અચીંધો  !

લગાગા,લગાગા,લગાગા,લગાગા 

ધરા   તેં   વસીનેં ,  ખિલીને  અચીંધો,
મુરકઈ   ભચી    કે, મિલીને  અચીંધો.  

મંઢો  મીં ,  ભલેને  વડર  મેં  ડુરે પ્યો,
અંગણ  મેં  અસાંજે ,ટિલી નેં અચીંધો.

અષાઢી  ગજણ   હી ,ગજેતી  ચડી નેં ,
હમીસર ,ખિલેતો   છિલીનેં   અચીંધો.

કુછેંતા સબધ પણ ,ગઝલ મેં  રુચીનેં , 
ધરીયા -  કિનારે ,  રુલીનેં    અચીંધો.

મઈમા ત મીં  જો , કચ્છીએં  વઘાયોં ,
વડે બંધ જી આવ  ,ગિનીનેં  અચીંધો,

કર્યો  તા  કિયારા ,ઢગા પણ જુતેં તા,
પિરોજો  મુલક સેં  ,ભિરીનેં  અચીંધો.

મડઇ  તેં  વઠો   હી,  ધુબાકા  કરીનેં,
નિનામે -ભુજીએ -  ફિરીને   અચીંધો.
                      ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

કોણ  છે ?

આંગણામાં  આવનારો  કોણ  છે  ?  

જિંદગીને    ચાહનારો   કોણ  છે ?    

આંગળીને  વાઢવી છે ,કલમથી ,

ચાંદલા  ને    ભૂંસનારો   કોણ છે ?

ડાયરીમાં   આજકાલે  શું   લખું ?

ઉંબરેથી   વાળનારો   કોણ   છે ?

આપણે  તો  સાવધાની  રાખવી,

કોરનાને    લાવનારો   કોણ   છે ?

આંખમાંના  આંસુઓને   શું  કહું ?

વેદનાને   આપનારો  કોણ    છે ?

જાત અટકી ,સાંભળીને  વારતા ,

જાતરામાં  ચાલનારો  કોણ   છે ?

'કાંત 'ના તો  ઓરતાંયેં ચાર છે,

હાર  ખાઈ, જીતનારો  કોણ   છે ?

                   ***

-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

                              

लड़ेंगे  !

हम   लड़ेंगे   सदी   के  इस   महाकाल  से,
कोरोना  को  हराएंगे, एक नए  विचार  से.

भागेगा  दुम  दबाकर ये  दानव  धरती  से,
जीना  है  हमे , हमारी सदाबहार मस्ती से.

नहीं  डरेंगे -नहीं  हटेंगे-भिड़ेंगे  विक्राल  से,
कोरोना  को  हराएंगे ,एक  नए  विचार  से.

ख़िजां  चमन  का   मुकद्ऱ  है ,जानते   हैं,    
बहार  के    मौसम  को   भी  पहचानते  हैं.

भिड़ंत  हो गई है, इस  दौर  के  भूचाल  से,
कोरोना  को  हराएंगे ,एक  नए  विचार से.

जिंदगी    राह   भी   राही   भी  सफ़र  भी ,
जख़्म  लगे ,दर्द  उभरा,उससे दोस्ती  की। 

महानायक - हिम्मत  के ,मौजूदा काल से,
कोरोना  को  हराएंगे , एक नए विचार  से। 
                          ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त' '

                                                                  આમાર પખીર જાત  !

        આકાશ  ઘેરાયેલું  હોય, ગોરંભો  થાય ,ઘટાટોપ  ઘેરાય.. પછી  બધું  ગૂંચવાયેલું  જ રહે....વરસાદને  વરસતાં 
જાણે  કોઈ  અટકાવી  રહ્યું  હોય.....આકાશને  ગળે  ડૂમો  ભરાયો  હોય....આપણાં  મનની  સ્થિતિ  પણ  ક્યારેક આવી 
હોય છે. આકળ -વિકળ... કશુંક  ઘૂંટાયા  કરતું  હોય  મનમાં..કશુંક  વ્યક્ત  થવા  છેક  કંઠ  સુધી  આવીને  અટકી  ગયું 
હોય. કહું, કહી  નાખું...પણ  કહેવું  કયાં  જઈને ?મનની  આ  સ્થિતિ  વિષે  લોકસાહિત્યનો  એક  દોહરો  યાદ  આવી 
જાય  છે.
                                                 ન ચાં  ત  ઉધામા  અચેં ,
                                                       ચોંધે  જિભ  ન  વરઈ.
                                                 સહિયર  ઇતરી   ગાલમેં ,
                                                        જમાર  સજી    ઉસઈ  !
         ન કહું  તો  અજંપો  રહ્યા  કરે. અને  કહેતાં  પાછી  જીભ  વળે  નહીં.આટલી  અમથી  વાતમાં  જિંદગી  આખી  
નીકળી  જાય. મનની  આ વાતનું  પગેરું  ખીણથી  ટોચ  સુધી  નીકળે.બંગાળના  બાઉલ...અલગારી  સંતો...હાથમાં 
એકતારો  લઈ  ઘૂમ્યા  કરતા  હોય.ગીતો  ગાતા  જતા  હોય.ચાલ્યા જ કરે.અરે ! મનથી  તો  ઊડતા  હોય  અને  એમ  કહે ,
                                                  આમાર  પાખીર  જાત !
                                                              આમાર  હોઈટયા  ચાલાર  ભાઓ 
                                                  જાનિ  ના,
                                                   આમાદેર  ઊડ્યા  ચલાટ  ઘાત  !
       અરે  ભાઈ , અમારી  તો  જાત  જ  પંખીની. અમને  પગ  માંડીને  ચાલવાનું  ન ફાવે ,ઊડીને  ચાલવાનું  હવે  અમને 
ગોઠી  ગયું  છે. આવા  બાઉલોની  ગુરુવર  રવીન્દ્રનાથ  ટાગોર  પર  મોટી  અસર.
                                                               મનેરે  માનુષ  હોઈ  લે 
                                                    મનેર  કથા  કઈઓ ના 
                                                    કથા  કઈઓ  ના ,કથા કઈઓ  ના 
                                                    કથાર  પંચે  ભાઈ  કી  ના !
         વાત   જે  મનમાં  ઘૂંટાતી  હોય , કહેવી  હોય  ,કહેવા  હૈયું  વ્યાકુળ  હોય , પણ  ભાઈ, મનનો  માણસ  મળે  નહીં 
ત્યાં  સુધી  વાત  કહેવી  નહીં. કવિ રાજેન્દ્ર શાહ  કહે  છે,
                                                                 બોલીએ  ન  કંઈ 
                                                     આપણું  હૃદય  ખોલીએ  ન કંઈ 
                                                      વેણને  રે'વું  ચૂપ 
                                                      નેણ  ભરીને  જોઈ  લે  વીરા ,
                                                      વેણના  પાણી જીલનાર
                                                      એ  સાગર  છે ,વા કૂપ !
          અહીં  મને  મારી  કાવ્ય પંક્તિઓ  યાદ  આવે  છે......
                                       किसी को  अपने दिल की बात  कहने से  पहले  सोच  ले,
                                       वो   अनगिनत  घटाओं  से  घिरा, आसमान तो  नहीं  है .
                                                                        ***
                                        ચુપ રો , જેં  તેં  કે  ચોજ મ  તોજે  ધિલ જી  ગાલ,
                                        કોય  તોજા આંસુ  પિયે પે , ગાલ  મેં  નાંય  માલ !
                                                                         ***
                                                    કોને    કહીશ   તારા   દલડાની  વાત ,
                                                    હવે  સાંભળતો  નથી, જગતનો તાત.
            યોગ્ય  પાત્ર,મનનો  માણસ ,સામે  ન  હોય  તો  વાતને  મનમાં  રાખવામાં  જ   ન મળે ડહાપણ  છે. વાત  કહેવા જ 
બેસીએ  તો  તે  સાંભળે  સૌ , પછી  કાનાફૂસી ,હસી  હસી  ને  તાળી દે.દાદા  મેકણ  પણ     કહે  છે.....
                                                   ગુજારતજ્યું  ગાલિયું ,વધી  વડ થયું   ,
                                                    ચંગે  માડુએં  ન  પુછઈયું, મનજ્યું  મનમેં  રઈયું.     
                મનની  ગૂઢ  વાતો  વધીને  વડ થતી  રહે  પણ  'ચંગો માડુ ' સમજુ  માણસ  મળે  ત્યાં સુધી  કહેવાય  નહી.
મનની વાતો  તો  ગૂઢજ  રહેવાની.મેકણની  વાત  મેકણની રીતે....બાઉલની  વાત  બાઉલની  રીતે  ને  આપણી વાત 
આપણી  રીતે। સૌને  એ  કાન  ધરવા  પોતપોતાની  રીતે  મનનો  માણસ જોઈએ.તમારા  મનને  સમજે, તમારી વાત 
મન દઈને  સાંભળે,માનપૂર્વક અને મનપૂર્વક જાણે-પ્રમાણે. ક્યાં  છે  ?  ક્યાં  છે ? એવો  મનનો  માણસ ?                                      
                                                     
                                       
                                       
                                 
              
      

ગઝલ !

અચીંઘો  હરખ  સેં , મતારો  થઈને ,
છડી  નેં  ન  વેંધો ,  ધુતારો  થઈને.

ભલેં  ભા , ચઈને  સધાર્યો  ખુસીસેં ,
ધરા  તેં   ન રોંધો    છટારો  થઈને. 

વધાઈ  હરખજી , ગિનો પે અસાંજી ,
ખુલી વ્યો  ખલક તેં ,પટારો થઈને.

વસે  હી ,રસે  હી ,સટ  કઢે  કિડાંનું ,
તરા  કે  ભરી   ડે ,  ભટારો  થઈને.

ચડાયો  લપઇ નેં ,ચુલે  કે વધાયો,
હમીસર  પુસેતો , ધ્રુ તારો   થઈને.
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગીત !

તારી   આંખોમાં  દરિયો,  ને  દરિયામાં  ઘૂઘવતા પૂર,
તારી  નજરું  વીંધે મને  આરપાર,થૈ જાઉં  હું ગાંડોતૂર.

અષાઢી   સાંજે  મેઘો  ગાજે,  ને હૈયામાં હરખ ન માય,
વીજળી ચમકે  લીસોટો  થૈને ,મન મારુ મલ્હાર  ગાયે.

તારી આંખોમાં  ભરિયો ,  ને   ભરિયામાં   હું   ચકચૂર.
તારી  નજરું  વીંધે  મને આરપાર,થૈ જાઉં હું ગાંડોતૂર.

ઝરતી રે ઝરતી  ભીની  માટીની  આછી આછી સુગંધ,
ફાટું  ફાટું   થઈને ,તૂટી  ગયા  મારા આયખાના  બંધ.

તારી  આંખોમાં  તરિયો  , ને  તરિયામાં    હું  ભરપૂર,
તારી  નજરું  વીંધે  મને આરપાર,થૈ જાઉં હું ગાંડોતૂર.

ધરતીના    ધબકતા  શ્વાસ  મારા  શ્વાસમાં  , સમાણાં , 
દશે  દિશાઓ  નાચતી ને ઝૂમતી- ગાયે   છે    ગાણાં.

તારી આંખોમાં  ફરિયો ,ને ફરિયામાં   જન્નતની    હૂર,
તારી નજરું વીંધે  મને આરપાર,થૈ જાઉં   હું ગાંડોતૂર.
                                   0***

-કૃષ્ણકાંત 'ભાટિયા કાન્ત '





   
    

અભ  વરસેતો   !

અભ  વરસેતો  ,ઝરમર ઝરમર ,
મીં    જી  વાછટ ,  ફરફર ફરફર.

મીં    જા   મામા   રતા ,  મતારા,
ડિસજેં  ન  વડર મેં ,  મૂંકે   તારા.

પન    કુછેંતા,   મરમર   મરમર ,
મીં  જી   વાછટ ,  ફરફર   ફરફર.

'વોંઘડી '   સટ   કઢે   ને  ભજેતી ,
'પાલરધૂને ' મેં  વિનીને  છણેતી.

હેલ્લારો  નચેતો ,સરવર સરવર ,
મીં  જી   વાછટ ,   ફરફર  ફરફર.

સીમ ડુલેટી ,વિજ  ખિવેતી ધોરી,
બંધી ગિડી  આય, રેશમજી ડોરી.

'કાન્ત' મિલે તો,મનભર મનભર, 
મીં   જી   વાછટ ,  ફરફર  ફરફર.
                      ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'
(*વોંધડી -પુંઅરેશ્વર  પાસે આવેલી 
નદીનું નામ છે. *'પાલરધૂનો- આ 
નદીમાં આવેલો  ધોધ છે.)

પડે  છે !

સમયને  પણ  ,સમય આપવો  પડે છે,
કરમથી    હંમેશાં     માપવો    પડે   છે. 

ઝડપથી    આવતો ,  સામટો   સજીને,
ખુશ  થઈ    મનમહીં  રાખવો  પડે  છે.

શરણમાં  પ્રભુની ,એ ખળ ખળ  વહેશે , 
સમજથી   વશ  કરી , કાપવો  પડે  છે.

કોરના  રૂપ  લઇ , આજ  એ    સતાવે,
ધીરજ    ધરી   હવે , સાંખવો  પડે   છે.

પરશથી -સંયમી -ડર વગર  અડે   છે,
અમરત  ગણી  પછી ચાખવો  પડે છે.

ભયજનક  ભય પણ  હવે નહીં ડરાવે,
કંસને     ભીતરે     મારવો    પડે    છે.

સતત  હો સ્મરણ રહે નમો  નમનમાં,
ગરવનો  ગઢ અહીં  ,પાડવો  પડે  છે. 
                        ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

જવું  ગમે !

ભીડમાંથી   એકાંતમાં   જવું   ગમે,
વેદમાંથી   વેદાંતમાં    જવું   ગમે.

મ્હેંકમાં  મ્હેક   ભળી   જાય   એમ,
ઓગળીને   નિરાંતમાં  જવું   ગમે.

વચન  છે   શ્રુતિનું  હરિનામ મોટું,
બધું   છોડી  જી નામમાં  જવું ગમે.

દ્વારિકામાં  છો   ને    માધવ   ઝૂરે,
રાધાના   કલ્પાંતમાં    જવું   ગમે.

વૈરાગ્ય    પ્રગટે   કદાચ   પ્રેમમાં,
સાવધાન થૈ, વિશ્રામમાં જવું ગમે.

કૃષ્ણ   છું ,બધાનો   હિસાબ  રાખું,
મનેયે તીર ખૂંપે,ધામમાં જવું ગમે.

જાગૃત  થઈ  ગયો  ,  શાને ભાગું ?
શબ્દ સાથે લૈ ,'કાંત 'માં જવું ગમે.
                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

મેહુલા  !

વગડાનો શ્વાસ  રૂંધાય  મેહુલા,
          વરસી   જા   તું   ચારેકોર.
વીજળીના  ચમકારે  ચમકીને,
          પ્રસરી   જા   તું  ચારેકોર.

અષાઢી  વાદળો  ફર્યા  કરે  છે,
          ધોધમાર  કેમ  ન  વરસે ?
નોંતરું  દઈ  ,અમે હવે થાક્યા,
         કયારે તું રાતવાસો કરશે ?

જનપદ  હવે   મૂંઝાય   મેહુલા,
        છલકી    જા   તું  ચારેકોર,
ગાજણ   ને   સાજણના  માંડવે,
       પલળી   જા   તું   ચારેકોર.

વાયરો   વાય ,  અહીં   જોરમાં,
       દલડામાં  ઝરમરનો  મેળો,
ભલે ને  છત્રી કાગડો થઈ  જાય,
       હમીરસર કહે ,કાંખમાં તેડો.

નાચતો મોરલો શરમાય મેહુલા,
       સરકી   જા    તું    ચારેકોર,
હવે સચરાચર  વરસીને  બાપ,
        ટપકી    જા    તું   ચારેકોર.

મારી આંખમાં  ઊછળે  મેરામણ , 
      ધૂળની  ડમરી   પણ    ઊડે ,
ધોળું રણ ફાટ ફાટ થાય તનમાં,
      મારાં   સઘળાં  ઓરતાં  બૂડે.

મેડીએ ઢોલિયો ગભરાય મેહુલા,
      મલકી    જા     તું    ચારેકોર.
કેદુણાં તરસ્યા  આ લાલ હોઠોમા ,
    ચટકી       જા    તું     ચારેકોર.
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '
       








       

ગુરુજી  !

ઉધામા   અસાંજા   ઘટાયો  ગુરુજી !
સચી  વાટ   હાણે , વતાયો  ગુરુજી !

પિરોજો   પખીડા ,   કુછેંતા  ઉડીને, 
લગાગા લગાગા  સિખાયો  ગુરુજી.

બપૈયા  ડિયેંતા  હરખ  સેં  વધાણી ,
મંઢો   મીં   ધરા તેં વસાયો   ગુરુજી.

ગિનાંતો સિલામી અખરજી ભણીને,
પકો  પાઠ   ટાણે   કરાયો    ગુરુજી.

વિદ્યા  જો  બરૂકો ,ખિલીને  ટિલેતો,  
જલી ને , ચરણ મેં,  રુરાયો  ગુરુજી.

વિનેતો  સુકો  હી, વરસધે  મીં  મેઁ ,
ડઈ  ને    ઉડામો ,  પુસાયો ગુરુજી.

ઉજારો  વતાયાં અખર જો  અસાંકે,
અખેં  જો  અંધારો , હટાયો  ગુરુજી.
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

કચ્છડો  કામણગારો  !

કચ્છડો   કામણગારો    મૂંજો ,કચ્છડો  કામણગારો ,
અખિયેંજો  આય  તારો,મૂંજો  કચ્છડો  કામણગારો. 

જનમીં નેં  હિતકે ,વડા  થ્યાસીં ,મથે  ચડાઈ  મિટ્ટી,
ધિલ  જો આય ધુલારો, મૂંજો  કચ્છડો  કામણગારો.

ડાડા  મેકરણ  - લાલિયો  -મોતિયો  -જિનામ  કુછેં ,
ધોરે રણજો  ધ્રુવ તારો , મૂંજો કચ્છડો  કામણગારો .

મા  આશાપુરા મઢવારી ,રણ  મથે વિઠા હાજીપીર,
સુખ જો   ખુલે   પટારો, મૂંજો  કચ્છડો  કામણગારો.

જમાદાર ફતીયે જી  ફોજ  તબડક તબડક તી અચે,,
વતાય   ધોરે ડીં  તારો, મૂંજો  કચ્છડો  કામણગારો. 

ધોરમનાથ  ધીણોધર   જી  ચોટી   તેં   તપ  કરિયેં ,
દત્તાત્રય  જો ડુંગર કારો ,મૂંજો  કચ્છડો કામણગારો.

મલડી -ભીંયા  ક્ક્લ  કે   કડેં  ન   ભુલાજે   મૂંજા  પે,
રા ખેંગાર જો   સિતારો, મૂંજો  કચ્છડો  કામણગારો.
                                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

મીં  અચેતો  !

પુસજા   ભલા  ધિલ  ભરે, મીં  અચેતો,
કારાયલ  કળા  કરે , સીમ  મેં  નચેતો.

ધરા  સજી   કે  ખેડી , ખેડુ  થ્યો  રાજી ,
માલિક ,સુધારે  ડીજ , અસાંજી  બાજી.

મુલક  મેં  રાજીપો, રાજી થઇ  મચેતો,
પુસજા  ભલા  ધિલ  ભરે ,મીં  અચેતો.

વિજે   બિજ   નેં  થીયે  વિજ  અભ  મેં,
ભરોસો આય ,ખેડુ   કે   ઇનજે રભ  મેં.

કામાય કીં  જો  કીં નેર્યો  અજ઼ નચેતો,
પુસજા  ભલા  ધિલ  ભરે, મીં  અચેતો.

ધરા  કંધી   ધાંઈ ,  કળશિયું  ભરે  ને,
મોજ  થીંધી તરા જે  પાણી મેં  તરે ને.

ઇંધર ,'ઇંધર લઠ 'સત રંગ મેં રચેતો,
પુસજા  ભલા ધિલ  ભરે, મીં  અચેતો.
                      ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

ડિસાંતો  !

કયારી  ગુલેં  જી,  નિમાલી   ડિસાંતો ,
હમીસર નિપટઈઁજ , ખાલી   ડિસાંતો.

અષાઢી   વડર  તાં , ફિરેંતા   ઉઘાડા,
ધરા  કે વડર  વટ, સવાલી   ડિસાંતો .

ભુજીયો   પુછેતો,   હિ વા  કો  કુસોજો ?
પુછાંતો  ત   ઇનમે , મવાલી ડિસાંતો.

વતન  મેં  ડિસજે  ન  મીં  જી સવારી,
ભરેલી પરમ જી , પિયાલી   ડિસાંતો.

મિણીંકે    ખીંકારે,  ઇંધરજી ઇંધરલઠ,
લિખેલી   કરમ  મેં ,  હમાલી ડિસાંતો. 
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

પારિયા  !

કહાણી    ડટેલી    કુછેંતા    હિ   પારિયા,
વતન લા ,મરે  લા સિકેંતા  હિ  પારિયા.

જમાનો    ધરા    તેં , સિરેતો   સજો  ડીં ,
અયો  કીં  મરધ કે  ,પુછેંતા હિ  પારિયા.

ઇનીજો     મલાજો , ઇનીજી   ટિપર  તેં ,
કચ્છી વટ ખુશી સેં ,મિલેંતા  હિ પારિયા.

ખુતા  ને ,  સુતા   હી ,  ઉજારો   ખણીને,
મથે નું  જુધો  ધડ ,ડિસેંતા  હિ  પારિયા.

નિનામી   મુડ઼સ  જી ,  અચેતી  ઉભા રો,
ઉથી  નેં  સલામી , ડિયેંતા  હિ  પારિયા.

ચડાયો    ઇનીંતેં , વડર    જી  વધાણી ,
અષાઢી  છંઢેં    મેં ,પુસેતાં હિ  પારિયા.

કુરો ચે ભલા 'કાન્ત',ગઝલ કે લિખીને,
સહીદેં -ધિલ  મેં ,વસેંતા   હિ  પારિયા.
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

              ગાલ કેણી  !

                 (ગઝલ )

લગાગા ,લગાગા,લગાગા,લગાગા 

કુછો   જેર  વાણી, મિઠી  ગાલ  કેણી ,
વિચારે   વિચારે , સુઠી  ગાલ   કેણી .

મિણીકે  લગે તો , કુછોંતા   સચો  ને,
અખીયું  સુણે  સે,  ડિઠી  ગાલ  કેણી.  

વસે  મીં , ઊડેંતા  વડર  હી  ભરેલા,
ભિજીને  છંઢેં  મેં ,ચુટી   ગાલ   કેણી . 

પખીડેં    પિરોજો  મિણી કે  વઘાયોં ,
ઉદાસી   છડે  ને,   હટી   ગાલ કેણી .

અસાંજો ઇરાધો , સમજ મેં  અચેતો ?
અડેખા  -ઉધામા -ડટી  ગાલ   કેણી.

અષાઢી વડર મેં ,લિકો મીં  ડિસોતા ?
અચેતો  ધરા   તેં ,પુસી  ગાલ  કેણી.

કબૂડા    ફિરેંતા , ટિલેંતા અંગણ  મેં ,
ઘુ  ઘૂ  ઘૂ    રટીને , ઉથી  ગાલ કેણી .
                          ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

                  મીં   !

               (ગીત)

મીં  વરસે  તો  જેઠ  મેં ,
  બાઈ ,મુંકે  કીંક  થિયે  પેટ મેં  !

ઘડયા  છેણે  જા   ઘાટ ,
   છડી  ડિની  હિંડોળા  ખાટ.
ફેર  બોરો આય  કમ  ને વેઠ મેં.
    બાઈ, મુંકે કીંક  થિયે  પેટ મેં !

ઘેરાણી  ઘટા  કારી , વડર જી ,
    ભિની  થઈ  કોર  પડર જી.
ગજે પ્યો અષાઢ,નોકર ને શેઠ મેં !
     બાઈ ,મુંકે  કીંક  થિયે  પેટ મેં !

લિકબુચાણી  ઈંધરલાઠ  રમે,
      ઉંચે  ઉંચે  અભ  કે ઈ પણ નમે !
ધરિયા ત   ગરજે પ્યો, હેઠ મેં !
      બાઈ ,મુંકે  કીંક  થિયે  પેટ મેં !

મોસમ    મધભર   પલટાણી , 
      છમછમ  કરે તી ,મીં  જી રાણી !
કિતે  મિલધી  હી મોજ,fb  જી ચેટ મેં !
      બાઈ ,મુંકે કીંક  થિયે  પેટ મેં !

ટિલેંતા  વડર ,ખણી  મીં  કે ખભે તેં ,
      કેકારવ કરે ને   મોર  ઇં  ચેંતે  !
ફેર    કુરો  વાઘણ  ને     કેટ  મેં ?
      બાઈ, મુંકે કીંક  થિયે  પેટ મેં !
                      ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '
     

     

ગીત !

આપણે  તો  આપણામાં ,રોજે  રોજ  સમાવું,
        કહો,    જિંદગીને  છોડીને   કયાં  જાવું ?

વીતેલી   ક્ષણનો  રોમાંચ, કોણ   જાણે  કેમ, 
         પજવે  છે  મને  કેદુણો  માંહ્ય ને માંહ્ય,
માંહ્યલો    જયાં   રૂઠે    ઓચિંતો     આપણો ,
         કહો,   ત્યાં  બીજો   કોણ  કરે   સહાય ?

ઝાડ   પર   બેઠેલું   પખી  પણ   રોજ  ફફડે,
         ને  કહે, તારા  આંગણિયે  નહીં  આવું.
કહો,    જિંદગીને      છોડીને    કયાં     જાવું ?

દલડાને   ફોસલાવી-પટાવી  એટલું  કીધું,
           કે  ભલે  લઈ   લે  તું  મારા  ઉમંગ,
નથી    કરવા    હવે  મારે    ક્યાંયે  મુકામ,
          કે  મારે  નાચવું -ગાવું  છે તારે સંગ.

વાયરો  ધીરે ધીરે સરકે  ને મલકે મનમાં,
          ને  કહે, બોલ  હવે  હું  કોને  સતાવું ?
કહો,    જિંદગીને    છોડીને     કયાં    જાવું ?

આષાઢી    મેઘ , ગરજીને   આવે  ઓતરો ,
          નાચવા માંડે,પાલરધૂનાની  કોતરો.
હમીરસર  ભીંજાવા   માંડે , ઝીણા છાંટામાં,
         જીવંત  થઈ  જાય   ગામનો ચોતરો.

ભૂજિયો , ડોલવા  માંડે  કાળા   વાદળાંમાં ,
          ને    કહે,  હું  મારી  જાતને   સજાવું,
કહો,   જિંદગીને     છોડીને    કયાં     જાવું ?
                          ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

અષાઢી બીજ  !

વડર  થઇ   ગજેતી ,  અષાઢી  બીજ  !
વતન   તેં   વસેતી , અષાઢી   બીજ !

અસાંજે  ચુલે   તેં ,લપઈ તી   રંધજે ,
પિરોજો    નચેતી  ,  અષાઢી   બીજ !

કચ્છ   કે   ઘુરોંતા, ધુલારા   ભનીને , 
સિલામી   કરેતી    અષાઢી    બીજ !

અજીજેં   કુછાયોં , ડિનોં   ઈ  વધાઈ,
છંઢેં   મેં    પુસેતી  , અષાઢી   બીજ !

વરે નઉં ,પધમણી ,કચ્છ  કે  સંભારે,
ભુજીયે  તેં   કુછેતી ,  અષાઢી  બીજ !

જિકીકીં  અસાંજો ,ખિલે તો  ધિલ મેઁ  
અસાંકે    પુછેતી ,   અષાઢી    બીજ !

હુભ  સેં  મિલોં તા ,પગેં  પોં  વડેં   કે,
ગલે    સેં   લગેતી ,   અષાઢી બીજ !
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા  'કાન્ત '

ગઝલ  !

મતારા  લગેંતા , અખર  અજ  અસાંજા ,
છડીને   ભજેંતા ,  સખર  અજ  અસાંજા.

ખિલોં   તા  ત   ચેંતા,  કર્યો  તા   વડાઈ,
ઉડામે    ઊડેંતા ,  પડર   અજ  અસાંજા.

ગરીભી    ડિઠી   મૂં , પુ ઠેં    તેં  વિઠી  સે,
સુકી  નેં  અચેંતા , પઘર  અજ  અસાંજા.

ભલેં  ભા  ,  અચીજા    રસાલો   ખણીને ,
હિતે  તાં  વસેંતા , વડર  અજ  અસાંજા.

ભકાલો     ઉગાયો,   કઈ    ખેડ   નામી ,
ભલેં  નેં  ચરેંતા , ગજર  અજ  અસાંજા.

કુરો  થ્યો  ?  વિનોતા   છડીને   અસાંકે ?
રુંગા  એ  ઘરેંતા , અમર  અજ અસાંજા.

ઉધામા   ઉથેં  તા ,  ભલે  પે    અચીજા, 
ખિલે  મેં  ખિલેંતા ,ખબર અજ  અસાંજા. 
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગીત  !

મુંકે   પનઘટ   તેં  નંધલાલ   મિલી  વ્યો  રે,
મુંજી  આખિયેં  મેં , છિલોછિલ  છિલી  વ્યો રે. 

કકરી   મુંકે   મારેં ,  ભવોભવ    વ્હાલે  તારેં, ,
મુંજે  ધિલ  મેં  અચી , લાલો  ખિલી  વ્યો  રે.

સૂર   સેં   જાધુ    કરી,   હિયે   મેં  પ્રેમ  ભરી,
સુધ  -બુધ - કાનો -   મિડ઼ે ,   ગિની   વ્યો  રે .

બંસરી   વગી   જડેં , સુર -  નર  આયા  તડેં ,
મુંકે    રૂરાય    ને    નટખટ ,   સિરી  વ્યો  રે.

રાસ    રચાયેં    વાલે ,   ગોપીયું     કોઠાયેં,
ખિલધે      ખિલધે    વાલો ,   ભજી  વ્યો  રે.

નેરી   મીં    જી   હેલી, આઉં   થઇ  સેં  ઘેલી, 
મિણી   હંધ - પાલરપાણી  -  ટિલી   વ્યો રે. 

'કાન્ત 'જો   સ્વામી, હરિ   આય  અંતર્યામી ,
 હુભ    સેં    કાનુડે   જી , જીવ  તરી  વ્યો  રે.
                           ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

કિભર  તેં  !

અસાંજી  કિભર  તેં  ઉગો  ઘા  પિરોજો ,
હલાં  તો  હલે  તો ,મિંજા  સા  પિરોજો.

ઉજારો    અચેતો ,   નચેતો    સમંધર , 
મિ ણી  કે  જિયારે ,ભની   વા  પિરોજો. 

પખીડા  પુછેંતા , સુગારી  કિડાં   વઈ  ?
લગેતો  મિટી  મેં ,ખુટલ  ધ્રા  પિરોજો .

બ રૂકા   અયો    તાં , મહિમા  વતાયો ,
અચેતો- ડસેતો- વિઠલ  ભા   પિરોજો . 

કુરો ચોં  જમાનો ,સુણે  તો  કિડાં  અજ઼ ,
જપોંતા   વઈ  નેં , સચો   નાં  પિરોજો.
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

તડકો !

ઊંચેરા  આભમાંથી    ડોકાય તડકો,
ડામરની  સડકો પર, શેકાય  તડકો.

આઘે લગી  ,તરુવરનું  નામ   નહીં,
આવા તાપમાં  કોઇનુંયે  કામ  નહીં.

કહો કોને  ત્યાં  હવે,  રોકાય  તડકો ?
ડામરની  સડકો  પર, શેકાય  તડકો.

વગડો જટાજૂટ , કેવો  ભેંકાર ભાસે,
તરસ્યાને શીતળ  જળ ,કોણ પાશે ?

ગુલમ્હોરનાં બારણે,પોંખાય તડકો.
ડામરની  સડકો પર, શેકાય તડકો.

આકળવિકળ થાય ,સૃષ્ટિ બિચારી,
વાત  એક  લીધી  મેં  યે   વિચારી.

ફાટું -ફાટું  થાય , ને ફેંકાય   તડકો,
ડામરની  સડકો  પર શેકાય તડકો.
                      ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ग़ज़ल  !

लगागा , लगागा , लगागा , लगागा 

हमारी   निगाहें    समागम    करेंगी ,
अकेली    अकेली   निरंतर     बहेंगी। 

पराभव  मिला  है ,जमाना  ख़ुशी में,
अज़ीजां  करें  वो  सितम को सहेंगीं। 

नशेमन  सलामत ,ख़ुशी  है  हमें भी,
सितम हो -सज़ा  हो, फ़िदा ही रहेंगी। 

इलाही    कभी    तो   सहारा  बनेगा,
कहानी   सभी   को  जुबानी  कहेंगी। 

पयोधर  बरसता , जमीं  को   बहाये ,
किनारे - किनारे   टहलती    चलेंगी। 

भला   हो  सभी   का  दुआ है हमारी,
हमारी  जुबाँ  से ,  यही   तो   रटेंगी.  

इनायत  -दुआ  है -सभी  हैं  सवाली , 
किसी की  नज़र  से ,कभी तो पटेंगी। 
                     ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

ગઝલ  !

સચો   કુછો   નતા,  ક  કુછાજે  નતો ?
કુરો   થિયે  તો   હિત , પુછાજે  નતો ?

કચ્છ   કે , મુંજા   પે   ફસાય    વિધાં ,
અસાં પિંઢ કે ,અસાંનુ છુઆજે  નતો. 

ગંજો   સજો  ગજી   હલ્યો,  ઓચધો,
નેતા મુલક  જા  અયો ,ડિસાજે નતો ?

રાજા  ત   મિણીકે   જીયારે   ને પારે,
અસાંજો   સેવક ,  કીં  ઘસાજે  નતો ?

નુંગણા  નઈઁયોં ,ન કડે  થીંધાસીં  પે,
આંસુ  ખુટા , અસાંનું   રુઆજે   નતો.

કુલા  ન   ભાસે ,  ભાવર  અચે    સે,
મોત  જો  યજમાન , થિયાજે  નતો.

'પુષ્પ' ને 'કાન્ત'  જી   કલમ  ચેં  વેં ,
ઉ   ગાલ  ઉભી  રઈ,  ઉભાજે  નતો.
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

તવાર  આય  !

વતનજી  હિકડ઼ી  જ  તવાર   આય !
સાધના જી ,  અવચડ સવાર આય !

મુંજા   બાલુડા , મુંકે  ત ન મારીંધા ?
પાંગત  વટ ,  ઢીલી   નવાર આય.

ગ્રીન  ઝોનમેં અચાં,રેડ ઝોન  કુલા ?
સમજ  નતી પે,કેડો  વહેવાર આય ?

મડધાની  મિટ્ટી આય મુંજે કચ્છ જી,
ખાધેલા મું વટ ,ભરઈ જુવાર આય.

ડિસો તા ,કુરો  હાલ અંઈ અજ મુંજા ,
કોરોના  જો  ,મચ્યો હાહાકાર આય.

નેડ઼ો છડી જા  ન  મુંજા  માઇતર -પે,
કાયધે  મેં  રો,, આંજો સ્વીકાર આય.

ફિરે-હિરેજો   હિ   ટેમ  નાંય  ભાવર,
મહામારી  જો  જભરો,પડકાર આય.
                        ***
-કૃષ્ણકાંત 'ભાટિયા કાન્ત '

પ્રાર્થના  !

મા  જગદંબા જંજીર તોડી નાખો  મહામારીની !
નજર પડી  છે  આજે   અમારા  પર શિકારીની  ! 

અમારા  જીવનમાં  રાક્ષસે  મચાવ્યો  હાહાકાર,
વાઘેશ્વરી ,એનો નાશ કરવા તમે થાવ  તૈયાર.

અરજ  સાંભળી  લ્યો મા આ ભક્ત ભિખારીની !
નજર  પડી  છે  આજે , અમારા પર શિકારીની !

કોરોનાની   જ્વાળા  સળગાવે   સમગ્ર સંસાર,
માનવીમાં પણ   ભર્યા  છે ,  કેટલાયે    વિકાર. 

માફ કરી દ્યો  ભવાની  બધી  ભૂલો  વિકારીની !
નજર  પડી  છે   આજે ,અમારા પર શિકારીની !

અમારા માર્ગમાં  ઊભેલા  દાનવો  ખસી  જશે,
આશાપુરા , કૃપા  વિશ્વ  પર  જો તમારી  થશે.

સાંભળવી  છે   ધૂન  પક્ષીઓની  કિલકારીની !
નજર  પડી  છે  આજે ,અમારા પર શિકારીની !
                            ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

બેઠા  છીએ  !

અમે  તારી  યાદ   થઈને , બેઠા  છીએ,
શ્વાસમાંથી   બાદ  થઈને , બેઠા  છીએ.

પડઘા પડે  અહીં , રોજ તારા  નામના,
ઘૂઘવતો   સાદ   થઈને ,  બેઠા   છીએ.

રૂમઝૂમ  વાગે  , તારા  પગનાં  ઝાંઝર ,
થોભી  જા , નાદ  થઈને   બેઠા    છીએ.

શી  ઉતાવળ  છે તને, મને પામવાની,
આવીશું,  શ્રી  પાદ  થઈને  બેઠા છીએ.

મક્તાનો   શેર    થનગને    હોઠ   પર,
'કાન્ત'ની   દાદ   થઈને,   બેઠા છીએ.
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા ''કાન્ત '

આવીશું  !

અમે  તારી   યાદ થઈને  આવીશું,
શ્વાસમાંથી  બાદ  થઈને  આવીશું.

પડઘા  પડે , અહીં  તારા નામના,
ઘૂઘવતો   સાદ   થઈને  આવીશું.

સરગમ વાગે  સૂરીલી  સાગરની,
થોભી જા , નાદ  થઈને  આવીશું.

શી  ઉતાવળ  છે તને, પામવાની ?
આવીશું ,શ્રી પાદ થઈને આવીશું.

મક્તાનો  શેર ,થનગને  હોઠ પર,
'કાન્ત'ની   દાદ  થઈને  આવીશું.
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

કોને  ખબર  ?

સવારે   શું    થશે ,  કોને    ખબર ?
પરિસ્થિતિ  શું  હશે ,  કોને  ખબર ?

ચિંતા    હતી    જેની    એ     થયું,
એકાએક   ભાગ્ય    બદલી   ગયું.

કોરોના  કયાં  વસે, કોને   ખબર ?
પરિસ્થિતિ  શું  હશે,   કોને ખબર ?

ભાઈએ ,  ભાઈને   બેહાલ   કર્યો,
કચ્છ   આવ્યા,   અર્થ   શો  સર્યો ?

શું    શ્વાસ   શ્વસે  ,    કોને   ખબર ?
પરિસ્થિતિ  શું   હશે,  કોને ખબર ?

કવિ  કવિતા  લખી  શકે , શું  કરે ?
શું શબ્દની  ઝોળી  લઈને  એ ફરે ?

કોણ   એના  પર હસે ,કોને ખબર ?
પરિસ્થિતિ   શું   હશે, કોને ખબર ?
                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '