ગીત !

આપણે  તો  આપણામાં ,રોજે  રોજ  સમાવું,
        કહો,    જિંદગીને  છોડીને   કયાં  જાવું ?

વીતેલી   ક્ષણનો  રોમાંચ, કોણ   જાણે  કેમ, 
         પજવે  છે  મને  કેદુણો  માંહ્ય ને માંહ્ય,
માંહ્યલો    જયાં   રૂઠે    ઓચિંતો     આપણો ,
         કહો,   ત્યાં  બીજો   કોણ  કરે   સહાય ?

ઝાડ   પર   બેઠેલું   પખી  પણ   રોજ  ફફડે,
         ને  કહે, તારા  આંગણિયે  નહીં  આવું.
કહો,    જિંદગીને      છોડીને    કયાં     જાવું ?

દલડાને   ફોસલાવી-પટાવી  એટલું  કીધું,
           કે  ભલે  લઈ   લે  તું  મારા  ઉમંગ,
નથી    કરવા    હવે  મારે    ક્યાંયે  મુકામ,
          કે  મારે  નાચવું -ગાવું  છે તારે સંગ.

વાયરો  ધીરે ધીરે સરકે  ને મલકે મનમાં,
          ને  કહે, બોલ  હવે  હું  કોને  સતાવું ?
કહો,    જિંદગીને    છોડીને     કયાં    જાવું ?

આષાઢી    મેઘ , ગરજીને   આવે  ઓતરો ,
          નાચવા માંડે,પાલરધૂનાની  કોતરો.
હમીરસર  ભીંજાવા   માંડે , ઝીણા છાંટામાં,
         જીવંત  થઈ  જાય   ગામનો ચોતરો.

ભૂજિયો , ડોલવા  માંડે  કાળા   વાદળાંમાં ,
          ને    કહે,  હું  મારી  જાતને   સજાવું,
કહો,   જિંદગીને     છોડીને    કયાં     જાવું ?
                          ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '