અચીંધો  !

લગાગા,લગાગા,લગાગા,લગાગા 

ધરા   તેં   વસીનેં ,  ખિલીને  અચીંધો,
મુરકઈ   ભચી    કે, મિલીને  અચીંધો.  

મંઢો  મીં ,  ભલેને  વડર  મેં  ડુરે પ્યો,
અંગણ  મેં  અસાંજે ,ટિલી નેં અચીંધો.

અષાઢી  ગજણ   હી ,ગજેતી  ચડી નેં ,
હમીસર ,ખિલેતો   છિલીનેં   અચીંધો.

કુછેંતા સબધ પણ ,ગઝલ મેં  રુચીનેં , 
ધરીયા -  કિનારે ,  રુલીનેં    અચીંધો.

મઈમા ત મીં  જો , કચ્છીએં  વઘાયોં ,
વડે બંધ જી આવ  ,ગિનીનેં  અચીંધો,

કર્યો  તા  કિયારા ,ઢગા પણ જુતેં તા,
પિરોજો  મુલક સેં  ,ભિરીનેં  અચીંધો.

મડઇ  તેં  વઠો   હી,  ધુબાકા  કરીનેં,
નિનામે -ભુજીએ -  ફિરીને   અચીંધો.
                      ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

કોણ  છે ?

આંગણામાં  આવનારો  કોણ  છે  ?  

જિંદગીને    ચાહનારો   કોણ  છે ?    

આંગળીને  વાઢવી છે ,કલમથી ,

ચાંદલા  ને    ભૂંસનારો   કોણ છે ?

ડાયરીમાં   આજકાલે  શું   લખું ?

ઉંબરેથી   વાળનારો   કોણ   છે ?

આપણે  તો  સાવધાની  રાખવી,

કોરનાને    લાવનારો   કોણ   છે ?

આંખમાંના  આંસુઓને   શું  કહું ?

વેદનાને   આપનારો  કોણ    છે ?

જાત અટકી ,સાંભળીને  વારતા ,

જાતરામાં  ચાલનારો  કોણ   છે ?

'કાંત 'ના તો  ઓરતાંયેં ચાર છે,

હાર  ખાઈ, જીતનારો  કોણ   છે ?

                   ***

-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

                              

लड़ेंगे  !

हम   लड़ेंगे   सदी   के  इस   महाकाल  से,
कोरोना  को  हराएंगे, एक नए  विचार  से.

भागेगा  दुम  दबाकर ये  दानव  धरती  से,
जीना  है  हमे , हमारी सदाबहार मस्ती से.

नहीं  डरेंगे -नहीं  हटेंगे-भिड़ेंगे  विक्राल  से,
कोरोना  को  हराएंगे ,एक  नए  विचार  से.

ख़िजां  चमन  का   मुकद्ऱ  है ,जानते   हैं,    
बहार  के    मौसम  को   भी  पहचानते  हैं.

भिड़ंत  हो गई है, इस  दौर  के  भूचाल  से,
कोरोना  को  हराएंगे ,एक  नए  विचार से.

जिंदगी    राह   भी   राही   भी  सफ़र  भी ,
जख़्म  लगे ,दर्द  उभरा,उससे दोस्ती  की। 

महानायक - हिम्मत  के ,मौजूदा काल से,
कोरोना  को  हराएंगे , एक नए विचार  से। 
                          ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त' '

                                                                  આમાર પખીર જાત  !

        આકાશ  ઘેરાયેલું  હોય, ગોરંભો  થાય ,ઘટાટોપ  ઘેરાય.. પછી  બધું  ગૂંચવાયેલું  જ રહે....વરસાદને  વરસતાં 
જાણે  કોઈ  અટકાવી  રહ્યું  હોય.....આકાશને  ગળે  ડૂમો  ભરાયો  હોય....આપણાં  મનની  સ્થિતિ  પણ  ક્યારેક આવી 
હોય છે. આકળ -વિકળ... કશુંક  ઘૂંટાયા  કરતું  હોય  મનમાં..કશુંક  વ્યક્ત  થવા  છેક  કંઠ  સુધી  આવીને  અટકી  ગયું 
હોય. કહું, કહી  નાખું...પણ  કહેવું  કયાં  જઈને ?મનની  આ  સ્થિતિ  વિષે  લોકસાહિત્યનો  એક  દોહરો  યાદ  આવી 
જાય  છે.
                                                 ન ચાં  ત  ઉધામા  અચેં ,
                                                       ચોંધે  જિભ  ન  વરઈ.
                                                 સહિયર  ઇતરી   ગાલમેં ,
                                                        જમાર  સજી    ઉસઈ  !
         ન કહું  તો  અજંપો  રહ્યા  કરે. અને  કહેતાં  પાછી  જીભ  વળે  નહીં.આટલી  અમથી  વાતમાં  જિંદગી  આખી  
નીકળી  જાય. મનની  આ વાતનું  પગેરું  ખીણથી  ટોચ  સુધી  નીકળે.બંગાળના  બાઉલ...અલગારી  સંતો...હાથમાં 
એકતારો  લઈ  ઘૂમ્યા  કરતા  હોય.ગીતો  ગાતા  જતા  હોય.ચાલ્યા જ કરે.અરે ! મનથી  તો  ઊડતા  હોય  અને  એમ  કહે ,
                                                  આમાર  પાખીર  જાત !
                                                              આમાર  હોઈટયા  ચાલાર  ભાઓ 
                                                  જાનિ  ના,
                                                   આમાદેર  ઊડ્યા  ચલાટ  ઘાત  !
       અરે  ભાઈ , અમારી  તો  જાત  જ  પંખીની. અમને  પગ  માંડીને  ચાલવાનું  ન ફાવે ,ઊડીને  ચાલવાનું  હવે  અમને 
ગોઠી  ગયું  છે. આવા  બાઉલોની  ગુરુવર  રવીન્દ્રનાથ  ટાગોર  પર  મોટી  અસર.
                                                               મનેરે  માનુષ  હોઈ  લે 
                                                    મનેર  કથા  કઈઓ ના 
                                                    કથા  કઈઓ  ના ,કથા કઈઓ  ના 
                                                    કથાર  પંચે  ભાઈ  કી  ના !
         વાત   જે  મનમાં  ઘૂંટાતી  હોય , કહેવી  હોય  ,કહેવા  હૈયું  વ્યાકુળ  હોય , પણ  ભાઈ, મનનો  માણસ  મળે  નહીં 
ત્યાં  સુધી  વાત  કહેવી  નહીં. કવિ રાજેન્દ્ર શાહ  કહે  છે,
                                                                 બોલીએ  ન  કંઈ 
                                                     આપણું  હૃદય  ખોલીએ  ન કંઈ 
                                                      વેણને  રે'વું  ચૂપ 
                                                      નેણ  ભરીને  જોઈ  લે  વીરા ,
                                                      વેણના  પાણી જીલનાર
                                                      એ  સાગર  છે ,વા કૂપ !
          અહીં  મને  મારી  કાવ્ય પંક્તિઓ  યાદ  આવે  છે......
                                       किसी को  अपने दिल की बात  कहने से  पहले  सोच  ले,
                                       वो   अनगिनत  घटाओं  से  घिरा, आसमान तो  नहीं  है .
                                                                        ***
                                        ચુપ રો , જેં  તેં  કે  ચોજ મ  તોજે  ધિલ જી  ગાલ,
                                        કોય  તોજા આંસુ  પિયે પે , ગાલ  મેં  નાંય  માલ !
                                                                         ***
                                                    કોને    કહીશ   તારા   દલડાની  વાત ,
                                                    હવે  સાંભળતો  નથી, જગતનો તાત.
            યોગ્ય  પાત્ર,મનનો  માણસ ,સામે  ન  હોય  તો  વાતને  મનમાં  રાખવામાં  જ   ન મળે ડહાપણ  છે. વાત  કહેવા જ 
બેસીએ  તો  તે  સાંભળે  સૌ , પછી  કાનાફૂસી ,હસી  હસી  ને  તાળી દે.દાદા  મેકણ  પણ     કહે  છે.....
                                                   ગુજારતજ્યું  ગાલિયું ,વધી  વડ થયું   ,
                                                    ચંગે  માડુએં  ન  પુછઈયું, મનજ્યું  મનમેં  રઈયું.     
                મનની  ગૂઢ  વાતો  વધીને  વડ થતી  રહે  પણ  'ચંગો માડુ ' સમજુ  માણસ  મળે  ત્યાં સુધી  કહેવાય  નહી.
મનની વાતો  તો  ગૂઢજ  રહેવાની.મેકણની  વાત  મેકણની રીતે....બાઉલની  વાત  બાઉલની  રીતે  ને  આપણી વાત 
આપણી  રીતે। સૌને  એ  કાન  ધરવા  પોતપોતાની  રીતે  મનનો  માણસ જોઈએ.તમારા  મનને  સમજે, તમારી વાત 
મન દઈને  સાંભળે,માનપૂર્વક અને મનપૂર્વક જાણે-પ્રમાણે. ક્યાં  છે  ?  ક્યાં  છે ? એવો  મનનો  માણસ ?                                      
                                                     
                                       
                                       
                                 
              
      

ગઝલ !

અચીંઘો  હરખ  સેં , મતારો  થઈને ,
છડી  નેં  ન  વેંધો ,  ધુતારો  થઈને.

ભલેં  ભા , ચઈને  સધાર્યો  ખુસીસેં ,
ધરા  તેં   ન રોંધો    છટારો  થઈને. 

વધાઈ  હરખજી , ગિનો પે અસાંજી ,
ખુલી વ્યો  ખલક તેં ,પટારો થઈને.

વસે  હી ,રસે  હી ,સટ  કઢે  કિડાંનું ,
તરા  કે  ભરી   ડે ,  ભટારો  થઈને.

ચડાયો  લપઇ નેં ,ચુલે  કે વધાયો,
હમીસર  પુસેતો , ધ્રુ તારો   થઈને.
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગીત !

તારી   આંખોમાં  દરિયો,  ને  દરિયામાં  ઘૂઘવતા પૂર,
તારી  નજરું  વીંધે મને  આરપાર,થૈ જાઉં  હું ગાંડોતૂર.

અષાઢી   સાંજે  મેઘો  ગાજે,  ને હૈયામાં હરખ ન માય,
વીજળી ચમકે  લીસોટો  થૈને ,મન મારુ મલ્હાર  ગાયે.

તારી આંખોમાં  ભરિયો ,  ને   ભરિયામાં   હું   ચકચૂર.
તારી  નજરું  વીંધે  મને આરપાર,થૈ જાઉં હું ગાંડોતૂર.

ઝરતી રે ઝરતી  ભીની  માટીની  આછી આછી સુગંધ,
ફાટું  ફાટું   થઈને ,તૂટી  ગયા  મારા આયખાના  બંધ.

તારી  આંખોમાં  તરિયો  , ને  તરિયામાં    હું  ભરપૂર,
તારી  નજરું  વીંધે  મને આરપાર,થૈ જાઉં હું ગાંડોતૂર.

ધરતીના    ધબકતા  શ્વાસ  મારા  શ્વાસમાં  , સમાણાં , 
દશે  દિશાઓ  નાચતી ને ઝૂમતી- ગાયે   છે    ગાણાં.

તારી આંખોમાં  ફરિયો ,ને ફરિયામાં   જન્નતની    હૂર,
તારી નજરું વીંધે  મને આરપાર,થૈ જાઉં   હું ગાંડોતૂર.
                                   0***

-કૃષ્ણકાંત 'ભાટિયા કાન્ત '





   
    

અભ  વરસેતો   !

અભ  વરસેતો  ,ઝરમર ઝરમર ,
મીં    જી  વાછટ ,  ફરફર ફરફર.

મીં    જા   મામા   રતા ,  મતારા,
ડિસજેં  ન  વડર મેં ,  મૂંકે   તારા.

પન    કુછેંતા,   મરમર   મરમર ,
મીં  જી   વાછટ ,  ફરફર   ફરફર.

'વોંઘડી '   સટ   કઢે   ને  ભજેતી ,
'પાલરધૂને ' મેં  વિનીને  છણેતી.

હેલ્લારો  નચેતો ,સરવર સરવર ,
મીં  જી   વાછટ ,   ફરફર  ફરફર.

સીમ ડુલેટી ,વિજ  ખિવેતી ધોરી,
બંધી ગિડી  આય, રેશમજી ડોરી.

'કાન્ત' મિલે તો,મનભર મનભર, 
મીં   જી   વાછટ ,  ફરફર  ફરફર.
                      ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'
(*વોંધડી -પુંઅરેશ્વર  પાસે આવેલી 
નદીનું નામ છે. *'પાલરધૂનો- આ 
નદીમાં આવેલો  ધોધ છે.)

પડે  છે !

સમયને  પણ  ,સમય આપવો  પડે છે,
કરમથી    હંમેશાં     માપવો    પડે   છે. 

ઝડપથી    આવતો ,  સામટો   સજીને,
ખુશ  થઈ    મનમહીં  રાખવો  પડે  છે.

શરણમાં  પ્રભુની ,એ ખળ ખળ  વહેશે , 
સમજથી   વશ  કરી , કાપવો  પડે  છે.

કોરના  રૂપ  લઇ , આજ  એ    સતાવે,
ધીરજ    ધરી   હવે , સાંખવો  પડે   છે.

પરશથી -સંયમી -ડર વગર  અડે   છે,
અમરત  ગણી  પછી ચાખવો  પડે છે.

ભયજનક  ભય પણ  હવે નહીં ડરાવે,
કંસને     ભીતરે     મારવો    પડે    છે.

સતત  હો સ્મરણ રહે નમો  નમનમાં,
ગરવનો  ગઢ અહીં  ,પાડવો  પડે  છે. 
                        ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

જવું  ગમે !

ભીડમાંથી   એકાંતમાં   જવું   ગમે,
વેદમાંથી   વેદાંતમાં    જવું   ગમે.

મ્હેંકમાં  મ્હેક   ભળી   જાય   એમ,
ઓગળીને   નિરાંતમાં  જવું   ગમે.

વચન  છે   શ્રુતિનું  હરિનામ મોટું,
બધું   છોડી  જી નામમાં  જવું ગમે.

દ્વારિકામાં  છો   ને    માધવ   ઝૂરે,
રાધાના   કલ્પાંતમાં    જવું   ગમે.

વૈરાગ્ય    પ્રગટે   કદાચ   પ્રેમમાં,
સાવધાન થૈ, વિશ્રામમાં જવું ગમે.

કૃષ્ણ   છું ,બધાનો   હિસાબ  રાખું,
મનેયે તીર ખૂંપે,ધામમાં જવું ગમે.

જાગૃત  થઈ  ગયો  ,  શાને ભાગું ?
શબ્દ સાથે લૈ ,'કાંત 'માં જવું ગમે.
                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

મેહુલા  !

વગડાનો શ્વાસ  રૂંધાય  મેહુલા,
          વરસી   જા   તું   ચારેકોર.
વીજળીના  ચમકારે  ચમકીને,
          પ્રસરી   જા   તું  ચારેકોર.

અષાઢી  વાદળો  ફર્યા  કરે  છે,
          ધોધમાર  કેમ  ન  વરસે ?
નોંતરું  દઈ  ,અમે હવે થાક્યા,
         કયારે તું રાતવાસો કરશે ?

જનપદ  હવે   મૂંઝાય   મેહુલા,
        છલકી    જા   તું  ચારેકોર,
ગાજણ   ને   સાજણના  માંડવે,
       પલળી   જા   તું   ચારેકોર.

વાયરો   વાય ,  અહીં   જોરમાં,
       દલડામાં  ઝરમરનો  મેળો,
ભલે ને  છત્રી કાગડો થઈ  જાય,
       હમીરસર કહે ,કાંખમાં તેડો.

નાચતો મોરલો શરમાય મેહુલા,
       સરકી   જા    તું    ચારેકોર,
હવે સચરાચર  વરસીને  બાપ,
        ટપકી    જા    તું   ચારેકોર.

મારી આંખમાં  ઊછળે  મેરામણ , 
      ધૂળની  ડમરી   પણ    ઊડે ,
ધોળું રણ ફાટ ફાટ થાય તનમાં,
      મારાં   સઘળાં  ઓરતાં  બૂડે.

મેડીએ ઢોલિયો ગભરાય મેહુલા,
      મલકી    જા     તું    ચારેકોર.
કેદુણાં તરસ્યા  આ લાલ હોઠોમા ,
    ચટકી       જા    તું     ચારેકોર.
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '
       








       

ગુરુજી  !

ઉધામા   અસાંજા   ઘટાયો  ગુરુજી !
સચી  વાટ   હાણે , વતાયો  ગુરુજી !

પિરોજો   પખીડા ,   કુછેંતા  ઉડીને, 
લગાગા લગાગા  સિખાયો  ગુરુજી.

બપૈયા  ડિયેંતા  હરખ  સેં  વધાણી ,
મંઢો   મીં   ધરા તેં વસાયો   ગુરુજી.

ગિનાંતો સિલામી અખરજી ભણીને,
પકો  પાઠ   ટાણે   કરાયો    ગુરુજી.

વિદ્યા  જો  બરૂકો ,ખિલીને  ટિલેતો,  
જલી ને , ચરણ મેં,  રુરાયો  ગુરુજી.

વિનેતો  સુકો  હી, વરસધે  મીં  મેઁ ,
ડઈ  ને    ઉડામો ,  પુસાયો ગુરુજી.

ઉજારો  વતાયાં અખર જો  અસાંકે,
અખેં  જો  અંધારો , હટાયો  ગુરુજી.
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'

કચ્છડો  કામણગારો  !

કચ્છડો   કામણગારો    મૂંજો ,કચ્છડો  કામણગારો ,
અખિયેંજો  આય  તારો,મૂંજો  કચ્છડો  કામણગારો. 

જનમીં નેં  હિતકે ,વડા  થ્યાસીં ,મથે  ચડાઈ  મિટ્ટી,
ધિલ  જો આય ધુલારો, મૂંજો  કચ્છડો  કામણગારો.

ડાડા  મેકરણ  - લાલિયો  -મોતિયો  -જિનામ  કુછેં ,
ધોરે રણજો  ધ્રુવ તારો , મૂંજો કચ્છડો  કામણગારો .

મા  આશાપુરા મઢવારી ,રણ  મથે વિઠા હાજીપીર,
સુખ જો   ખુલે   પટારો, મૂંજો  કચ્છડો  કામણગારો.

જમાદાર ફતીયે જી  ફોજ  તબડક તબડક તી અચે,,
વતાય   ધોરે ડીં  તારો, મૂંજો  કચ્છડો  કામણગારો. 

ધોરમનાથ  ધીણોધર   જી  ચોટી   તેં   તપ  કરિયેં ,
દત્તાત્રય  જો ડુંગર કારો ,મૂંજો  કચ્છડો કામણગારો.

મલડી -ભીંયા  ક્ક્લ  કે   કડેં  ન   ભુલાજે   મૂંજા  પે,
રા ખેંગાર જો   સિતારો, મૂંજો  કચ્છડો  કામણગારો.
                                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'