાં  ,
એ જ  આશામાં  જીવાય  છે  2020 !

રાત  પૂરી  થશે ,વીતેલા  સમયની,
ભીંત   પર   ઘણું   દેખાય  છે 2020 !

સરવાળા  માંડશું ,આખા  વરસના ,
હિસાબ   કયાં  સમજાય   છે  2020 ?

જન્મ લીધો તો  મરણ પણ આવશે,
સમય આમ જ  વહી જાય  છે 2020 !

પ્રતીક્ષા  કરું છું ,ઊભો   છું  દ્વાર પર,
'કાન્ત 'ની ગઝલ ગવાય છે  2020 !
                      ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

 ग़ज़ल 

सच  बोलना भी  है,जीना भी है,
मयखाने में  जा के,पीना भी है। 

झुकना  नहीं किसी  के सामने,
देखो, छप्पन  का  सीना भी है। 

सरल नहीं है ,रंग का निखरना,
पथ्थर पे  पिसती ,हीना  भी है। 

सड़क भी पिघलती है साँसों से,
किसीका मज़हब पसीना भी है। 

चाँद  तारे  यूँ  ही  नहीं चमकते ,
आसमाँ में  छिपा नगीना भी है। 

कैसे सुकून पाऊँ ,धुकधुकी  में ?
करिश्मा के साथ करीना भी है। 

बड़े नाज़  से  कदम  रख दूँ मैं ,
मक्का  भी  यहीं,मदीना भी है। 
                ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

અટલજી  !

ધાણીફૂટ વાણીના આરાધક અટલજી ,
સરસ્વતીના  પુત્ર , સાધક  અટલજી.

રાજનેતા -રાજનીતિ પર ચાલનારા,
રાષ્ટ્રનિર્માણના  ચાલક      અટલજી.

જીવન ધરી  દીધું  આ  દેશના ચરણે,
સત્યમેવ જયતેના   પાલક અટલજી.

કોણ  કૌરવ -કોણ પાંડવ પ્રશ્ન પૂછ્યો ,
શબ્દ  શકુનિના    સંહારક   અટલજી.

વેદનાનું  પ્રાક્ટ્ય  એમની કવિતામાં,
આંસુ   અને હાસ્યના વાહક અટલજી.

जांघ   पर   प्रहार मत करो ,गलत  है ,
લોકસભામાં પ્રશ્નોના મારક અટલજી.

उनकी  प्रतिभा  चकाचौंध करती थी ,
 चलती धारा  के , विचारक अटलजी 
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

अटलजी  !

अटलजी ने    जहाँ    व्यासपीठ   जमाई  थी ,
गीत -ग़ज़ल    में कथा   राष्ट्र  की सुनाई थी ! 

सभी   सवालों   को  अपनी मुट्ठी  में दबाकर ,
देश   की    जनता  को      ढाढ़स  बँधाई  थी !

अँधेरा    भी   सदा    रास   आया  था   उन्हें,
राष्ट्र पथ   पर  ,  दीपमालाएँ    सजाईं    थी  !

चाँद   भी    सिकुड़ा,  राहु  ने  भी  डेरा  डाला,
मौसम चाहे जैसे चला,कदमो में सच्चाई थी !

फड़फड़ाए  पंख  जब किसी ज़ख़्मी परिंदे  के,
उसकी वेदना -शब्दों  से  जहां  को सुनाई थी।  

वाजपेयी के अल्फ़ाज़ से शीत -अंगारे  बरसे,
काँटों  और फूलों ,दोनों से दोस्ती निभाई थी !

रात  डराती -पथ  उबड़-खाबड़-दिया न बाती ,
उनकी   सोच   में  महासागर सी  गहराई  थी !
                                ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

तू  अटल  !

तू  अटल  ,तू  अटल , तू  अटल... 
राष्ट्र  का  है  प्राण  तू  दृश्य  का तू पटल !

देश  की  तू  आत्मा ,तू  बहार  है,
आसमाँ  और  धरा ,तेरे  द्वार  हैं। 
तू   प्रहर,  तू  प्रहर   तू   प्रहर ,
राष्ट्र  का  है  प्राण  तू ,दृश्य  का  तू  पटल !

गुनगुनाये  ये  पवन  तेरे  गीत  को,
कैसे  भूल  पाए  वो  तेरी प्रीत  को। 
तू  लहर , तू  लहर, तू  लहर ,
राष्ट्र का  है  प्राण  तू, दृश्य का तू  पटल !

जागरण की  बेला है तेरी  याद  है,
वाजपेयी  तू  अमर, जीवन  सितार  है। 
तू  मचल , तू  मचल, तू  मचल,
राष्ट्र   का  है  प्राण  तू ,दृश्य  का  तू  पटल !

विश्व  में  अटलजी तूने  रचा संवाद  है,
नरेंद्र  ने  तेरे  पथ  को ,रखा आबाद है। 
तू  सरल ,तू  सरल   तू  सरल ,
राष्ट्र  का   है  प्राण  तू, दृश्य  का  तू  पटल !
                          ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '
   

ગીત 

મારા  કમખાની  કસ  ફાટું  ફાટું  થાય  સખી,
              કે  મારું  જોબનિયું  લહેરાય  સખી !

હવા   સંગ ,સરકે ને  ફરકે  મારો  અંગેઅંગ ,
             સાહ્યબાના  પ્રેમની  પીધી મેં  ભંગ.
મારા  શમણાંની  રાત  વીતી  જાય   સખી,
             કે  મારુ   જોબનિયું લહેરાય સખી !

દરિયોએ    ઘૂઘવે    ને    રણના  સૂસવાટા 
           પનઘટની  કેડી પર  લાગે છે કાંટા.
મારાં    ઓરતાં    કેમ    વિસરાય    સખી ?
             કે  મારુ જોબનિયું લહેરાય સખી !

અષાઢી મેઘ  છે એ ,  હું ચમકતી વીજળી,
            ભમરો છે  સાજન ખીલતી હું કળી.
મારાં   હોઠ    પણ આજે    હિજરાય  સખી ,
            કે મારું  જોબનિયું  લહેરાય  સખી !

દલડાં  ખોલીને  આજ   બધું   ફટાફટ કહું,
            વિરહની  વેદના ક્યાં લગી હું સહું ?
ફૂંકી   ફૂંકી    ને   છાશ  કેમ પીવાય સખી ?
           કે  મારું  જોબનિયું  લહેરાય  સખી !

સરવરની  પાળ પર મંદ મંદ  વાયુ વાય,
           એના  સ્પર્શે ,મારુ દલડું  શરમાય.
'કાન્ત ' ને  આ   બધું  કેમ  કહેવાય સખી ?
            કે   મારું  જોબનિયું લહેરાય સખી !
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '




.

ચલો.....

ચલો    ઊમટી     પડો   આવતીકાલે ,
તિલક   કરો ,    મા  ભારતીના  ભાલે.

અસ્મિતા   આપણી    ઉજાગર કરવી,
હિન્દુ   સંસ્કૃતિની ,    ભવ્યતા ગરવી.

ચલો,  જય  શ્રી રામની ગૂંજના તાલે,
તિલક   કરો,   મા    ભારતીના  ભાલે.

સનાતની    આપણે,    ભગવે રંગાયા,
આ    દેશના  કણકણમાં    સૌ સમાયા.

શહીદોએ   કર્યો,મુલક આપણે હવાલે,
તિલક  કરો ,   મા    ભારતીના  ભાલે .

બતાવી    દો  તાકાત,રાષ્ટ્રના  ભક્તો,
ગોઠવાયો શક્તિ બતાવવાનો  તખ્તો,

ઘણું  સહન કર્યું  છે આપણે  ગઈકાલે,
તિલક    કરો    ,મા  ભારતીના  ભાલે.
                          ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

કહી દો  !

કહી  દો  આ    બિનસાંપ્રદાયિકતાના  ઠેકેદારોને,
બસ   બહુ   થયું,     સમજાવી   દો  આ  ગદ્દારોને

આ   દેશે   ઘણું    સહન   કર્યું  છે,  હવે  નહીં   કરે,
છપ્પનની   છાતીવાળા ,   નમો  કોઈથી નહીં ડરે.

શીશ   નમાવવું પડશે,સાવરકર જેવા કિરદારોને,
બસ  બહુ   થયું  ,  સમજાવી    દો   આ  ગદ્દારોને.

રાષ્ટ્રહિત  સર્વોપરી   છે,  નરેન્દ્ર  અમારા  નાયક,
પરિવર્તનનો પવન ફૂંકાયો,એક એક ક્ષણ પાવક.

વંદે    માતરમ   કહો, નમો   લાલના   વિચારોને,
બસ    બહુ     થયું ,   સમજાવી  દો  આ  ગદ્દારોને.

છત્રપતિના   વારસદારો,  મહારાણાની અસ્મિતા,
ભલે  ઊગ્યા  ભાણ  કહીએ,  તેજસ્વી પરમ પિતા.

વંદન  કરીએ   અમે,ભગતસિંહ  જેવા સરદારોને,
બસ    બહુ    થયું,   સમજાવી   દો  આ  ગદ્દારોને.
                               ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

કહો   તો    એક  સવાલ  પૂછીએ,
તમારા     હાલહવાલ     પૂછીએ

અમે   બેખબર ,નવા તમાશાથી,
શી   થઈ    છે બબાલ ? પૂછીએ.

આજે   તો  સુરા  અટકી ગળામાં,
મયકદાની    ધમાલ     પૂછીએ.

હોઠોને   ખબર   છે  આંસુઓની ,
મળે- મિલનની કમાલ  પૂછીએ.

દદરવાજા  બંધ  છે, શું   કરીએ ?
આંગણાને  જ અહેવાલ પૂછીએ.

ચકચૂર  છે સમય, ઘાયલ ક્ષણો,
ભેદ જાણે -કઈ દીવાલ ?પૂછીએ.

ઉદાસીને  કહી દો  એ  જતી રહે,
ગઝલને ઈશ્કનો ખ્યાલ પૂછીએ.
                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

વિડૉતા    વિડાજે   નતો ,
વડો   ભા  થિયાજે  નતો.

સિલામી   પુજે  કીં  વલા,
સચો   કીં    કુછાજે નતો.

તિનીકે  કુરો   ચોં  ભલા,

ચપેં  સે   ખુલાજે   નતો.

ખટારો   હલે  તો    હલાં
પગેંનું      હલાજે   નતો.

પિરોલી   ભજેતી   ઠલી,
અર્થ    કે જલાજે   નતો.

ખપે  સે  અચીને   વિઠો,
અસાંકે     ડિસાજે  નતો.

છિલેં તા તરા ને સબધ ,
મિણીયાં  છિલાજે  નતો.
            ***
-કૃષ્ણકાંત  ભાટિયા 'કાન્ત '

  

રીત છે !

બાઇજી !આ તો  મારા મહિયરની રીત  છે 
શાને  આજે   તમે ગુસ્સે  ભરાણા  ?
સાંભળવા   ઊભી   આ ભીંત  છે !

કેદુણી  જોયા કરું,ખૂણામાં રોયા કરું,
સપનાં  સઘળાં ,મારા હું  ખોયા કરું.
જાતની સાથે મારે કયાં  સુધી  બાજવું ?
પ્રિયતમને  કરી  મેં તો પ્રીત છે !

પાંચ ફેરા ને સપ્તપદી  મારું   જીવન,
સીતાએ  ચૌદ વર્ષનો વેઠ્યો તો વન.
ઉર્મિલાની જેમ રાહ મારે જોવી ?
મારા સાહ્યબા જ મારા મનમીત છે !

પટારામાં  પૂર્યા તમે મારાં  ઓરતાં ,
ઢૂકડાં  આવ્યાં છે અંબે મા ના નોરતાં
તાળું તોડી દઉં ,આજે સાસુપણાનું ,
વિનોદજીની કૂંચી-હાર-જીત છે !
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

                     

આપો  !

હવે મોઢું ખોલો,કંઈક  જવાબ તો આપો,
ભલે ઊંઘમાં જોઈ શકું,ખ્વાબ તો આપો.

જમા-ઉધાર  કેટલા કર્યા છે ,જિંદગીમાં ,
કયારેક એનોય  તમે હિસાબ તો આપો.

કુબ્જા  બનીને રાહ જોઉં  છું  હું યુગોથી ,
હવે થોડો ઘણો પણ ,શબાબ તો આપો.

આયના સામે  સતત ટકી  શકું  હમેશાં ,
વદન  પર ,  એવો  પ્રભાવ  તો આપો.

આ કોનો ઝળહળે છે, રૂપનો  અણસાર ?
ઓળખી શકું ખુદને, અભાવ તો આપો.

ખીલીએ  ટિંગાય  છે,  સમયની  ક્ષણ,
સતત દોડું ,  એવો મિજાજ  તો આપો.

'કાન્ત ' દરિયામાં નહીં, રણમાં  ડૂબશે,
ચમકતી  રેતી સાથે- આબ તો આપો.
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

વોક -વે  !

લીલું છમ    થાશે    કયારે    આ  વૉક -વે  ?
ગીત  ખુશીના  ગાશે  કયારે  આ વૉક -વે ?

હું   દોડું  એના  ઉપર,એ દોડે  નસનસમાં ,
ભીનું ભીનું  કશું પાશે ,ક્યારે આ વૉક -વે ?

ભુજવાસીઓ  રોજ  એના પથ પર ચાલે,
જીવશે   નવી   આશે, ક્યારે આ વૉક -વે ?

આયનાની  જેમ  એ  ઊભો છે ચૂપચાપ ,
બોલતો  યે   દેખાશે, ક્યારે આ વૉક -વે ?

હમીરસર  શ્વસે  છે  એના  હરેક શ્વાસમાં,
છાલકથી  ભીંજાશે,કયારે  આ  વૉક -વે ?

એને  તૂટતો  બચાવો ,સેવાસદન વાળા,
હરખથી   હરખાશે ,  ક્યારે  આ વૉક -વે ?

'કાન્ત 'નાં પગલાંની છાપ,શબ્દ થૈ ઘૂમે,
ગીત  થઈ  ગવાશે, કયારે  આ વૉક -વે ?
                           ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ધીણોધર !

ચાંઠ-ઊંભર  તેં   અજ   ઉભો  આય ધીણોધર ,
નીનામે  ને   ધ્રબુએ જો સગો આય ધીણોધર.

ધૅગું   ત   મસ્ત    મૌલા  થઈ ,  ડુંગર કે ચેંતી ,
ખિચડી માની ભેગી કે મેં લગો આય ધીણોધર.

ધોરમનાથ  જા   બેસણા  અંઈ  રાત ડીં  હિતે,
સકર  જેડા  સબધ  ખેડે,ઢગો આય ધીણોધર.

લપઇ  મેં  લીંટા  કઢણા  ઓખા  અંઈ મુંજા પે, 
ગુરુ સબધ ખણી ,રણ મેં પુગો આય ધીણોધર.

સાયબ  જી    નિત  નૈયું  ગાલિયું સુણાય પ્યો,
મોહ-માયા છડી, ડિસો  ભગો આય ધીણોધર.

હેમારે  કે   ડિઠો ,   ઉતર્યો   અખ જે આરપાર,
'કાન્ત ' જે    ધિલ  મેં ,ખુતો  આય  ધીણોધર.
                                ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગીત 

કોરી ધાકોર મારી આંખો 
      આંસુના ચાસ પડયા  ગાલ પર 
કેડી  કાંટાળી ,લંબાતી જાય,
       મીટ માંડી  બેઠું આ કોણ 
મારી  ચાલ પર ?

તગતગતો  તડકો  વાગે,
       વગડાના ઝાડ ખામોશ 
વહેલી સવારે  બેઠી 'તી 
       અહીં પાંદડા પર ઓશ  !

ઓળ -ઘોળ જાય મારી યાદો,
       મીઠા મધુરા એ વ્હાલ પર 
મીટ માંડી  બેઠું આ કોણ 
       મારી  ચાલ પર ?

છાતી પર દરિયો  ચડી બેઠો,
       ઘૂઘવે   હૈયામાં  મોજાં 
નામ લીધું  જ્યાં રણનું,
        છૂટી  ગયા મારા રોજા.

ત્રોફાવ્યું  એક નામ હાથમાં 
       ઝબકી  ઊઠ્યું  એ ભાલ પર 
મીટ માંડી  બેઠું આ કોણ 
        મારી ચાલ પર ?

ઝૂકી ઝૂકી  આભ   જોયા કરે 
        ધરતી પણ  હોંકારો આપે 
ભીંજવી દે    જળની   છાલક 
        એક એક ડગલાને એ માપે 

હવે મન ને ન કોઈ આડશ ,
         ન કોઈ  શંકા  આવતી કાલ પર 
મીટ માંડી  બેઠું આ કોણ 
          મારી ચાલ પર ?
                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '