ગરબો !

આવ્યાં રૂડાં મા ના નોરતાં રે,

         .....પૂરાં થાશે રમવાના ઓરતાં રે !

ચાચર ચોકમાં માડી પધારશે,

      .....ઊંચા આસને આઈ બિરાજશે !

હૈયાના  સાદ હવે ખૂલતાં  રે,

        .....પૂરાં થાશે રમવાના ઓરતાં રે !

મંદ મંદ લહેરખી વાયુનો વીંઝણો ,

       .....મન પણ થયો છે આજે સમજણો !

દલડાના તાર હવે બોલતાં રે,

     .....પૂરાં થાશે રમવાના ઓરતાં રે !

આંખે આંજું હું ગરબાની જ્યોતને,

       .....કોરે મૂકી દઉં   સંસારી  પોતને !

ગરવના  ભાર અહીં ડોલતાં રે,

      .....પૂરાં થાશે  રમવાના ઓરતાં રે !

ઊંચે છે આભ ને નીચે જલથલ છે,

          .....ભીતરે મારા  આ કેવી  હલચલ છે !

કંકુ ને ચોખા મા ને ભાલે સોહતાં રે,

      .....પૂરાં થાશે રમવાના ઓરતાં  રે !

----------------------------------------  

-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

=======================  

  

ગીત !

આજ  મારા સૂરમાં સારંગ 

..........................રાગ છેડું !

માડી  તને મોકલું છું હું તેડું !

ઢોલ નોબત વાગે છે ચોકમાં,

રાસ રમવાની ઝંખના પૂરી.

શરમાતી સહિયર ને સાચવું,

નથી રાખવી હવે કોઈ   દૂરી !

આભ મહીં રમતાં તારલાને ,

............................ભાગ વેડું !

માડી તને મોકલું છું હું   તેડું !

છંદ મહીં ઘૂંટું  હું મારી જાતને,

નથી સાંભળવી બીજી વાતને !

કમખામાં બાંધુ હું  વનરાવન,

પડખે લઉં આ માઝમ રાતને !

ગબ્બરના ગોખના  અજવાળે ,

..............................માંગ બેડું !

માડી તને મોકલું છું  હું    તેડું !

----------------------------------

-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

====================

 ग़ज़ल 

दिल   तोड़ना  न था  तोड़ना  पड़ा,

रिश्ता जोड़ना न था  जोड़ना  पड़ा !

वे  नज़र आये  आँसू  के  क़तरे  में,

कुछ  बोलना  न था   बोलना  पड़ा  !

छिपाए  हमने  राज़  अपने  भीतर,

दिल  खोलना  न था  खोलना  पड़ा !

थीं अभी तक जो  कुँवारी  चिट्ठियाँ  

देने  दौड़ना  न था  दौड़ना     पड़ा !

उनके होठों में दबी  आवाज़  हूँ  मैं  ,

कुछ  छोड़ना न था   छोड़ना   पड़ा !

--------------------------------------

-कृष्णकान्त  भाटिया  'कान्त '

+++++++++++++++++++

ગઝલ 

નથી  આપતો  જવાબ, જા  થાય  તે  કરી  લે,

તું  છો  ને  હો  નવાબ,   જા  થાય  તે  કરી  લે !

તારું  ગજું  શું  કે  તું  હથેળીમાં  ઉતારે  ચાંદને,,

હું  ઉતારું છું  આફતાબ ,જા  થાય  તે  કરી  લે ! 

ફૂલ  નહિ  તો  ફૂલની  ખુશ્બુ  સમી આ ગઝલ  ,

એવો  છે  મારો  રૂઆબ ,જા થાય  તે  કરી  લે  !

તહોમત  છે  મારા  ઉપર  કવિતાની  લૂંટનો  ,

ખોટા  છે સજાના ખ્વાબ ,જા થાય તે કરી લે !

ગઝલના  રદીફ  જેવો  બેઠો  છું  અંત  ઉપર,

કાફિયાનો   છે   મિજાજ,  જા થાય તે કરી લે !

જિંદગીના રણમાં ઊભો છું  હું    રણ  વચાળે ,

હણાશે   મારો  વિષાદ , જા  થાય  તે કરી લે !

સૂરીલા સૂરો નીકળે  છે  'કાન્ત 'ની કલમમાં,

હું  પોતે  જ  છું  રબાબ ,જા થાય તે કરી લે !

--------------------------------------------------

-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

=========================

   

ग़ज़ल 

ज़िंदगी  के  हर  लमहे  का  लुत्फ़  उठाये   रख्खा ,

मोत  आई  तो  उसे  बातों  में   उलझाये   रख्खा  !

इक   सन्नाटा  सा  उभरा   इस  सारे    जहान  में ,

चीर कर ख़ामोशी  गीतों  को  हमने  गाये  रख्खा  !

शब्दों   के  कफ़स  में  सदियों  से   बंध  हैं    हम ,

फ़िक्रे   रिहाई   को  हमने  हरदम  भगाये  रख्खा  !

ये  सच  है  कि   फूलों    से   मुहब्बत  है   हमको ,

फिर  भी   काँटों  को  सीने  से  लगाये      रख्खा !

ये  कैसी   तूफानी  हवा  चली  है   गुलिस्ताँ    में  ,

आँधियों    में   भी   गुलशन  को  बचाये   रख्खा  !

माँगी  न  कभी  परवरदिगार  से   हँसी     हमने,

आँसू ओंको   पलकों  पर  सदा  सजाये   रख्खा  !

सब  अजनबी  हैं  आज  हमारी   महफ़िल    में  ,

साकी बनकर 'कान्त 'गज़ल को पिलाये रख्खा  !

---------------------------------------------------

-कृष्णकांत भाटिया  'कान्त  '

----------------------------------------------------- 

शिक्षक हूँ !

करता हुँ नव निर्माण मैं शिक्षक हुँ !

चेतना का  परिमाण  मैं शिक्षक हुँ !

शिक्षा ही है मेरी  जीवन  फुलवारी,

कठिन समय में हिम्मत नहीं हारी!

बच्चे ही हैं मेरे प्राण मैं शिक्षक  हुँ !

राष्ट्र सम्मान की  मैं ही हुँ धरोहर,

मेरा जीवन मीठे जल का  सरोवर !

शब्द ही हैं मेरे बाण मैं शिक्षक  हुँ !

रूपये नहीं हो शकते मुझ पर हावी,

मैं  तो हुँ मेरे हिंदुस्तान का   भावी !

तन -मन सब कुर्बान मैं शिक्षक हुँ !

द्रोण-कौटिल्य का मैं ही हुँ  वारिस,

अध्यापन की मैं रिमझिम बारिश !

मूल्यों का निगहबान मैं शिक्षक हुँ !

निदिध्यासन में मैं  ध्यान  लगाऊं,

मेरे  कक्षाखंड पर  बलि बलि जाउँ  !

'फलक' का अभिमान मैं शिक्षक हुँ !

---------------------------------------

-कृष्णकांत भाटिया 'फलक'

--------------------------------------- 

                 ગયો 

બેસણું પણ રહ્યું રડી, કેતન તો ગયો !

કેવી આ વસમી ઘડી, કેતન તો ગયો !

કોઈને હો દર્દ, હમદર્દ થઈ ઊભો રહે,

સંકટ સમયે સાથે મર્દ થઈ ઊભો રહે.

વરસી  દુઃખની ઝડી,કેતન તો ગયો !

...........................................0બેસણું 

સંવેદના - વેદના બેસણે આવી હતી,

અંજલિ  અશ્રુની  સાથે એ લાવી હતી.

તૂટી પડી સઘળી કડી,કેતન તો ગયો!

............................................0બેસણું 

મહેફિલ અને મસ્તીનો   માણસ હતો,

અંધકારને ઉલેચનાર એ ફાનસ હતો.

યમરાજે  કાઢી  હડી ,કેતન તો  ગયો !

.............................................0બેસણું 

કોને કહું કેમે સહું કોના ખભે જઈને રડું ?

'કાન્ત' માંહી અગ્નિ બળે તડતડ   તડે.

મોતની વીજળી પડી,કેતન તો ગયો!

------------------------------------------

-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

------------------------------------------  

                                                                 સ્પર્શ 

.....  આજે સવારના પહોરમાં ભુજની સડક પર એક દ્રશ્ય જોયું.બાઈક પર દૂધ લઈને એક ફેરીઓ જતો હતો.
બાઈકને અકસ્માત થયો અને ડામરની કાળી સડક પર ઢોળાયેલું દૂધ અને લોહી બન્ને એકાકાર થઈ ગયા.મ-
નમાં એક વિચાર આવ્યો કે જે દૂધમાંથી લોહી થવાનું હોય એ દૂધ અને લોહી આ રીતે એક થાય એ કેટલું બ -
ધું વિષમ અને વિચિત્ર છે?જ્યાં દુઃખ હોય ત્યાં આપણે કશુંક કરવું જોઈએ એ હું જરૂર માનું છું પણ બધે આપ-
ણી પહોંચ નથી હોતી ઈચ્છા હોય છતાંય.અને આવે વખતે જાત પ્રત્યે નફરત પણ થાય છે અને ચીડ પણ ચ -ડે છે.
...આજની સવાર મારા માટે વેદના બસ વેદના જ લાવી હતી !જેને પારણામાં ઝુલાવ્યો હતો એને શ્મશાનના
બારણાં સુધીની યાત્રા કરાવવા માટે હું  ઘેરથી નીકળ્યો હતો અને રસ્તામાં કાળ ઉપરોક્ત દ્રશ્યમાં મારી સામે 
ઘૂરકાઘૂરકીની  રમત રમવા હાજર હતો.હું જનરલ હોસ્પિટલ પંહોંચ્યો...છ  કલાક પહેલાં નેટ પર ચેટીંગ કર-
નાર કેતન પાલેજાનું નિષ્પ્રાણ શરીર ટેબલ પર પડ્યું હતું.આ દ્રશ્ય એ મને હતપ્રભ કરી દીધો.અહીં મને મૃ -
ત્યુમાં કવિતા ન દેખાણી પણ જાણે હું  અર્જુનની જેમ વિષાદની કાળી અંધારી ગલીમાં અટવાતો હોઉં એવો 
ભાસ થયો.પણ મારી પાસે સારથી તરીકે કૃષ્ણ ન હતા.
...કેતનના શરીર પર કાળની સહી હતી અને એ નદીની જેમ વહેતી નહોતી પણ થીજેલું સરોવર હતી.મૃત્યુ 
ડંખ દઈ ગયો પણ ડંખની નિશાની નહોતી.મારી જીવનયાત્રા દરમિયાન મેં ઘણાં મૃત્યુ જોયાં છે...સ્વજનોના,
મિત્રોના.....પણ હૈયાફાટ રુદન આજે પહેલી વાર જોયું.મૃત્યુના દેવ જો એ સમયે હાજર હોત તો એ પણ કદા-
ચ આ રુદન સાંભળી મૃત શરીરમાં ફરીથી પ્રાણ મૂકી દેત.હું હજુ પણ અસ્વસ્થ છું.અરે !જેને પા..પા..પગલી 
માંડતા જોયો હોય એની અંતિમ યાત્રામાં મને ડાઘુના રૂપમાં હું કેમ જોઈ શકયો હોઈશ?એના શરીરને ભળ 
ભળ બળતો જોયો ત્યારે જાણે કોઈ જ્વાળામુખીની ટોચ પર બેઠો હોઉં એવું મને લાગ્યું !
...રજનીકાન્ત ચાડ 'આનંદ'અને કેતન પાલેજાનાં મૃત્યુ મારા સમગ્ર અસ્તિત્વને લકવાગ્રસ્ત કરી ગયા છે.
મૃત્યુની આવી પઠાણી ઉઘરાણી હું જીરવી શકયો નથી.કરું તો શું કરું?કંઈ કરી શકું તેમ નથી.કંઈ કહી શકું 
તેમ નથી...મને ખબર છે મોતના આ મહાસાગરને મારે જાતે જ ઓળંગવાનો છે !
.........................................फूट-फूट कर रोना चाहता हूँ --------------------------------------------------------
...................... ................. क़्या करूँ आँसू भी दगा दे गये  ! ……………………………………… 
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'(લખ્યા તા.02-09-2014,મંગળવાર,10:00P M )
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------