ગઝલ 

આજ   સપનું  આંખ પર  રમતું નથી,
કોઈ  દ્રશ્ય  પાંપણે  ટળવળતું   નથી .

જળ -ખળ -ખળ   નિર્મળ  વહ્યા   કરે,
ફીણોટું  કોઈ   કિનારે  ઉછળતું  નથી.

કોડી ચોપાટ પર  ડંખે    નાગણ થઈ , 
જુગટું  વિનાશક,કોઈ  સમજતું  નથી.

ગજા  કરતાં  વધુ  આપી  દીધું  છે તેં ,
ને ;સુખી જણનું  ખમીસ  મળતું નથી.

ચારે તરફ  હોડ લાગી  છે  દોડવાની,
'કાન્ત' ફિક્ર  કોઈ  કોઈની  કરતું નથી.
                       ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

પ્રેમનો  સ્વીકાર  છે તમારી  આંખોમાં ,
સ્વનો   વિસ્તાર  છે  તમારી આંખોમાં !

જિંદગીને  અહીંથી  તો  સહારો મળ્યો,
ખુદને  પડકાર   છે  તમારી  આંખોમાં !

રોજ સળવળે સમય જાહેર રસ્તા પર,
છાનો  ચમકાર  છે  તમારી  આંખોમાં !

ડૂબી ડૂબી ને ડૂબવું  શું ખાબોચિયામાં,
કોઈ  તલબગાર છે તમારી આંખોમાં !

ઝગમગે  છે  શહેર  અંધારી  રાતમાં,
ઈશ્કનો ઈકરાર છે તમરી  આંખોમાં !

બુદ્ધ   થઈ  પ્રબુદ્ધ  થઈ   બેસવું  હવે,
બ્રહ્મ  નિરાકાર  છે તમારી  આંખોમાં !
                      ***
-'કાન્ત'

આસ્વાદ !

આંગણે  વાવ્યા  થોર,
કયાંથી     બેસે   મોર !

જીવતરની   ક્ષણોમાં,
છે   ખોટો  શોરબકોર !

કાચની  છે  આ કાયા,
ને  કરીએ જોરમજોર !

બહારથી નક્કર લાગે,
ભીતર પોલ ચારે કોર !

સોય-લોચનની વચ્ચે,
ખેલ  કરે  ઝીણી   દોર !
               ***
-'કાન્ત'

विराट 

वर्ड  क्रिकेट का  हीरो  है  विराट !
कर देता सब को जीरो,ये विराट !

कवर ड्राइव  तो  देखते बनता है,
मुश्किल  हो  तो धीरो है  विराट !

मैचफिनिश करना ,इससे सीखें ,
इंडिया  का   बलवीरो  है  विराट !

धोनी सेना  का है ये  महानायक,
क्रिकेट ग्राउंड का  शूरो है  विराट !

आज की  पारी की क्या बात करूँ ,
चौकों -छक्कों से  घिरो  है विराट !
                    ***
-'कान्त'

ग़ज़ल 

आँखों  से   भी   बात  बताई  जाती  है ,
सपनों में  भी  डोली  सजाई  जाती  है। 

दुल्हन से  पूछो -पूछो उसके  दिल से,
पलकों  पे  उसे  कैसे  बिठाई जाती है। 

जिसे  ढूंढ़ने  पश्चिम  पंख फड़फड़ाये, 
हमें  गोद में  ये बात सिखाई जाती है। 

झींगुर  की  आवाज़ कहती है  हरदम, 
तन्हाइयों में भी रात  बिताई जाती है। 

जीने के लिए सब कुछ करना पड़ता है,
बहरों के आगे  कविता सुनाई जाती है। 

ग़ज़ल  लिखूंगा और  'कान्त' देखूंगा,
शब्दासन पर ये कैसे बिठाई जाती है। 
                      ***
-'कान्त'

ગઝલ 

રસ્તે  રસ્તે  નટ  ઊભા   છે,
કેવા  સીધા  સટ  ઊભા  છે.

સાચાને  સાચું   કોણ   કહે  ? 
જૂઠા ,  હકડેઠઠ  ઊભા   છે.

લોહીલોહાણ થઈ છે નજરું,
દ્રશ્યો તો નફફટ ઊભાં  છે.

પડછાયો શરમાવા લાગ્યો,
વચ્ચે સાસરવટ  ઊભા  છે. 

ચોમાસું  વહેતો  ને  કહેતો,
'કાન્ત' કોરા  કટ  ઊભા છે.
                ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

શબ્દની  ગણો   મહેર  તો  મહેર પીને,
લયબદ્ધ  ગઝલની   કોઈ  બહેર  પીને.

કર્યો  વહેવાર  મેં   કવિ -કવિતા  સાથે,
લખું  છું   આટલું  એટલે  લહેર   પીને.

મન  વચાળે   એક  લીટી  દોરવી   છે,
જીવી   જવું   છે    હલાહલ  ઝેર  પીને.

મારા   શ્વાસમાં  તારા  શ્વાસ  ખળભળે,
નયન પણ થાકી ગયાં કાળો કેર પીને.

કોણ  દસ્તક  દેતું  બારણે મેઘલી રાતે ?
ગામડું સૂતું  છે  અહીં  આખું શહેર પીને.

બનાવટની પાંખો  સજીને ઊડે સંબંધ ,
કનડે  છે  એ  બધાં  કડવો  વેર  પીને.
                        ***
-'કાન્ત'

રંગાઈ  જઈએ  !

ધૂળેટીની ધૂમ  મચી  છે ,ચાલો  રંગાઈ   જઈએ  !
કેસૂડાના   પર્ણે -પર્ણે   ચાલો   છવાઈ    જઈએ ! 

માનવ  હૈયું  મેઘધનુ  ને, રંગોની  ઊડે  બોછાર ,
ફાગ ગીતોની  સરગમ  ગાતી  રૂડો રાગ બહાર.

કોકિલાના  મીઠા  ટહુકે   ચાલો  ગવાઈ  જઈએ  !
કેસૂડાના    પર્ણે -પર્ણે   ચાલો    છવાઈ  જઈએ  !

વસંતના   પગલે-પગલે    ફાગણિયો   લહેરાય,
નઈ નવેલી  દુલ્હન સાહ્યબાના  સ્પર્શે  શરમાય .

વ્રજના પાદરની ગુજરીમાં ચાલો વેચાઈ જઈએ !
કેસૂડાના   પર્ણે -પર્ણે    ચાલો   છવાઈ    જઈએ  !

ફાંટ  ભરીને  મોસમ  લાવી  આનંદ ને  ઉલ્લાસ,
વૈકુંઠપતિએ  કર્યા   આજે   ધરતી  પર  નિવાસ.

વૃંદાવનની  કુંજગલીમાં  ચાલો  છુપાઈ  જઈએ  !
કેસૂડાના    પર્ણે -પર્ણે    ચાલો   છવાઈ   જઈએ !
                                 ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

શાને  ભાઈ  પારકી  પંચાત  કર ?
કરી   શકે   તો  'હું' ને  મ્હાત  કર.

એક દિવસ તું પણ  ત્યાં  જ  હતો,
એ  ક્ષણોનો    હવે તું ન ઘાત કર ?

અહીં  કોઈ  વગર  અટકતું  નથી,
હવે    સમજવાની   શરૂઆત કર.

સંવાદ  છે   કવિ-કવિતાનો  ધર્મ,
શબ્દ રેણે તું  જોડવાની વાત કર.

કોઈની કયારેક પીઠ થાબડી  જો,
સંવેદનાને  તું   આત્મસાત    કર. 
                     ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

વાતમાં  સૂર  પૂરાવ  ને દે તાળી ,
અંટસ ને દૂર ભગાવ ને દે તાળી.

ફાંકો  કે   ફિશિયારી  શા  કામના ?
માંહ્યલાને  જગાવ  ને  દે  તાળી .

દર્પણ  સામે  ખુલ્લો  થતાં  સીખ,
છોડી દે ખોટો દેખાવ ને દે તાળી.

વેર  લેવાનો નવો માર્ગ  બતાવું,
શત્રુને   દે  સરપાવ  ને  દે તાળી.

સરગમ  થઈને  નીકળશે   ક્ષણો,
તબલાને  તું  ચડાવ  ને દે તાળી.

દિશાશૂન્ય  રસ્તે   શેં   ઊભો   છે ?
ખુદને  મારગે   લાવ ને દે તાળી.

આંખમાં સ્નેહનું આંજણ આંજી લે,
દ્રષ્ટિથી દ્રષ્ટિ મિલાવ ને દે તાળી.
                     ***
-'કાન્ત'

ગીત !

શ્વાસોમાં  સમાયું ગીતોનું  ગુંજન,
ને કાનમાં  વાગે વાંસળીના  સૂર ! 
પાનેતરના બદલામાં માગ્યા  મેં,
માવતરના   સ્નેહના વહેતા  પૂર !

ખડકી  ખોલીને જ્યાં  જોઉં તો  હું,
ફળિયામાં  ઉઘડયું આખું આકાશ !
છાલકે  છલકાતું મારું  પાણીયારું,
રેતી ને માટીથી મેં ઉજ્મ્યો પ્રકાશ !

ભોળી બની હું  સાહ્યબાને પૂછતી,
આપશો ને મને તમારો  સહવાસ  ?
ટમટમતા  તારલિયા જાગ્યા   શેં ,
મારો  પરણેતર છે   આંખનો  નૂર !

ગઝલ 

જોઉં    છું  આકાશ  તારી   આંખમાં,
સૂર્યનો   છે  પ્રકાશ  તારી  આંખમાં.

કોણ   લઈ  જાય   મને   એ   તરફ ?
શિવમનો   કૈલાશ   તારી   આંખમાં.

શું છે મિલન,વિરહ,ઘેલછા ને છળ ?
એ બધાનો અવકાશ તારી આંખમાં.

તારા  વિનાની રાતનો શો  અર્થ છે ?
તારે મઢેલી અમાસ તારી  આંખમાં.

ધારી   જવાનું   આખરે  નક્કી  કર્યું,
ધારણાનો છે વિકાસ તારી આંખમાં.

મળ્યો  ન  મને  પૂરો   સમય  રોવા,
'કાન્ત' લાગે ભીનાશ તારી આંખમાં.
                       ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

ઝરણું   બીજું   કંઈ   નથી , કુદરતનું   ગીત  છે,
વસંત  એ  તો  ચુલબુલી  પાનખરની  પ્રીત  છે .

બુલબુલ, સુગરી , કાગડો  માળા   બનાવે   રૂડા,
કોયલ  કદી  ન ઉછેરે  બચ્ચાં ,એ એની રીત છે.

ધર્મ,અર્થ,કામ,માં આગળ,ને  મોક્ષમાં   પાછળ ,
સપ્તપદીનાં  સાત પગલાંની  એ સાચી જીત છે.

શબ્દ અલ્લાહ ,શબ્દ  ઈશ્વર, શબ્દ છે  વાહે  ગુરુ,
પામવાના રસ્તા અલગ,મળે  તો   મનમીત  છે. 

જીત  તારી  નિશ્ચિત  છે  ભેદી શકે  જો  ચક્રવ્યૂહ ,
ચણેલી તારી આજુ બાજુ અજ્ઞાનતાની ભીંત છે.
                               ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

એક  માણસથી  વાત  થઈ  ગઈ,
સાથે  બેઠા, મુલાકાત  થઈ   ગઈ.

પડછાયા   કેમ   નજરે   ચડે   છે ?  
માણસાઈની કેમ ઘાત થઈ ગઈ ?

ભીતર કાળા ને બહારથી ઊજળાં ,
હંસ -ના -કાગ કબૂલાત થઈ ગઈ.

અશ્લીલતા જાહેરમાં થઈ  ફરતી,
ખીખી કરીને બુદ્ધિ ભ્રાંત થઈ ગઈ.

શું આ જ છે મનુ આદમનો વંશજ ?
'કાન્ત'ની  ખુશી કલ્પાંત થઈ ગઈ.
                       ***
-'કાન્ત'

સમણું  !

તમારું  લાલ  ગુલાબી  સમણું!
ભઈ ,ફરકે  સાચું   થઈ  બમણું !

ફૂલ  ગુલાબના  ફોરે  તવ  કૂંડે,
આશાઓ મ્હોરે સંકલ્પના   ડૂંડે.

ખળ  ખળ  વહે રૂમઝૂમ  ઝરણું ! 
તમારું  લાલ   ગુલાબી  સમણું !

ઊડે  ઇચ્છાઓ પરીઓની પાંખે,
જોઈ શકો શ્રીજીને  દિવ્ય  આંખે.

છમ્મ  લીલું ઊગે મનમાં તરણું!
તમારું  લાલ   ગુલાબી   સમણું !

નિર્મલ હો, મંગલ  હો-હો નંદિત,
સઘળું  હો  ઉજ્જવલ  ને મંડિત.

'કાન્ત', મળે  તમને કો  નમણું !
તમારું   લાલ   ગુલાબી  સમણું !
                   ***
-'કાન્ત'

ग़ज़ल 

दबी   बातोंको   होठों   तक  लाया  न  करो,
दिल  के  ज़ख्म  किसी को दिखाया न करो !

छोलदारी ही  अपनी क़िस्मत  में  है  भैया ,
ऊँचे    महलों  के  ख़्वाब  सजाया  न  करो !

लोग   तो  जेब  में  ज़हर  लिये   फिरते  हैं ,
उनके  रास्ते  के  बीच  कभी आया न करो ! 

क्या  पता  हमसफ़र  ही  कब साथ छोड़  दें ,
अकेले  चहलक़दमी  से  घभराया   न  करो !

पल  पल  जीने  की  कोशिश  ही   चहल  है,
अपनी  साँसो  को  मिट्टी में मिलाया न करो !

ये  ज़िंदगी  काग़ज़  की  नाव  है  मेरे प्यारे,
कभी  तूफानों से कोई शर्त  लगाया न करो !
                            ***
-'कान्त'

ગઝલ 

શબ્દોને  પણ  વાચા  ફૂટે  છે,
પણ;આપણી  ધીરજ  ખૂટે છે.

સન્નાટો જયારે પજવવા માંડે,
સ્વપ્નની   વણઝાર   તૂટે  છે.

થાય,લાગણીને પ્રકટ કરીએ,
સરવાણી,'હું 'ની અહીં લૂંટે છે.

સતત  શ્વાસની  સીમાથી પર,
કોઈક  તો  મને  રોજ ચૂંટે  છે.

કયારે  ડોકાશે   હવે  અશ્રુઓ ?
લયલા,મજનૂથી હવે  રૂઠે  છે.
                    ***
-'કાન્ત'

મિઠી  ગાલ 

કુછો  જેર  વાણી  મિઠી  ગાલ  કેણી ,
શભદ  કે  સંભારે  ચુટી  ગાલ  કેણી .

જુકો સુણજે  ક્નથી અખથી  નેરાજે,
સમય  કે   સુણી   સુઠી  ગાલ  કેણી .

જલીને  -બધીને   ન    કેંકે   રખાજે , 
સમજી વિચારી ને  ડિઠી ગાલ કેણી .

મોથાજ  ન થીજે  કડે ,ન કેંકે કરીજે,
ચપ ઢીલા કરે ,ન  થિથી ગાલ કેણી.

ક્ડેં  વિટ  ન કરજે,સુધ બુધ છડે ને,
ધિલ  મેં  લિખાજે, હટી  ગાલ કેણી .
                     ***
-'કાન્ત'

કયારે  ?

ખીલેલાં   પ્રફુલ્લ ,  ભરેલા પ્રેમથી   તાજાં ,
મહેકતાં  બાગના  ગુલોને   ચૂંટશો   ક્યારે ?

ગુલાબી ગાલના ખંજનમાં ડુબાડયાં પછી,
મૃદુલની  એ  પ્રેમની  દોરે  બાંધશો  ક્યારે ?

લઈને મસ્ત ગુલાબો ઊભો રાહમાં તમારા,
ઘનનીલ રેશમી  બાલે  એને ગૂંથશો ક્યારે ?

હિનાના  રંગ  ઘોળીને તમારા કદમે  બેઠો, 
ગુલાબી  પેર-પાનીને સનમ ધરશો ક્યારે ?

મિલાવી  અશ્રુ  નયનના   જામ  મેં  ભર્યાં ,
'કાન્ત'  બની   સાકી  પીવડાવશો   ક્યારે ?
                          ***
-'કાન્ત'

                             સાંધ્ય દીપની ઝાલર !

      'સાંધ્યદીપ' એટલે કવિતાના જીવનનાં પાનાંનો ફરફરાટ !વરિષ્ઠ કવિઓને કંઈક  કહેવાનું 
મન થાય એટલે એ શબ્દોને કાગળ પર ઉતારવા તત્પર થઈ જાય અને પછી ધીરે-ધીરે વહેતાં 
ઝરણાં જેવાં ગીતો-ગઝલો-અછાંદસ વહેવા માંડે.પ્રેમના અર્થને પામવાની ક્ષણો પ્રાપ્ત થતી 
જાય.વૃદ્ધાવસ્થાને હંફાવતા આ કવિઓ પોતાની જાત સાથે સંવાદ કરે,પોતાની સાથે વાત કરે,
ને બધાં એ વાત સાંભળે અને આ વાત;સમજણનો રંધો લાગે ત્યારે જ સમજાય !
       છેલ્લાં અગિયાર વર્ષથી 'સાંધ્યદીપ'ની   આ સર્જનયાત્રા અવિરત ચાલતી રહી છે.કોઈ 
ઘોંઘાટ,કોઈ શોરબકોર,અમને આડા આવ્યા નથી.કદાચ એટલે જ 'સાંધ્યદીપ'નાં આંગણે પધા-
રેલા મહારાષ્ટ્રના કવિ લક્ષ્મણ એમ કહે ,'इतने शोरगुल के बीच यहाँ कविता बोलती है,ये अपने 
आप में एक चमत्कार है '.....બસ આ 'સાંધ્યદીપ'ની મૂડી છે અને કહેવાનું મન થાય ...'એક જ 
કામ સાંધ્યદીપમાં કીધું,લીધું એથી બમણું દીધું !'
        અહીંનો કવિ નિરંકુશ પણ છે,સ્વભાવે વિદ્રોહી પણ છે,રોમાંટિક પણ છે,મશ્કરો પણ છે,કલા-
સિકલ પણ છે.આ બધા ગુણો એની રચનાઓમાં જોવા મળે છે.
                                        સખી ! મારા કમખાની કસ તૂટી જાય, 
                                                           કે વાયા વાસંતી વાયરા !
                                         સખી!  મારા  રુદિયામાં કંઈ કંઈ થાય,
                                                            કે વાયા વાસંતી વાયરા !
        કમખાની કસ અને વાસંતી વાયરાનો સંબંધ રોમાંસ સાથે ખરો ને ?અને આ બે ઘટનાની 
વચ્ચે રૂદિયું જયારે જોડાય ત્યારે 'इश्क़े मिज़ाजी '...  પૂરબહારમાં ખીલી ઊઠે !ખરું ને ?'સાંધ્ય-
દીપની કવિતા કચ્છી પેંડા જેવી મધુર છે.જીવનનાં કેટલાંયે સત્યો એલચીદાણાંની જેમ એમાં 
ધરબાયેલાં પડ્યાં છે.કયારેક  રમૂજ,કયારેક કટાક્ષ,ક્યારેક અનુરોધ જેવા માધ્યમે કવિ ભાવકને 
સંદેશ આપવા માંગે છે.ઠાલાં કલ્પનો 'ઝાલર'ની કવિતામાં નથી.આ કાવ્ય સંગ્રહના કવિઓએ 
કવિતાને ખોલી છે,ઝીલી છે અને વહેતી કરી છે.કારણ....
                                           કશુંક  નક્કર  લખાતું હોય ક્યારે ?
                                           પ્રવેશે   આપણામાં    કોઈ  ત્યારે !
         કવિતા એ રાત-રાત જાગી સપનું જોવાની કળા છે.અને આ કળાને 'સાંધ્યદીપ'ના કવિઓ 
એ આત્મસાત કરી છે.અને અમારું સ્વપ્ન..
                                             સ્વપ્ન  અમારું  કેટલું  ધનવાન છે,
                                             આંખ  સામે  લીલુંછમ્મ  મેદાન  છે !
            ભુજના સાંઘી દાદા-દાદી પાર્કના એક લીલાછમ્મ ખૂણામાં કવિઓ બેસે,આંખ સામે હમી-
રસર હિલોળા લેતું હોય અને પછી કવિતાનું પ્રાકટ્ય થાય....એ તો ભાઈ 'માંહ્ય પડ્યા તે મહાસુખ 
માણે,દેખનહારાં દાઝે જો ને .....'જેવું છે.
                                             અવાજ થાય નહીં સાવ આમ ભીતરથી,  
                                              થઈ  રહી  છે  કશી  ધૂમધામ  ભીતરથી !
             બસ આ ક્ષણોને અમે માણીએ છીએ,આ અમારી સંભારણાની ક્ષણો છે,ધારણાની ક્ષણો છે,
આ ક્ષણોમાં ક્યારેક સંવેદના તો ક્યારેક વેદના પ્રકટતી હોય છે.
                                                મન  મૂકીને  માણવાની  હોય છે,
                                                વેદના  કેવી   મજાની    હોય  છે. 
                                                નીતરે જયારે'ગઝલ'થઈ વેદના,
                                                 એ સ્તરે  તો  રાજરાણી  હોય  છે !
             અમારી આ લાગણીઓને શબ્દમાં પરોવીને અમારા અગિયારમા કાવ્યસંગ્રહ 'ઝાલર'નું પ્રા- 
ક્ટ્ય  રવિવાર તા.18-2,ના રોજ થયું છે.'ઝાલર'ની સર્જનયાત્રામાં બાવીસ કવિ ભાઈ-બહેનો જો-
ડાયા છે અને તેમણે 40 જેટલી રચનાઓ પ્રસ્તુત કરી છે.જેમાં કચ્છી,ગુજરાતી અને હિન્દી ભા-
ભાષાના કાવ્યોનો સમાવેશ થાય છે.અમે અમારા ભાવવિશ્વને સજાવ્યું છે.એ તમારા અંતરને 
જેટલે અંશે સ્પર્શશે એટલું એનું સાર્થક્ય લેખાશે.હા,એટલી કબૂલાત જરૂર કરી લઈએ ...
                                               સિદ્ધહસ્ત સર્જક  હોવાનો  દાવો  નથી અમારો,  
                                               થોડોક પ્રેમ ને ટેરવાંનો સ્પર્શ માગીએ તમારો.
-'કાન્ત'
તા.18-2-2018,રવિવાર,ભુજ-કચ્છ.

મહિલા  !

સંસારનો   સાર    છે   મહિલા,
ઉંબરાનો  આધાર  છે મહિલા !

લાગણીની અખિલાઈ વહેતી,
માતાનો અવતાર  છે મહિલા !

શ્વસે -શ્વાસ  એ  પરિવાર માટે,
પ્રેમનો   વિસ્તાર   છે  મહિલા !

જીવનનો  છે  સાચો પરિચય ,
શક્તિનો  પ્રસાર  છે   મહિલા !

રંગ પાલવમાં ભરી ઝગમગે,
પ્રકૃતિનો  શણગાર છે મહિલા !

ચોથા  ફેરામાં રહે  છે પાછળ,
મોક્ષનો   વિચાર   છે મહિલા !
                   ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

શિવ  !

શિર ચંદ્ર, ગંગા, જટાધારી  શિવ,
તાંડવ નૃત્યના  અધિકારી  શિવ !

ક્ષીર    સાગરમાં    બિરાજનારા,
હરિ ,  વિષ્ણુના   પુજારી    શિવ !

કૈલાસ  શિખરે છે શંભુનાં બેસણાં ,
કામદેવના મારક સંહારી   શિવ !

ભોળા મહાદેવ  જલ્દીથી    રીઝે,
બમ  બમ   ભોલે   ભંડારી  શિવ !

વિષ નાગ માળા કંઠે  ધારણ કરે,
'કાન્ત' શ્મશાનના વિહારી  શિવ !
                    ***
-'કાન્ત'
  

ગઝલ 

ભાગ્ય  કયાં  બદલી  શકાતું  હોય  છે ?
વિધાતાના   ચોપડે   લખાતું  હોય છે.

થાય,બચીએ  જળમાં થતા વમળથી,
પણ ,બાલટીમાંયે  એ  રચાતું હોય છે.

સ્વપ્નમાંથી યાદ તારી નીકળી  ગઈ,
એમાંયે   કેટલુંએ   સહેવાતું  હોય  છે.

વૈખરી  વાણીને  શાને વાપરવી  હવે ?
મૌનમાંયે  ઘણું બધું  કહેવાતું હોય છે.

સંતાકૂકડીની  રમત   શીખવી  પડશે,
મોત  પણ   કયારેક  લપાતું  હોય  છે.

ધરાથી ગગન સુધી કોણ વ્યાપી ગયું ?
'કાન્ત' એ તત્વને કયાં અડાતું હોય છે ?
                        ***
-'કાન્ત'

તાંડવ  !

હર    હર  મહાદેવ  કર તાંડવ,
પાછા  વળ્યા નેવ, કર તાંડવ !

ભસ્માસુર  પજવે  છે ભક્તોને,
ઉઠાવ ત્રિશૂળ દેવ,કર તાંડવ !

અમૃત મંથન, કાલકૂટ નીકળે,
એને  કંઠમાં  સેવ, કર તાંડવ !

કામદેવ  અલ્લહડ ને  માદક, 
ત્રિનેત્ર   તતખેવ, કર તાંડવ !

મહાશિવરાત્રી છે  મંગલમય,
શિવમ લીલી વેવ,કર તાંડવ !
                  ***
-'કાન્ત'

બેસણું !

અખિલ બ્રહ્માંડની પાર રહેવું તારે,
શ્વાસના સહારે  કેમ પહોંચવું  મારે ?

નભ ધરા ને પાતાળ ઠોલે  કાળને,
સળગતી તૃષ્ણાને અહીં કોણ ઠારે ?

થંભી ગયું મુજ બેસણું પલવારમાં,
રુંધાયેલા પ્રાણ  મૂકું  કોના  સહારે ?

છણ છણ નો નિરંતર મારો પ્રવાસ,
ભોમિયો   થઈ  તું   આવશે   ક્યારે ? 

નથી  ભીતર  નથી  રહ્યો હું  બહાર,
બંસરી નાં સૂર, કયારે મોહન પ્યારે ?

'ઝાલર'  વગાડું   શબ્દોની  ક્રિષ્ના,
આવીશ ને તું   દોડતો મારી  વ્હારે ?

બેય કાંઠે યમુના વહે છે જીવતરમાં,
'કાન્ત' ગઝલની દીવી  મૂકે ને દ્વારે ?
                       ***
-'કાન્ત'

ઝાલર  !

શબ્દ સાધનાનું  પ્રતીક  છે   ઝાલર !
સાંધ્યદીપનું   સ્વસ્તિક   છે   ઝાલર !

અમે   અનુભવી   ને  આંખથી  દીઠી ,
ઘટનાઓનું    અતીત     છે   ઝાલર ! 

શ્રદ્ધા ફોડી  છે  મા  શારદાનાં  ચરણે, 
એની   કૃપાનું    પ્રતીત   છે   ઝાલર !

દાદા-દાદી  બાગના   એક   ખૂણામાં, 
પોંખવા કવિતાને સંચિત છે  ઝાલર !

નાનું-સૂનું   રજવાડું   છે   કવિઓનું ,
આ  અવસ્થાનું   વ્યતીત છે ઝાલર ! 

દિલનું  એક  સુંદર  મંદિર   બનાવી ,
ગીત,ગઝલ  માં  ગ્રંથિત   છે ઝાલર !
                       ***
-'કાન્ત'