ગઝલ 

રણમાં  હો  સફર ને,  ઝરણ મળે,
અચાનક  જિંદગીને ,મરણ  મળે.

તોફાન  ઉમટે  સંસાર  સાગરમાં,
ને   કોઈ  નાખુદાનું  ,શરણ  મળે. 

શ્રીફળ  ફોડો   ને   પાણી  નીકળે,
શ્રદ્ધાનું    ઓચિંતું  ,  કળણ  મળે.

સ્વપ્નોની  અપ્સરાઓ ઘેરી વળે,
ને, દોડતું   સોનાનું   હરણ   મળે. 

અહીં સૂવાનું છે બાણશય્યા પર,
અંતિમ   પ્રવાસે    ઉતરણ  મળે.

ઈચ્છાનું   ગીત ગાઈ લીધું  હવે ,
નવું  કોઈ  મને  અવતરણ મળે.
                     ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

સાવ  કોરોકટ  હવે   અંતર  ન રાખ,
વગાડી ન શક, એવો જંતર  ન રાખ.

આ પવનમાં  કેટલી  ભરી છે  મહેંક,
એને  પામવા, કોઈ  મંતર  ન રાખ.

સતત  વિચારની  સીમાથી  થા દૂર,
કામ  ન  આવે  એવો તંતર ન રાખ.

આ  હાથ તારા  શાપિત  થઈ  જશે,
રોફ   બતાવવા  તું   હંટર  ન રાખ.

રંગોળીને જાતે  સજાવ રંગ પૂરીને,
જાદુ  ટેરવાંમાં  છે , પેંટર  ન  રાખ .  
                      ***
-'કાન્ત'

દીઠો  છે !

દિલના  આ  દરિયાને   મેં  તૂફાને   ચઢતાં  દીઠો  છે  !
મનના  આ  માલિકને  મેં  દીવાનો  બનતાં  દીઠો  છે !

કૈંક  કીંમતી  જિંદગીઓ   રોળાતી  આ દુનિયા  માહીં ,
પ્રેમ-અમીનાં  ઝરણાઓ  સૂકાયાં  છે  જીવન     માંહી.

માનવને  દાનવ  બનતાં પણ  ક્યારેક તો મેં દીઠો છે !
અંતરમાં  વસતા  પ્રભુને   રડતાં  પણ   મેં   દીઠો   છે  !

શબ્દોના  સુનકાર  સહારે  જ   જીવાતું  જીવન  આજે,
ભૌતિકતામાં   ભટકાતું    ઈશ્વરનું   આ સર્જન    આજે.

સર્જન  કરનારાનું   પણ  વિસર્જન  થતાં મેં  દીઠો  છે !
બાગના બાગબાનને પણ  વીરાનો બનતાં  દીઠો   છે !

લક્ષ્મીના  ચળકાટ  મહીં  ચકચૂર  થયો  માનવ  આજે,
પૈસાના  એ પ્યાર  મહીં  મગરૂર  બન્યો  માનવ   આજે.

ધનકાજ  નિજ મન  વેચતો ઇન્સાન  અહીં  મેં  દીઠો છે,
ઇજ્જતનું  કરતો  લીલામ  હેવાન    અહીં   મેં  દીઠો  છે !
                                   ***
-'કાન્ત'

 સ્પર્શ !
   કવિ નિર્મિશ ઠાકરનું કાવ્ય 'અભિવ્યક્તિ' મને વિચારતો  કરી દે છે.ભાષા મનુષ્યને 
પ્રાપ્ત થઈ ;એ ઘટનાને યુગો થઈ ગયાં છતાં એને આપણે કેટલી સમજીએ છીએ ?માત્ર 
સ્થૂળ અર્થમાં નહીં સૂક્ષ્મ અર્થમાં ! આ કાવ્યમાં નિર્મિષે ભાષાને જરા જુદી રીતે મૂલવી છે.
'દ્રશ્યોમાં એકધારી ભાષા નથી તો શું છે ?ખુલ્લી રહેલ બારી ભાષા નથી તો શું છે ?'હા,
પ્રકૃતિ એ ઈશ્વરની ભાષા  છે.દ્રશ્ય અને બારી પ્રકૃતિનું દ્યોતક છે.
    'ડૂબી શકે બધુંયે જેની હૃદયલિપીમાં,અશ્રુ સમેત નારી ભાષા નથી તો શું છે ?'આંસુ 
આંખની માતૃભાષા છે.સ્મિત હોઠની માતૃભાષા છે.મોનાલિસાનું સ્મિત જો ભાષા હોય તો 
જેની આંખમાં આંસુના કેટલાયે કૂવાઓ ડૂબેલા હોય એ નારીની હૃદયલિપિને કઈ ભાષા 
કહીશું ?
    'ફૂટપાથની પથારી,ભૂખ્યું સૂતેલ બાળક,ખામોશ સૌ અટારી ,ભાષા નથી તો શું છે ?'
કેટલાક પાસે ખામોશીની ભાષા હોય છે.ફૂટપાથ પર જે સૂતા હોય છે એની ભાષા 'લજા-
મણીના છોડ જેવી નથી હોતી,પણ પથ્થર જેવી હોય છે.ભૂખ્યા બાળકની ભાષા એના 
પેટમાં પડેલા ખાડાથી ઓળખાય છે.
   'કાળી સડક ઉપર જે પ્રસ્વેદથી લખાતી,મજદૂર,થાક ,લારી ,ભાષા નથી તો શું છે ?'
કોઈ પણ ભાષા અતિ વપરાશને કારણે જૂની તો થતી જાય છે.પણ આ જૂનામાંથી ક-
શુંક નવું અને નોખું અહીં કવિ  પ્રગટાવે છે.અને ભાષામાંથી ભાષાનો દીવો પ્રગટ થાય 
છે. 
    ' એનાં હૃદય મહીં જે અનુવાદ થઈ શકી ના,આ વેદના અમારી,ભાષા નથી તો શું છે?'
વેદના અને સંવેદનાનો તરજુમો નહીં પણ ઉત્તમ અનુવાદ અહીં કવિએ કર્યો છે.વિચાર 
અમૂર્ત હોય છે;એ જયારે શબ્દમાં પ્રગટે છે ત્યારે ભાષા બને છે.
                                                               ***





    

अलविदा  2015 !

तेरी  याद  हमें  सतायेगी  2015 !
बीतीं क्षण हमें  रुलायेंगी  2015 !

खम-दम   किये  365   दिन  में,
गरिमा   समाई   हमारे  मन  में.

वो  नई  राह  दिखलायेगी  2015 !
नया दीप वो ही जलायेगी  2015 !

तेरे  साथ  हमारा  वक़्त  गुज़रा ,
बहोत कुछ इन्हीं दिनों में सँवरा. 

ये   शक्ति  हमें  बचायेगी  2015 !
तेरी परछाईं  सहलायेगी    2015 !

पराकाष्ठा है  ये  बीते  समय की,
भाल पे लगाये तिलक  मलय की. 

अलविदा ,चिन्ह मिटायेगी  2015 !
'कान्त'  को  गुदगुदायेगी    2015 !
                 ***
-'कान्त'

सलाम  2016 !

2016   तेरी   बालि    सुबह   को     सलाम  !
अय   साल  तेरी  पहली  नज़र  को सलाम  !

उमड़ना  यूँ  तेरा , मचलना  युँ  तेरा  सवेरे,
बन -ठन के बाहर, निकलना युँ  तेरा सवेरे. 

गूँजते  मधुबन में , उन  भ्रमर  को  सलाम !
खिल  रहे  पानी  में  उन कँवल  को सलाम !

कजरारे   नैना  तेरे  तिरछी  नज़र से  देखें  ,
क़ज़ा  जो  आ जाए ,बिगड़ी   नज़र से देखें .

ढूँढती  अरमानों  को उस डगर  को  सलाम  ,
तुझको समेटे सपनों में ,ज़िगर को सलाम !

चटपटी  हमारे दिल में  तुझसे  मिलने  की,
चटापटी  तुझे  भी होगी  हमसे  मिलने की . 

'कान्त' हो   घायल  उस  प्रहर  को  सलाम !
अय  साल  तेरी   बालि   सुबह  को  सलाम !
                           ***
-'कान्त'

ગીત 

મને ધરતીનું  કિસ્મત આપો,
મને   માપપટ્ટીથી  ન  માપો !

વેઠી  શકું   હું  આકરા વાયરા,
માણી શકું મસ્ત-મસ્ત ડાયરા.

મારા ચરણોને તમે ન ચાંપો,
મને   માપપટ્ટીથી   ન માપો !

ધીરે ધીરે વરસવાની ટેવ છે,
પથ્થર એટલા પૂજ્યા દેવ છે.

ખુલ્લો છે મારા ઘરનો ઝાંપો,
મને   માપપટ્ટીથી  ન  માપો !

સૂરના સથવારે સવાર જાગે,
એ તો પંખીઓના ટહુકા માગે.

'કાન્ત'ને હૈયામાં તમે રાખો,
મને  માપપટ્ટીથી  ન  માપો !
                   ***
-'કાન્ત'

અટલજી  !

પ્રેમ  જેવા શબ્દના  વિસ્તાર  છે અટલજી,
અખંડ   ભારતના   આધાર  છે   અટલજી !

નથી   ક્યારેય  માગ્યું  સત્તાનું   સિંહાસન  ,
કવિતાનો  ભરાયેલો  દરબાર છે અટલજી !

શ્રદ્ધા  જ  એમની લઈ  ગઈ ,મંઝિલ સુધી,
દિશાઓના  સૂચક  કર્ણધાર  છે  અટલજી !

અહીં કોણ  કૌરવ ને કોણ  છે પાંચ પાંડવ ?
આ વિકટ  પ્રશ્નનો   કરે  સ્વીકાર અટલજી !

ભારતમાતાના તાજના ઝગમગતા મણી ,
સમયનો  જબરદસ્ત  પડકાર છે અટલજી !

રાજનેતા,કવિ ,વક્તા  કેટલા  સ્વરૂપો ધરે, 
કુદરતનો   બેનમૂન  ચમત્કાર છે અટલજી !
                             ***
-'કાન્ત'

रफ़ी 

सुरों     के   शबाब  थे  रफ़ी,
मूसीक़ी  के  नवाब  थे रफ़ी !

उभरे, सारे जहाँ पर छा गये , 
सरगम के आफ़ताब थे रफ़ी !

आँसु ,उनके दिलकी जुबान,
दर्द   का   जवाब   थे   रफ़ी !

मन  तड़पता  हरि  के  लिए,
दर्शन  में ला-जवाब थे  रफ़ी !

न  जमीं के थे न आसमाँ के,
कायनात की आदाब थे रफ़ी !

गीतों के  द्वार के थे  जोगी,
खुदा  के  आबताब  थे  रफ़ी !
                ***
-'कान्त'

ग़ज़ल 

रुखसत  के   वक्त  रूठ  गया  हम से  एक  दोस्त,
जाते -जाते   ही     छूट   गया   हम  से एक दोस्त। 

सब  ज़िंदगी  को   देते  हैं , जिंदादिली   का   नाम,
फिर क्यूँ आशियाना लूंट गया  हम से  एक दोस्त ?

दोस्ती पे आँच  आ जाए  तो  सर  कलम  कर देना,
शीशे की तरह  ही  क्यों  टूट गया हमसे एक दोस्त ?  

बिखर  गईं  एक -एक   करके   रिश्तों   की  जंजीरें ,
बीच  रास्ते  मेँ  ही  फूट  गया  हम से  एक  दोस्त।  

छोड़  देता  कोई  और  हमें , तो  ख़ास  ग़म  न था,
ये   तो   कर  के   गया   कूट   हम  से  एक  दोस्त।  
                                ***
-'कान्त'

ગઝલ 

મારી   કલમમાંથી  કવિતા  વહે,
શબ્દોની  કલકલ   સરિતા  વહે !

સૂનો  છે માંડવો ,જાન વળાવીને,
બાપની  આંખમાંથી  દુહિતા વહે !

પ્રગટ્યો છે દીવો,ઘરના ખૂણામાં,
કિરણોમાં   એના    સવિતા   વહે !

મુન્ની છે બેગમ કોઠાના મુજરાની,
ઠુમરી  ની  સંગાથે , પતિતા  વહે !

દ્વાર  ઉપર  જ્યાં  ખખડે   સાંકળ,
પિયુ  મિલનની  ત્યાં સંહિતા વહે !

પદમણીની સાથે ,છે જામ ઓઢો,
લજ્જા ને મર્યાદાની વનિતા વહે !
                    ***
-'કાન્ત'

શું છે ?

પંખીઓની કિલકારી,આશા નથી તો શું છે ?
બાળકની મા દુલારી,આશા નથી તો શું છે ?

રણમોરચે  ઝઝૂમી   કુરબાન  થઈ ને પોઢે,
મરી જવાની તૈયારી, આશા નથી તો શું છે ?

હોઠ  ઉપર રટણ છે, અવિરત તારા નામનું,
છતાં આ  હોશિયારી,  આશા  નથી તો શું છે ? 

સૂનાં  થયાં છે પનઘટ, કૂપ થયાં છે  ખાલી,
જો દેખાતી પનિહારી, આશા નથી તો શું છે ?

એક આંખમાં આંસુ, એકમાં  વેદના ભરેલી,
સ્થિર   ઊભેલી નારી,આશા નથી તો શું છે ?

ચારે પ્હોર જાગે જે  નયણોમાં  ઊંઘ ભરીને,
પડકારની   સવારી,  આશા નથી તો  શું છે ?

દીવો  પ્રગટ   થાય  સંવેદના ને  વેદનાનો,
રાત   હો  સહિયારી,  આશા નથી તો શું  છે ?
                           ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

સ્વપ્નને  ઓઢીને , જાગે  મારી આંખ,
લીલોછમ બગીચો , તાગે મારી આંખ !

સવારના  દ્રશ્યોને  નજરુંથી આવકારે
અદ્રશ્ય  સંકેતો સંગ ભાગે મારી આંખ !

મારામાં   એ  આકાશ   થઈને  ઊઘડે ,
જટાળા જોગી જેવી લાગે મારી આંખ ! 

એની  દ્રષ્ટિમાં  સમગ્ર  સૃષ્ટિ  સમાય,
રોમરોમમાં સાવન માગે મારી આંખ !

સભર  સભર એ   અશ્રુથી   છલકાય,
વિરહ,ઘેલછામાં  વાગે  મારી  આંખ !
                        ***
-કાન્ત'

ગીત 

મારું   બચપણ  પડઘાતું મારામાં શેરી થઈને,
ભેરુઓ સંગ રમેલી  રમતો પ્રગટે  ઠેરી થઈને ! 

કેવું સાચું ,કેવું નિખાલસ,હતું મારું રાજુ નામ,
આજે  ભલેને  લોકો કરતા રાજેન્દ્ર ને  સલામ.
એ યાદો, એ તોફાનો લટકે આંબે  કેરી થઈને !
                                            0મારું બચપણ...
કોઈ  એક  ઉમંગમાં   આખો  વગડો   વેરાયો,
લૂસકા,  બોર, આંબલી , કેસુડામાં  હું   ઘેરાયો.
યોવનને  પાંગરવા  દીધું  મેં  જ  વેરી  થઈને !
                                             0મારું બચપણ ... 
ભર  ચોમાસે  કાગળની  નૌકા પર થતી સફર,
આજે પણ તળાવમાં મારેલા ધુબાકાની અસર.
હુતુતુ ને ગિલ્લી-ડંડા  રમતા  અમે ઢેરી થઈને !
                                              0મારું બચપણ...
મારા શૈશવ પર પડી ગયો સમયનો પડછાયો,
આ તારું આ મારું,મન પર અસત્યનો ઓછાયો.
સપનામાં  આવે મા,મમતામયી   મેરી  થઈને !
                                             0મારું બચપણ...
                              ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

સાગર    કિનારે   છીપલાં   સડે  છે,
તળીયે  ડૂબકી મારો ,મોતી  જડે છે !

ચાંદની  વેરાય ,ચોમેર પૃથ્વી  પર,
આભનાં  તારલાં ખરે ,નીચે  પડે છે !

ફાગણના ફાગમાં છે ટહુકાનો સ્વાદ,
મારો  'હું'  એને  પામવામાં  નડે  છે !

શમણાં બાંધીને રાત બેઠી છેચોકમાં,
મને તો મારી  આ   ઊંઘ જ  તડે  છે !  

ક્ષિતિજની  ગોદમાં જેવો સૂરજ ઢળે,
સંધ્યાના રંગ  આવી હૈયાને  અડે છે !
                         ***
-'કાન્ત'

                      

ગીત 

સખી, આ ટાઢને ક્યમ કરી કાઢું?
આવી છે મૂઈ વગર નોંતરે,
માથું એનું ક્યમ કરી વાઢું ?
ટાઢોળું અહીંથી ને ટાઢોળું તહીંથી,
હેમની વીંજતો પાંખ્યું.
આભ નીચે છે  મારો ઊતારો,
મારાં અંગ ક્યમ કરી ઢાંકું  ?
એકલી આવે તો સરભરાય કરું,
લાવી છે સાથે છૈયાં ને છોરાં.
ગરમી ને મૂવા ખાઈ જાય ફટાફટ,
કોઈ ન થાય એને  ઓરા !
જાઉં તડકામાં તો એ પણ ધ્રૂજે,
નસીબ જ થયું મારું વાંકું  !
મેલી શાહુકાર,મેલી મોટા બંગલા,
પણે સૂતા છે જે મોજથી હીટરમાં !
શુંયે બળ્યું દીઠું મુજમાં,
કે મને પકડી લીધી એણે મીટરમાં !
ફટ ભૂંડી....!!! હું થરથરી મરું ને,
જોઈને  હસે  તું આડું !
બેઈ !આ ટાઢને ક્યમ કરી કાઢું ???
                     *** 
-'કાન્ત'
   

રસ્તો  !

વનરાઈ   વચ્ચેથી  સરી  જતો  રસ્તો,
નિત  નવાં  કામણ  કરી   જતો  રસ્તો !

જંગલમાં  એનું  માન   સાદગીથી   છે,
ક્યારેક   સમંદરને   તરી  જતો  રસ્તો ! 

સદીઓથી   હલચલનો  એ  સાક્ષી  છે,
કોઈકના  પગરવથી   ડરી જતો રસ્તો !

આજેય એનું  મૌન  અકળાવે  સમયને,
અંતરના   ભાવને    હરી   જતો  રસ્તો !

પથિકની  ગેરહાજરી હલબલાવે  એને,
અકસ્માતે અચાનક  મરી  જતો  રસ્તો !
                        ***
-'કાન્ત'

સફેદ રણ !

વીંધે છે હૈયું ,સન્નાટો   સફેદ રણમાં,
ખોવાયું છે રાતનું છૈયું સફેદ રણમાં !

ટમટમતા તારલિયા મલકે મુલકના,
ભણકારા  સંભળાતા  અહીં અલખના !
છવાયું  છે  રાષ્ટ્રગાન   સફેદ  રણમાં !

સૂર્યોદય  ને સુર્યાસ્ત  રમણીય  લાગે, 
ઉદય-અસ્તના   રંગો   પોતાને  તાગે !
થયું  માતૃભૂમિને  નમન સફેદ રણમાં !

ગિફ્ટ પેકમાં પેક,  લાગણીઓ  આપે,
આમ   હોય કે  ખાસ બધાને  એ માપે !
ઓગળ્યું  સઘળું ગુમાન સફેદ રણમાં !

ખારા  પાટ નમકનો  અદભુત  નજારો,
નવી આશા  ના ખુલી  જતા અહીં દ્વારો !
હૈયું નરેન્દ્રભાઈનું  હરખે   સફેદ રણમાં !
                          ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

રણનો  નજારો  કંઈ  ઔર  છે,
અહીં   કુદરતનો  કલશોર  છે !

રાત  છે  માદક  અને  સાધક,
બાંગ પોકારતી અહીં  ભોર છે !

સફેદ  ચાદર  સોહે   નમકની,
કચ્છીયતનો ગુલાબી તોર છે !

ઘાયલ  કરે છે  સૌને   રૂપથી,,
ઠસ્સાદાર આ રણનો  દોર છે !

નરેન્દ્રની  ચાહતનો  શણગાર,
એની છાતીએ ચીતર્યો મોર છે !

હવા ચાલે  અહીં સૂફી ઈશ્કની,
'કાન્ત'  ઈબાદતનો   પોર  છે !
                  ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

આવીને  જો, આ તરફ,
આપ ને  ખો ,આ તરફ !

નથી કંઈ પણ લાલસા,
ફેરવ ને  મોં , આ તરફ !

નામ મારું બારણાં  પર,
છે મેટિની શો,આ તરફ !

અહીં છે ખુદને મળવાનું,
નથી  કોઈ ભો ,આ તરફ !

હોઠ  પર  શબ્દ,આવજો,
'કાન્ત' જય હો,આ તરફ !
               ***
-'કાન્ત'

સફેદ રણ છું !

કચ્છી માડુની ચેતનાનો વિસ્તાર,
હું સફેદ રણ છું !
નરેન્દ્રભાઈના  હૃદયનો  ધબકાર,
હું  સફેદ  રણ છું !
પૂનમની ચાંદનીમાં હું નીતરું,
પ્રવાસીઓના દિલમાં હું ઊતરું.
ખારાપાટનો જયજયકાર,
હું  સફેદ રણ  છું !
મારા વિશેની લાગણી શબનમ બની ગઈ,
મારા સ્વરૂપની સાદગી ઝમઝમ બની ગઈ.
સભર મિલનનો સહકાર,
હું  સફેદ રણ છું !
સ્વપ્ન છું હું વિકાસ પુરુષનું,
ધામ છું  હું  ચેતનાના ઉરસનું.
ઇતિહાસનો વાર્તાકાર,
હું સફેદ રણ છું !
સ્વાગત છે મારે આંગણે વજીરે આઝમ,
ઠંડો પવન ઢોળશે રાત માઝમ.
કુદરતના કરિશ્માનો ચમત્કાર,
હું સફેદ રણ છું !
                          ***
'કાન્ત'

ગઝલ 

વક્તનો એક ચોક્કસ હિસાબ હોય છે,
એને  સર  કરવા સૌ  બેતાબ  હોય છે !

લાગે  કે બધુંજ મળી  ગયું  જીવનમાં,
ઈચ્છાને  શણગારવા ખ્વાબ હોય  છે !

રાત  વરસી   રહી   છે   ઉપર મેડીએ,
ધ્રૂજતા  દિલમાં  તો   શબાબ હોય છે !

આદમ  બનીને  જીવતાં ન આવળ્યું,
ખુદા બનવા તૈયાર  નવાબ હોય  છે !

સલામ  કરતા તા જે, તે  ઠોકરો મારે,
માણસ એજ ,કિસ્મત  ખરાબ હોય છે !

રંગ   આંખોમાં  ભરી  સૂર્ય  આથમ્યો,
સુગંધ ગુલશનમાં બે-હિસાબ હોય છે !
                        ***
-'કાન્ત'

ભુજ 

અમારા  દિલમાં   વસે   છે   ભુજ,
હમીરસરના જળમાં શ્વસે છે  ભુજ !

અસ્ત  અને  ઉદયની  લીલા સંગે,
ભુજિયા સંગાથે  જો , હસે  છે ભુજ !

એનું  માન અને શાન  પાંચ નાકા,
વોક-વે  પર   રોજ   ધસે  છે  ભુજ !

એનાં   નામમાં  ભરી  છે  નજાકત,
વાસીઓના  દિલમાં  રસે  છે ભુજ !

એને  જોઈ  ભલભલા સલામ ભરે,
બુદ્ધિ કૌશલ્યથી સૌને કસે  છે ભુજ !

આજ  અવસર એના જન્મદિનનો ,
મહાનગર  બનવા  ખસે   છે  ભુજ !
                     ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

સાથ  છે  ને  વાત  છે  ચાલ્યા  કરે,
દુઃખ -દર્દની  ઘાત  છે  ચાલ્યા કરે !

ટોપલામાં  હું આ સમયને  સાચવું,
હાથમાં   વાર  સાત છે ચાલ્યા કરે !

કવિતાની  ક્યારી  રહે  લીલીછમ્મ,
છંદ-મીટર ની ભાત છે ચાલ્યા કરે !

આશા  છુપાઈ  છે  હવે  નિરાશામાં,
સાથે જગતનો તાત છે ચાલ્યા કરે !

બતાવી   રાહ   કોઈ    અજનબીએ ,
થોડીક   વાર  રાત  છે ચાલ્યા   કરે !

મંઝિલ   ભલે મળે  કે  ન પણ  મળે,
સફરની    સોગાત  છે  ચાલ્યા   કરે !
                        ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

શબ્દો  બદલ ,અટકળ  બદલ,
અર્થો   હવે તું  ,  સકળ  બદલ !

તારા  એકાંત પર તારો જ હક્ક,
આજની ક્ષણ ને, વિકળ  બદલ !

આસમાની   રંગ તારા ઘર પર,
પ્રશ્નો બધા છે  જે  સરળ ,બદલ !

નળનું  પાણીએ  મુક્તિ  અપાવે,
બાટલીમાંનું   ગંગાજળ  બદલ !

મળે  નહીં   પૂરો  સમય  હસવા,
ચેહરે ચાસ પાડવા, હળ  બદલ ! 

ખુલી  જશે  દરવાજો શાયરી નો ,
કાફિયા-રદીફ ની ,તું  કળ બદલ !
                    ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

જો  હોય  શેર  સવાસો , તો  હું  ગઝલ  બનાવું,
આપી  શકો    દિલાસો, તો  હું   ગઝલ  બનાવું ! 

અંજુમનમાં  મારી  સતત હાજરી ને , ગાંડપણ, 
જેવો  છું  એવો  તરાશો , તો  હું ગઝલ બનાવું  !

લખું   છું  નામ   તમારું    હંમેશાં   બારણા  પર ,
આવીને  જો   રોકાશો,  તો    હું  ગઝલ  બનાવું !

આજેય  મારું  મૌન , વાણીથી   બળવત્તર    છે,
બોલો  તમે  જ  ગાશો,   તો   હું  ગઝલ  બનાવું  !

તમારા  દિલમાં  વસવા, પરવાનગી  શું  લેવી ?
કરજો   જરી   ખુલાશો,  તો    હું  ગઝલ  બનાવું  !

મેડીએ  ઢોલિયા પર   સ્વપ્નો  છે  મેં    સજાવ્યાં ,
ઘૂંઘટ     હટે      જરાશો  ,તો  હું   ગઝલ  બનાવું  ! 
                                ***
-'કાન્ત'

માધવ 

માધવ  તમે  છો યમુનાના  પૂર,
હું  માછલી ,કેમ  રહી  શકું    દૂર !

વાગે, ન  વાગે  બંસરી   તમારી,
સુધ-બુધ હરી લે , સઘળી  મારી.
સાંભળું ને થઈ જાઉં  હું ગાંડીતૂર !
                                   0માધવ 
શાંત  ઊભા    છે   કદંબના   તરુ ,
એની  આજુબાજુ  હું ભમરડી  ફરું.
હૈયામાં   ટળવળતી  હું    ચકચૂર !
                                    0માધવ 

ભીતરમાં  મોરપિચ્છના  ઢગલા,
ક્યાંએ ન વરતાય ધોળા બગલા.
આંખે મૂકી ઝાંપલી જોઉં દૂર-દૂર !
                                    0માધવ 

ઘૂઘવાતી રહું  રોજ વનરાવનમાં,
તમારા  મુકામ  મારા  તે  મનમાં.
આજે  અક્રૂર  લાગે મને અતિ ક્રૂર !
                                    0માધવ 

મારું  લાલ-ગુલાબી છે આ સમણું,
ફરકે છે સવારથી નેણ મારું જમણું.
'કાન્ત'  થઈ  દ્વારે પધારો હવે શૂર !
                                     0માધવ 
                       ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

આ પગ  હવે ક્યાં  લઈ  જશે કોને  ખબર ?
તમસ  હશે  કે   જ્યોતિ   હશે  કોને ખબર ?

સમી સાંજે  ઝાલરી  વાગે  ઠાકર મંદિરમાં ,
પાદર   હશે  કે   વગડો  ગ્રસે  કોને ખબર ? 

ચરણ ચાંપી  મૂછ  મરડી   'હું ' ને  ભગાડું,
જતાં જતાં એ  ક્યાં ક્યાં  ડસે  કોને  ખબર !

આ  નગરમાં  શોધવો  છે  મારે  માણસને, 
કૂતરા  માફક  શું  એ  ભસે,  કોને    ખબર ?

બધાં  જિંદગીને કહે  છે ,દુઃખ નો   દરિયો,
ઘરથી  કબર સુધી એ શું  શ્વસે કોને ખબર ?

આદમ   બનીને   જીવતાં  નથી  આવડ્યું,
ભીતરે શું કંસ  કે રાવણ  વસે ,કોને ખબર ?
                            ***
-'કાન્ત'

  

ગઝલ 

હવે  નગર  વિકાસની  વાત  કરીએ,
વચનો  બધાં  જ  આત્મસાત કરીએ !

જે હતું  તે થયું  ,થતું રહેશે ચૂંટણીમાં ,
નગરસેવક બની તૈયાર જાત કરીએ !

ખોબલે ખોબલે મત મળ્યા છે જયારે,
સમસ્યાઓને  આપણે  મ્હાત  કરીએ !

જોજો   ભરોશો  તૂટે  નહીં  જનતાનો,
સોનેરી  સ્વપ્નના  રંગ સાત  કરીએ !

નવી  ટીમ  સેવાસદનમાં  ભાજપની,
નવી  કેડી  કંડારી, નવી ભાત કરીએ !

આવનારો  સમય  છે   અપેક્ષાઓનો ,
'કાન્ત' ખુદથી  ખુદ મુલાકાત કરીએ  !
                     ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

આ  પાર  કર, કાં  તું  પેલે  પાર   કર,
સાગરને  ખેડવા, નૌકા   તૈયાર   કર !

લડવાનો શોખ  છે ,લડ ગરીબી સંગ,
દુનિયાના  રિવાજોને,   તડીપાર કર ! 

ના બેરુખીથી ,કોઈની  સામે પ્રકટ  થા,
સુખ મળે ત્યારે ,બીજાનો  વિચાર  કર !

હર  કદમ દે તું   જિંદાદિલીનું  પ્રમાણ ,
અશ્વમેધના અશ્વ પર,સૂરને સવાર કર ! 

પરવરદિગાર જાણે   છે, હરેક  ક્ષણને,
એના  કદમોમાં  તું  ઝાઝા  જુહાર કર,

જાણું  છું  તારી  સાથે કોઈ નહિં  આવે,
હાથમાં લે   હલેસું, ખુદને  પડકાર કર !
                         ***
-'કાન્ત'




  

ग़ज़ल 

आज  इतना  सन्नाटा  क्यों  है ?
कोई    मुझे   जगाता    क्यों   है !

सिकुड़ी  सिकुड़ी  सी  बीती  रात,
ये  सवेरा  भी   सताता  क्यों  है ?

चला गया किसी के घर  का  नूर,
रब   भी  यूँ    रुलाता   क्यों    है ?

जीवन  है तो मृत्यु  भी  है   यहाँ ,
बनानेवाला ही मिटाता  क्यों  है ?

बता  कुछ तो हमें  ऐ  जिंदगानी,
ये   अँधेरा   छा  जाता  क्यों   है ?

पलने में  झुलाया  लोरी गा  कर,
उसे  चिता  पर  सुलाता  क्यों है ?

इक  कमरे  का  छोटा सा घर  है,
वक्त  खुशियाँ   चुराता क्यों   है ?
                  ***
-'कान्त '

ग़ज़ल 

आमीर  तुम   फ़ितरत   के  गरीब  निकले,

एक  सिकुड़े  हुए  समूह  के  करीब निकले !

अक्षम    कभी  नहीं  थे   हम    हिंदुस्तानी,

शहनशाह  नहीं , तुम  तो   नकीब  निकले !  

माना था कि ,सत्यमेव जयते  को  चाहोगे,

तुम तो  नकली  डिग्रीधारी  तबीब  निकले ! 

भारत ने  अपनी  पलकों  पे बिठाया  तुम्हें ,

असहिष्णुता   के  तो  तुम  अदीब  निकले !

हमारी  अदवान  भी  अदावत  नहीं  करती,

अश्लील   मानसिकता  के  रकीब  निकले !

                           ***

-'कान्त'

ગઝલ 

રખોં  તા  ખુમારી  અસાં ,એડી  વલા  ધુફારી,
ન  નાણાં ન પાણાં ,અસાં  શભદ  જા  પુજારી !

ચોવટ  ને  ચોખવટ ,અસાં  કે   કડે  ન  ભાસે,
નિમાણાં   નંઈઓં , અય  ગઝલ  જી  સવારી !

અછાંદસ   ને   છાંદસ  ,  તરન્નુમ   ને  મીટર  , 
બુઝોં  તાં   અસાં  પણ  ,લ  ગા ગા જી  બારી !

ઉગે   તો  અંગણ   મેં  મુહોબ્બત   જો   તડકો,
હુભ  સે   મંગો  ત , મથો  ડઈ  ડીયોં   ઉતારી !

અહિંસા  કડે ન   થઈ  ન   થીંધી    કાયરેં  જી ,
સામા  થિયો  ત  ,ગિનજા  સો  વેરા  વિચારી ! 

                               ***
-'કાન્ત'

जाने भी दो  यार !

कौन क्या कहता है, जाने भी  दो  यार !
नई हवा -नई बहार, आने भी  दो  यार !

पनभरा  छलक  रहा  है मीठे  जल  से ,
क्या  पाएगा  अब के तू मरु स्थल  से ?

पदावली  जीवन को, पाने भी  दो  यार !
पयोधर को बारिश बरसाने भी दो  यार !

पत्थर-पानी आये तो  तू   सामना कर,
पत्थर-फोड़ा करता है, वो कामना  कर। 

पतझड़  को  पतावर  लाने  भी दो  यार !
पतित पावन को अब, भाने  भी दो यार !

पतियार  बढ़े  कुछ  ऐसा  तू करता जा,
पतंगा बन के जीवन पथ पे जलता जा। 

पनवाड़ी का मीठा पान,खाने भी दो यार !
पपीहे को पंचम सुर में  गाने भी दो यार !
                        ***
-'कान्त'

ગઝલ 

વચન  છે અમારું  પ્રકાશ  માટે,
વોર્ડ નં.   સાતના  વિકાસ  માટે.

એકવાર  વિશ્વાસ   મૂકી   જુઓ,
ખાત્રી  આપીએ  સહવાસ  માટે.

નવા  જુસ્સા  સાથે ઊભા છીએ,
આ  વિસ્તારના  અજવાશ માટે.

29 તારીખ  યાદ  રાખજો   તમે,
પાંચ વરસ તમારા સુવાસ માટે.

ચાર  કમળ   ખીલવવાના  હવે,
જગા રાખજો આ અરદાસ  માટે  !
                     ***
-'કાન્ત'

સ્પર્શ 

...ક્યારેક કોઈક ક્ષણ તમારા માટે ઓચિંતું કૈંક નવું લઈ આવે ત્યારે તમે પોતે 
આનંદ થી ઝૂમી ઊઠો છો,અને તેમાંય વર્ષો સુધી જે તમને અતિ પ્રિય હોય એ 
તમારી સમક્ષ આવીને ઓચિંતું ઊભું રહે તો ??? બસ મૌન !આવુંજ કંઈક મારી 
સાથે થયું.ગઈકાલે એક સરસ મજાના અક્ષરોમાં  લખાયેલો 'કાવ્યમય પોસ્ટકાર્ડ'
મને મળ્યો. કોણ જાણે કેટલાં વર્ષો વીતી ગયાં  કોઈકનો લખેલો કાગળ વાંચે !
...મને બરાબર યાદ છે,હું ખૂબ પત્રો લખતો ....જેમાં મારા મિત્રો,પરિવારજનો ,
સાથે પત્રો દ્વારા જ મળતો.પ્રેમ પત્રો પણ લખ્યા છે (કવિતાને). એ સમયે પોસ્ટ-
ઓફીસ જાણે યાત્રાનું ધામ બની જતું.મને બરાબર યાદ છે મારા ગામ મંજલમાં 
કાગળ લેવા માટે પોસ્ટ ઓફિસે લાઈન લાગતી.ટપાલી (postman)મારા માટે 
દેવદૂત જેવો હતો.આના સાક્ષી મારા બાળગોઠિયા લેખક જગદીશચંદ્ર  છાયા 
'શ્રેયસ '  છે. 
...કદાચ એટલે જ ટપાલી પર કવિતાઓ અને વાર્તાઓ લખાણી છે.કોઈ post 
superintendent પર લખાણી હોય તો મને જાણમાં નથી.ધૂમકેતુનો પોસ્ટમેન
અલીડોસો યાદ છે ને ?અલીડોસો આખા ગામને ટપાલ વહેંચે છે પણ તેની દી-
કરી મરિયમનું કોઈ પત્તું (પોસ્ટ કાર્ડ ) આવતું નથી.ગામડામાં પૂનમચંદના પા-
નિયા પાસે ડોશી ખત લખાવે છે.ડોશીનો દીકરો ગગુભાઈ ગાંગજી મુંબઈ  કમા-
વવા ગયો છે.આજે પણ એ આંધળી મા નો કાગળ મને રોમાંચિત કરી દે છે.
...એનાથીયે  પણ પાછળ જઈને કહું તો ગુજરાતણ પારેવાની ચાંચમાં સંદેશો 
મોકલીને ગાતી 'પારેવડાં જાજો વીરાજીના દેશમાં....'લખનઉ કે લાહોરની બેગમો
કાસિદ  રાખતી.એ કાસિદ (સંદેશવાહક)પ્રેમના પૈગામ લઈ જતા અને મહિને કે 
બે મહિને પ્રિયતમનો વળતો સંદેશો લાવતા.આ ક્ષણે મને ફિલ્મ 'સવેરા'નું એક 
દ્રશ્ય યાદ આવે છે જેમાં નરગિસ એક હોડીમાં બેસીને પોતાના પ્રેમીને નદીના 
પાણી દ્વારા સંદેશો મોકલે છે.' નદિયાં કે પાની ,છુપ છુપ જઈઓ ,પિયાજી સે 
કહીઓ ,તુમ બિન કૈસે બીતેગી મેરી જવાની.....'  
...અને આજે તો કદાચ નવી પેઢીના યુવાનોએ 'પોસ્ટકાર્ડ' જોયું જ નહીં  હોય.
અરે આજનો યુવાન કાગળ લખવાની કે,પ્રેમપત્ર લખવાની કળા હસ્તગત કરતો 
નથી.'મોબાઇલે 'ઘણા દાટ વાળ્યા છે પણ ખાસ તો પત્ર લેખનની કળા ઉપર 
પાણી ફેરવ્યું છે.હવે તો પ્રેમના સંદેશા SMS થી મોકલાવાય છે.(જે DELETE 
થઈ શકે છે.)મને પોસ્ટકાર્ડ લખવા બદલ કવિયત્રી શીતલ આનંદ રાયસોની 
નો આભારી છું.
                                                       ***
-'કાન્ત'

    ચીં ચીં ચીં....

આજે વહેલી પરોઢે કાનમાં 
ચીં ચીં ચીં અવાજ પ્રવેશ્યો !
કોઈક મારી ભીતરે હસ્યું.
હું જાગીને જોઉં છું તો.......
મારા બેડરૂમની બાલ્કનીમાં 
બેઠેલી ચકલી કહેતી હતી ,
'happy birthday 'કાન્ત. 
સવાર લાગે છે ને શાંત ?'
અને હું પથારીમાંથી બેઠો થયો,
face book પર 'સ્પર્શ'કર્યો.
કી બોર્ડની ટક ટક ધ્રુજતી હતી.
મારી તો મારા નામમાં મતિ હતી.
મેં મારી જાતને પ્રશ્ન કર્યો,
આ નામનો મોહ 64 વરસે પણ 
ક્યાં છૂટ્યો છે ???
બસ આજે આખો દિવસ 
લાઈક અને કોમેન્ટ કેટલી આવી 
એ ગણીશ અને હરખાઇશ !
બસ અશાંતિની શરૂઆત થઈ ગઈ,
પેલી ચકલી ચીં ચીં કરતાં કરતાં 
ઊડી ગઈ !
                      ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

પથારો  તારો  સમેટી  તું  લે,
દુઃખ -દર્દ -વેદના વેઠી તું લે !

બધાં  ને  બધું  મળતું   નથી,
ખુદમાં  પ્રવેશી  એંટી  તું  લે !

ફૂંફાડા  મારે ગર્વની  નાગણ ,
હવે   હાથમાં   સોટી   તું  લે !

હરિ સૂતા  છે શેષશય્યા પર ,
ચરણોમાં  એના લેટી તું  લે !

બંધન -મોક્ષનું જે કારણ  છે,
મન ને તારા પલોટી  તું  લે !
                ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

સમંદરને  છોડ, તળાવમાં  તરી તો જો,
કિનારે કિનારે, છબછબિયાં  કરી તો જો.

વેદનાની  સ્તબ્ધતા જો તને ઘેરી  વળે,
આંખમાં   બે-ચાર   આંસુ, ભરી  તો  જો.

જીવનનો માર્ગ  ભલે જાય, કબર  સુધી,
પોતાની  ભીતરે  કોક વાર  મરી તો જો.

છેતરી   છે    જાતને  તેં   જનમો જનમ ,
એકાદ  ક્ષણ   અરીસાથી   ડરી  તો  જો.

આકાશગંગામાં  સ્થાન પામવું  છે તને ?
પૂછડીયો   તારો  થઈને   ખરી  તો  જો.

સમય  સાથે  દોડવાની  શરત  લગાવ,
કાચબાની ચાલે ચાલે, તું  સરી  તો  જો.
                          ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

એક બાજુ  રણ  છે, ને  બીજી  બાજુ  ઝરણ  છે,
જે  જન્મ ધારણ કરે છે, એનું   અહીં   મરણ  છે !

જાનકી ની  દ્રષ્ટિ  પણ  છેતરાઈ  જાય  જોઇને,
અરણ્યમાં  દોડતું  છલ ,એ  સોનાનું   હરણ  છે !

કલા  પારંગત  હોય  છતાં ,જે  અપમાન  પામે,
માતાએ  ત્યજી  દીધેલો ,એ  ધનુર્ધર  કરણ  છે !

આકંઠ  પીવાની  ઝંખના    આજેય  બળવત્તર, 
હરિ  હોય  કે હરિમારગ ,   શિવજીનું  શરણ  છે ! 

અફાટ  રણમાં  આંધી  ,  અચાનક  આવી  ચડે,
ટચલી  આંગળી  પર ,  ગિરિરાજનું  ધરણ   છે !
                                 ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

લોકશાહીની   વાહક  ચૂંટણી    છે !
પ્રજામતની  સહાયક  ચૂંટણી   છે !

ભુજ  નગર  સેવાસદન  બને  હવે,
લોકો માટે  સુખદાયક  ચૂંટણી  છે !

અબાધિત હક્ક છે મત આપવાનો,
ચૂંટો  મૂરતિયો  લાયક  ચૂંટણી  છે ! 

માત્ર  વિરોધ   કરવાથી   શું  થશે ?
બની   જાઓ   નાયક   ચૂંટણી  છે !

પાંચ   વરસે   ફરી  વારો  આવશે,
આજના બનો  પ્રચારક ચૂંટણી  છે !

ભુજીયો  ને   હમીરસર  સાદ  પાડે,
મત   આપો   વિચારક  ચૂંટણી  છે !
                       ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

એક  ને  એક  જો અગિયાર  થાય,
દર્શન  કરી  લે ,બંધ  દ્વાર    થાય !

પંખીઓનો  કલરવ તારા  આંગણે ,
કૂકડાની કુકડે કૂ સાથે સવાર  થાય !

બારી  બારણાં  ખોલી  દે  સદનના,
પ્રકાશનાં  કિરણો  છો  પસાર થાય !

વધાવી  લે  આજની  મંગલ  ઘડી,
ચોઘડિયા   નાહીને   તૈયાર  થાય !

નૂતનના આનંદને ભરી લે મનમાં,
સર્વત્ર  2072ની જયજયકાર થાય !

એક નવું  સૌંદર્ય  વિલસે  છે  અહીં,
સત્યમ-શિવમનો    પ્રસાર   થાય !

                      ***
-'કાન્ત'

સ્પર્શ 

...1951 થી 2015..... છ દાયકાની જીવન યાત્રા આજે પૂરી થાય છે.ત્યારે હું 
જિંદગીને ફરી...ફરીને વાંચું છું.મારો જન્મ દિવસ મારા માટે મૃત્યુ ને એક 
ડગલું નજીક લઈ આવે છે.જન્મ માટે જો આપણે તૈયાર રહેતા હોઈએ તો 
મૃત્યુ માટે કેમ નહીં ? કદાચ નવા જન્મ માટે નવ  મહિનાનો સમય નક્કી 
છે.મૃત્યુ અનિશ્ચિત છે.માટે આપણે ઊંઘતા ઝડપાઈ જઈએ છીએ.
...હું વર્ષોથી જીવનને સમુદ્રની જેમ જીવું છું.મારા કેન્દ્રમાં જાત ખરી,પણ 
સ્વકેન્દ્રીના અર્થમાં નહીં.મેં મૃત્યુ સાથે સાક્ષાત્કાર પણ કર્યો છે.પેલા આનંદ 
ના રાજેશખન્નાની જેમ.મારી કવિતામાં પણ મૃત્યુએ ડોકિયું કર્યું છે.હું મારી 
જાતને  પ્રશ્નો પૂછતો જ રહ્યો છું,એના ઉત્તરો ખોળતો જ રહ્યો છું. પણ હજુ 
પ્રશ્ન રહિત થયો નથી.પ્રશ્ન રહિત થવું એ મોટી ઘટના છે.રજનીશ પ્રશ્ન રહિત 
થયા ત્યારે એમની અનુભૂતિ આવી હતી.'I  felt that it was better to dra
wn by oneself rather than to step in to someone else's boat ...'

...એક મજાની વાત છે કે ગુજરાતી ભાષામાં 'મૃત્યુ પામ્યા' એમ કહેવાય છે,
પણ જીવન પામ્યા એમ ક્યારેય કહેવાતું નથી.અંગેજીનો એક શબ્દપ્રયોગ 
મને બહુ  ગમે છે,'He Pasted away !' મરણ નહીં પણ એ પસાર થઈ ગયો.
જન્મ દિવસ  એ જીવન પામવાનો દિવસ છે અને મૃત્યુને વધાવવાનો દિ -
વસ છે. હું હંમેશાં ;સમજણો થયો ત્યારથી મારી જાત સાથે પૂરેપૂરો હાજર 
રહ્યો છું.ક્યારેય કોઈની સાથે 'divided'થઈને વાત નથી કરી.
...મને ગીત મળ્યું,સંગીત મળ્યું,મનમીત મળ્યું, કવિતા મળી, વક્તાની 
શક્તિ મળી,સામાજિક કામ કરવાની પ્રેરણા મળી, મોતીના દાણા જેવા 
અક્ષરો મળ્યા,ગાયકી મળી......એક જિંદગીમાં કેટલું બધું મળ્યું !!! આજે 
પણ મારા કંઠમાં જે ગીત છલકે  છે તેને હું ગાઈ નાખું છું.આજે પણ ક્ષણે 
ક્ષણ ને હું જીવું છું.મારા હાથમાં જે છે તેને સુન્દરમ બનાવવાનો પ્રયત્ન કરું 
છું..જે મારા હાથમાં નથી એની ચિંતા  હું કરતો નથી.આજે પણ મને કામનો 
થાક લાગતો નથી,પરંતુ નવરાશનો થાક લાગે છે.
...હું ઘડપણને હરાવવા પ્રયત્નશીલ રહું છું.માફકસર ખાઉં છું અને રોજ 
ઝડપભેર ચાલુ છું.મારી ચેતનવંતી ચાલ શરીર અને મનમાં ઘોડાનો 
થનગનાટ લઈ ને આવે છે.હું ઢીલી-ઢીલી વાત ક્યારેય કરતો નથી,માથે 
લીધેલા કામને ઝડપથી ઉત્ત્સાહપૂર્વક  પૂરું કરું છું.આજે મારી 65 મી વર્ષ 
ગાંઠે તન-મન બન્ને તંદુરસ્ત છે અને એ નાદુરસ્ત થાય એ પહેલાં મૃત્યુ 
સાથે 'appointment' મેળવવા પ્રયત્નશીલ છું. 
                                               ***
-'કાન્ત'
0 'મારા સમગ્ર જીવનમાં મારી સામે પસંદગી હતી:પ્રેમ અને ધિક્કાર વ-
ચ્ચેની પસંદગી.મેં પ્રેમની પસંદગી કરી.અને હું અહીં છું.
-એ.આર.રહેમાન 
(ઓસ્કાર એવોર્ડ સ્વીકારવાની ક્ષણે પ્રગટ કરેલો પોતાનો ભાવ.)
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ગઝલ 

કડવી    કેમ   લાગે  છે  દવા ?
બંધ  થઈ  ગઈ  વહેતી  હવા !

શ્વાસ  આપ્યા  હતા   ઊછીના ,
ઊપડ્યા  એ  તો  સ્વર્ગે  જવા  !

રણ   વચાળે    સ્મરણ    કેવું ?
મૃગજળ મથે  અહીં જળ થવા !

આવી  ગયો   છે  તું   લાગમાં,
થઈ  જાઉં  હું  શેર માથે  સવા !

ખતરનાક છે આ કાતિલ નજર,
વક્ર  થઈ  ગયાં   તમારા ભવાં !

યમરાજ  પણ  પરાજિત  થયા,
સાવિત્રીએ આપ્યા સૂત્રો  નવા !
                   ***
-'કાન્ત'

દિવાળી 

ચૌરે  ચોટે  દીવા પ્રગટે, એનું  નામ દિવાળી,
રાત કાળી,ને મતવાલી,  એનું નામ દિવાળી !

પગલાં  છાપીને  એ  તમસ   સાથે    બિરાજે,
ફટાકડાના  અવાજે, એનું આખું ફળિયું   જાગે.
દે  તાળી   નખરાળી,  એનું   નામ    દિવાળી !

ચાલે તો એને આભ  અડે, બેસે તો ભોંય  નડે,
ફૂલઝડીના  ચમકારામાં, એ   પળ-પળ   તડે !
કાળીચૌદસની મહાકાળી, એનું નામ દિવાળી ! 

શમણાં   બાંધીને  અંધકાર  ઓઢીને  એ  સૂવે,
ઝગમગ જ્યોતિના પ્રકાશે એનું અંગઅંગચૂવે.
શત્રુઓ સાથે રહી, દે તાળી એનું નામ દિવાળી !

રંગોળી પૂરી; તોરણીયા  બાંધીને  એ હરખાય,
ભાતીગળ વેશ પહેરીને,  એ ખુદથી   શરમાય.
બહેકી  જાય મિઠાઈ  ભાળી,એનું નામ દિવાળી !

રૂપ-રંગ-વૈભવ-મોજ-મસ્તી છે એના સાથીદારો,
નવાંવરસની સાથે લાવે એ નવાં-નવાં પડકારો.
'કાન્ત' ની થાય  એ  સાળી, એનું  નામ દિવાળી !
                              ***
-'કાન્ત'

                                 

ગીત 
(રાગ:કેદાર)

શત શત દીવડે જ્યોતિ જાગો,
          અંતરપટમાં આપ બિરાજો !
નૂતન  વર્ષ  તા તા થઈ  નાચે,
           ઊઘડયા છે   પ્રેમ પરાગો !
નયનરમ્ય   ભુજિયાના  શિખરે,
            ભાસ્કર    કિરણ   રેલાવો !
ગાન મંગલના  સૌ   કોઈ ગાયે,
            નરનારી   અતિ   હરખાયે!
આજ   આંગણીયે  રંગોળી  પૂરી,
             સજાવ્યા  છે  ઘરના  દ્વારો !
શ્રદ્ધા  દીપમાં  જ્યોતિર્મય પ્રગટે,
              ખતમ    તમસ    પડકારો !
આવો   ઉમંગે    માનવ વણજારો,
              આ      રાષ્ટ્રના   રખેવાળો !
ભગિની-માતા તમે છો  કંકણવંતી , 
               નિત્ય     સુહાગ     સુહાવો !
કરો   પ્રાર્થના  સૌ    પરમપિતાની ,
               નવજીવનની માનવગણની !
હવે  ડગલું       ઉપાડો  નવશ્રદ્ધાનો ,
               'કાન્ત' અલખ નાદ જગાવો !
                            ***
-'કાન્ત'