વસી પો !

વલા   વડર    ભુજ    તેં   વસી    પો !
ઉડાય નેં   નિંધર , ભુજ  તેં  વસી પો !

આસમાન  ડોલાય , વિજ  કે સડ કર,
કુંઢારે   મેં   ચંધર , ભુજ તેં  વસી પો !

વડે  બંધ  મેં  મીં  જી  મોસમ  ડિસજે,
હિત ગજેં  તા મિંધર,ભુજ તેં વસી પો !

હમીસર ઉચોં નીચો  થીયે  ભરજે લા ,
છિલકાય ડે કલંધર,ભુજ તેં  વસી પો !

મોર   ટિલેંતા  સીમ  મેં, ડેડર કુછેંતા , 
કઢે ને તોજો અંધર ,ભુજ તેં વસી પો !
                     ***
- કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

बचपन  !

मेरा  बचपन  लौट आया,बारिश की रिमझिम  बूंदो में,
कागजकी  नाव  लहराई ,बारिश की रिमझिम  बूंदों में। 

मेघधनुष्यकी  छाया ,मेरे  मनमें  रगों  को भरती  थी,
बादल  की  परछाई   दौड़कर ,संग  संग में  चलती थी ,

पपीहा   बोलता पाया,  बारिश  की  रिमझिम  बूंदों में। 
कागज की  नाव लहराई ,बारिश की रिमझिम बूंदो में। 

महाप्रपात  पालरधुने   का, चकाचौंध  कर  जाता  था,
डुबकी  मारो, मुझको  ललकारो ,कहकर वो बुलाता था.

वो   सारी  खुशियाँ  पाईं ,बारिश की रिमझिम बूंदों में,
कागज़ की नाव लहराई,बारिश की रिमझिम बूंदों  में। 

तालाब    लहराते  थे ,  खेतों  में  नई  जान आ जाती,
प्रकृति  नीली चुनर ओढ़कर,दुल्हन शी शरमा जाती। 

नन्हीं आंखें  मुस्कराईं ,बारिश की रिमझिम बूंदों में। 
कागज की नाव लहराई,बारिश की रिमझिम बूंदों में। 
                                   ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

શિવ  !

શિવ  તમારાં  બેસણાં  કૈલાશમાં ,
હર હર મહાદેવ સમાયા શ્વાસમાં.

નટરાજ છો ,ચંદ્રમૌલી,શંભુ  તમે,
મળતા રહો છો ,શબ્દના પ્રાસમાં.

ધારણ કર્યો  છે શીશ પર ચંદ્રમા ,
સંચરો ,તમે ભક્તના વિશ્વાસમાં .

વિષ હળાહળ ,કંઠમાં તાંડવ કરે,
ત્રીજું નેત્ર ખુલે કામદેવ નાશમાં.

રુંડમાળ  શોભતી ,તવ  ગળામાં,
ડમરુ બજે,પર્વત ગજે લાસ્યમાં.

ભોળા પ્રભુ ,રીજો તમે કોઈ પર,
ભાગતા , ભસ્માસુરના ત્રાસમાં.

'કાન્ત ' માથે  હાથ મૂકીને વદો ,
રહીશ હું તારા હૃદય આવાસમાં.
                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

गुरु !

जीवन    के    घोर   अंधेरों    में ,  प्रकाश  बनकर  आता  है,
हर    लेता    है  दुःख  सारे, खुशियों  की  फसल  उगाता  है। 

न  कोई  लालच  करता  है, सच्चाई  का  सबक सिखाता  है,
सागर  से  ज्ञान   सा  भरा    हुआ,  वही  गुरु   कहलाता  है। 

परेशानियाँ   पस्त   करें   जब,  हिम्मत    हम हारते  जायें ,
धूमिल  सी  हों  परिस्थितियाँ , हालात  हमें  जब  भटकायें ,

नई  राह  एक  दिखाकर    हमको, सभी  संशय  मिटाता  है,
सागर  से  ज्ञान  सा   भरा    हुआ,   वही   गुरु  कहलाता  है। 

                                       ***
-अज्ञात 

रमज़ान में  !

कर   खुदाकी  बंदगी  रमज़ान में,
हौंसला  मत   छोड़ना तूफ़ान  में। 

रब कहो  अल्ला कहो  मौला कहो , 
नूर  उसका  बसता  है  इंसान में। 

एकरार कर  लो, आँसू  ही धर दो,
प्यार का  दरिया  बहे   जबान में। 

परवरदिगार पीरों का  तलबगार,
ख़ुश्बू आती  है उसीकी लुबान में। 

हज़रतअली ,इंसानियत के धनी,
सब कुछ कहा ,उन्होंने कुरान में। 

रोज़ा  रखे   नमाजी, नमाज पढ़,
भूल खुद को खुदा के  ध्यान  में। 

हामिल है तू ,ताकत है तू,शूर की,
सबकुछ समाया इन्हीके ज्ञान में। 
                   ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

गुरु जी  !

उज्व्वल   कर   दो   ज्ञान  से  भर  दो   मुझे  गरुजी !
बीच  भँवर में फँसी  नौका, बेडा  पार कर  दो गुरूजी !

रस-रूप-गुण   के  पारखी, सत्यकाम-विद्या  दाता ,
तुम्हीं  मेरे   राहबर -सारथी ,तुम्हीं  हो मेरे विधाता। 

अँधेरा  हटा   के ,चहुँ  ओर  उजाला   भर दो  गुरूजी,
बीच  भँवर  में  फँसी नौका,बेड़ा पार कर दो  गुरूजी। 

युग   युग   के  पुण्य  की   तुम,जीवनधारा   हमारी,
छवि    बसी   रहती   है  हृदय  में    हंमेशां  तुम्हारी। 

शंका -कुशंका -विषाद -अज्ञान    हर   लो    गुरूजी,
बीच भँवर में फँसी नौका,बेड़ा  पार   कर दो गुरूजी। 

तूफानों  से  लड़ लूंगी , सागर  को भी  ललकारूंगी,
यदि  तुमने   हाथ    थामा   तो पर्वत से टकरालूँगी। 

मेरी नस नस में  हिम्मत-हौंसला  भर  दो  गुरूजी,
बीच भँवर में फँसी नौका ,बेड़ा पार कर  दो गुरूजी। 
                               ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

ગીત  !

અષાઢી  વાદળ  વરસે  નહીં,
           સખી  મારે  શું  કરવું ?
આકાશે  વીજ   ચમકે   નહીં,
          સખી  મારે  શું   કરવું ?

તોફાની  વાયરો  થયો  વેરી,
          લીંપી ઘૂંપી  મેં  શેરી.
મેઘ   ઓલો    મલકે   નહીં,
         સખી  મારે  શું   કરવું ?
                          0અષાઢી.....
સરોવરનાં   પાણી   સૂકાયાં ,
         વરુણદેવ કયાં રોકાયા ?
ગાગર   મારી  છલકે   નહીં ,
         સખી   મારે  શું  કરવું ?
                          0અષાઢી....
બીજું  બધું ઠીક  હૈયે છે બીક,
          હવે કેમ ઝીલશું ઝીક ?
ઓણસાલ  એ   પરસે  નહીં,
           સખી મારે  શું  કરવું ?

સૂનું છે પનઘટ,સૂની છે કેડી,
          હિજરાય ઘરની મેડી.
'કાન્ત ' ગીત  લખશે   નહીં,
          સખી મારે  શું  કરવું ?
                  ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '


          
          

ગુરુજી  !

હૈયું  ભીંજાય ,સત્ય સમજાતું  જાય ,
    એવાં    આશિષ  આપો  ગુરુજી
સુખ-દુઃખ  સઘળું  સહેવાતું   જાય,
    એવાં    આશિષ  આપો   ગુરુજી !

ઊંબરે    ઊભી  સાંભળું   હું  ખુદને ,
     ઓળખી  લઉં  પહેલાં  હું મુજને.
અજવાળે   આતમ , જ્ઞાન  તમારું,
    અષાઢી  માસની જાણું હું સુદને.
ખીલેલી  ચાંદની  અમીરસ  પાય,
     એવાં  આશિષ  આપો   ગુરુજી !


આભને અડું ,અડે ના એની માયા,
     તવ સ્પર્શને ઝંખે  મારી  કાયા.
વજન કરી ને ન હારું મારી જાતને,
      પાકા  થાય  ભજનના  પાયા.
હરિ   ૐ  નિરાકાર, કહેવાતું જાય,
      એવાં  આશિષ   આપો ગુરુજી !

 ઝરમર  ઝરમર  વરસે  તું  મેઘ,
      ભરી લેવી મારે જીવનની દેગ.
વાયરો   ફૂંકાય , જયારે  તોફાની,
      સહી  લઉં  હું ,ધસમસતો વેગ.
પલટે નસીબ,બધું પલટાતું  જાય,
       એવાં  આશિષ  આપો ગુરુજી !
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '
            

ગઝલ 

લગાગા,લગાગા,લગાગા,લગાગા 

મળે જો  ઉતારો  તમારા  નયનમાં,
ઉતારું   સિતારા, નભેથી  કવનમાં.

તમારા   ગુલાબી  અધરને  અડું ને,
અગાશી  સમાયે ,ઇશાની પવનમાં. 

સદી એ  ક્ષણોની  રવાની  કરી  છે, 
વહે  છે અષાઢી, હવા એ ચમનમાં.

કસુંબી  નશીલો ,ભર્યો છે પિયાલો,
જરી આંખ ખોલો,રહો ના શરમમાં.

સુગંધી  સુમનથી ,ભરી છે  કયારી ,
અહીં ગીત ગાયે ,બપૈયો યમનમાં.
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

વાદળી  !

પૂછું   હું  તને  અલી વાદળી,
નભે  તું  ભમે,  શાને એકલી ?

ટહુકે છે કોયલ,બોલે પપીહા,
વસુંધરા અહીં  તડપે કેટલી.

ઘાટ પાણીના થયાં છે સૂના,
પાણિયારે ,ઝૂરે   છે માટલી.

વરસી   જા  હવે  સચરાચરે,
ચમકે છે જો નભમાં વીજળી.

હવા પણ વહે ,ધરતીને કહે,
તારા સ્પર્શે એ થાય ઊજળી.

અષાઢ જાય છે, કોરોકટ્ટ જો,
પકડી લે હવે એની આંગળી.

'કાન્ત 'કરગરે ,પાય પડીને, 
ગાઈ લે તું ,મલ્હાર રાગિણી.
                 ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

અષાઢ આયો  !

અષાઢ  આયો,મેઘ છાયો,
        મલ્હાર ગાયો  મોરલે.
રાંધણ ચડાવો લાપસીનાં,
        ચંદ્ર    બેઠો   ટોડલે.
વીજળી  ચમકી  જતી ને,
       વાદળાં  ગરજી  જતાં.
દરિયો ઘૂઘવે  દિલ  મહીં,
       ને ઓરતાં છટકી જતાં. 
વાયરો  મદમસ્ત   વાયો,
       સાહ્યબો  મનમાં સમાયો.
કહેણ  મોકલો   કાનજીને,
        ચંદ્ર  બેઠો   ટોડલે.
આંખડીનું    મૌન    બોલે ,
        પાંપણો સંગ સંગ ડોલે.
શરમથી   નજરો  ઢળેલી,
         નવોઢા ઘૂંઘટ ને ખોલે.
નાદ ગગને ,વર્ષા  છે શરણે,
          નક્ષત્ર  ભરણે 
ઝંખનાને   અહીં   જગાવો
         ચંદ્ર  બેઠો ટોડલે..
હલચલ   મચી  છે  આભમાં,
        ઇન્દ્રલઠ ચોઘડિયે લાભમાં.
પળમાં પ્રગટે  ઘટે ઘટે ને 
          રહી શકે ના દાબમાં.
પદમણી   પણ   ઝંખતી ,
           ઓઢો ને એ છે  દંપતિ 
આષાઢી બીજને  હવે સજાવો,
           ચંદ્ર   બેઠો   ટોડલે.
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '