અટલ  !

(રાગ:ભૈરવી )

આય  રગ  રગ  મેં મુંજે   રટન   મિઠડ઼ા  અટલ  !
કઈ  ભો  હિન  રાષ્ટ્ર  જો  જતન  મિઠડ઼ા  અટલ !

ઓસાણ   ઈજ   હથિયાર   આય   હાણેં  અસાંજો ,
માતૃભૂમિ  લાય    થીબો   ધફન  મિઠડ઼ા   અટલ !

અખા   વિજી    પૂજેજી   તેડો    તું  અંઇએં   વલા,
તોકે    કર્યું   શત  -શત  નમન    મિઠડ઼ા   અટલ  !

ધૂડ   ભારતજી    ચુમી ,  અસાંજે    સિર  ચાડીઉં ,
કર્યું   કુલભાન અસાંજા  તન-મન  મિઠડ઼ા  અટલ !

ખાક    મેં   તોજી  ખપોં  ,અટલ વાજપેયી  મિઠા ,
ડિયો   તાં    અજ  તોકે  વચન,   મિઠડ઼ા   અટલ !
                                 ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

सुन ले तू !

तूने  कहा  सुना  हमने, अब मन टटोलकर सुन ले तू,
सुन सुन ओ गद्दार  उवेसी ,कान  खोलकर  सुन ले तू। 

तुम  को शायद इस हरकत  पर शरम  नहीं है आनेकी ,
हिम्मत  कैसे   की तूने, माँ  की  जय  नहीं  लगानेकी। 

जिस  दिन  मोदी  संसद  में,शिवशंकर बन के डोलेंगे,
तू  क्या  चीज है  तेरे  अब्बा  भी  वंदे  मातरम  बोलेंगे। 

इसी गीत   को   गाकर  कुर्बां  अपना यार हमीद हुआ,
इसी   गीत  को गाकर ,अश्फाक  उल्ला   शहीद  हुआ। 

इसी  गीत  की बंदिश ,खान अजमुल्ला  ने  जोड़ी  थी,
ब्रिगेडियर  उस्मान अली  के तन में ,बिजली दौड़ी थी। 

यही गीत अब्दुल कलाम  की आन -बान - शान बना। 
यही गीत आखिरी मुग़ल के सपनों की पहचान  बना। 

इसी  गीत में  पोषिता -'अब्दुल '  कविता  कल्याणी,
इसीलिए  ब्रह्म    सत्य   कहती  है ,  कवि की वाणी। 

जिस द्रोही को मातृ भूमि का जय बंधन स्वीकार नहीं,
उस द्रोही को इस भारत में, रहने का  अधिकार  नहीं। 
                                      ***
-अब्दुल 

वाजपेयी  !

आन -बान -शान  तुम  हिंद   के   हो वाजपेयी  !
जान-मान-गान   तुम    हिंद  के  हो  वाजपेयी !

तुम  धरा-तुम गगन- तुम  लहर  हो  राष्ट्र  की,
एक -एक क्षण  जगे,  तुम   प्रहर  हो  राष्ट्र  की। 

ध्यान-बाण-ब्यान  तुम  हिंद  के  हो  वाजपेयी। 
जान -मान -गान  तुम,  हिंद   के  हो  वाजपेयी। 

देश   के   हो  तुम  अटल, सपूत  हो  जहान  के,
अस्मिता   कमल   की  ,   योगी  हो   ध्यान के। 

श्याम -राम -प्राण  तुम,  हिंद   के  हो  वाजपेयी। 
जान -मान -गान    तुम,   हिंद   के हो वाजपेयी। 

नूर    तुम     सूर्य  के  -   सुदर्शन     चक्र      हो,
कारगिल  पे    आक्रमण ,   दृष्टि  तेरी  वक्र  हो। 

ज्ञान  - मान- तान  तुम, हिंद  के   हो  वाजपेयी। 
जान - मान - गान  तुम , हिंद  के  हो  वाजपेयी। 
                              ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

ગીત  !

ઝાકળનાં  ટીપાંની  વચ્ચે  મેં તમને  જોયાં છે,
ને  પછી,   શાન- ભાન    સઘળાં  મેં  ખોયાં  છે.

ભમરો  ઊડ્યો  ગુંજતો  પુષ્પો  પાછળ પાગલ,
પમરાટ  લઈને  પવન, ભાગે આગળ આગળ.

ખુલ્લી  આંખે શમણામાં ,આંસુઓને  લોયાં  છે,
ને    પછી  શાન-ભાન    સઘળાં   મેં  ખોયાં  છે.

મોસમ  પણ  વરણાગી  થઈ ,પૂરબહારે છલકે,
બાગબાનનો  આ  બગીચો,  જો ને  કેવો મલકે.

ને   તસતસતા  ચુંબનમાં ,હોઠો કદીક રોયા  છે,
ને    પછી   શાન-ભાન   સઘળાં   મેં   ખોયાં  છે.

ટમટમતા    તારલાઓ     દિશા  બતાવે સાચી,
ઈચ્છાના  ધણ  ચરતા  ચારો  અહીં  બારમાસી.

ખુલ્લા  લહેરાતા  કેશોમાં,  ઓરતાં   ઘોળ્યાં છે,
ને    પછી    શાન-ભાન,   સઘળાં  મેં  ખોયાં  છે.
                              ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

2020  !

તારો  પગરવ  સંભળાય  છે  2020 !
બધું  નવું-નવું   દેખાય   છે   2020 !

તારીખીયું  કયું   લટકશે  ભીંત પર ?
અક્ષરો  ઝાંખા  વંચાય    છે   2020 !

અજવાળું   ઊગશે ,નવી  સવારમાં  ,
એ જ  આશામાં  જીવાય  છે  2020 !

રાત  પૂરી  થશે ,વીતેલા  સમયની,
ભીંત   પર   ઘણું   દેખાય  છે 2020 !

સરવાળા  માંડશું ,આખા  વરસના ,
હિસાબ   કયાં  સમજાય   છે  2020 ?

જન્મ લીધો તો  મરણ પણ આવશે,
સમય આમ જ  વહી જાય  છે 2020 !

પ્રતીક્ષા  કરું છું ,ઊભો   છું  દ્વાર પર,
'કાન્ત 'ની ગઝલ ગવાય છે  2020 !
                      ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

 ग़ज़ल 

सच  बोलना भी  है,जीना भी है,
मयखाने में  जा के,पीना भी है। 

झुकना  नहीं किसी  के सामने,
देखो, छप्पन  का  सीना भी है। 

सरल नहीं है ,रंग का निखरना,
पथ्थर पे  पिसती ,हीना  भी है। 

सड़क भी पिघलती है साँसों से,
किसीका मज़हब पसीना भी है। 

चाँद  तारे  यूँ  ही  नहीं चमकते ,
आसमाँ में  छिपा नगीना भी है। 

कैसे सुकून पाऊँ ,धुकधुकी  में ?
करिश्मा के साथ करीना भी है। 

बड़े नाज़  से  कदम  रख दूँ मैं ,
मक्का  भी  यहीं,मदीना भी है। 
                ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

અટલજી  !

ધાણીફૂટ વાણીના આરાધક અટલજી ,
સરસ્વતીના  પુત્ર , સાધક  અટલજી.

રાજનેતા -રાજનીતિ પર ચાલનારા,
રાષ્ટ્રનિર્માણના  ચાલક      અટલજી.

જીવન ધરી  દીધું  આ  દેશના ચરણે,
સત્યમેવ જયતેના   પાલક અટલજી.

કોણ  કૌરવ -કોણ પાંડવ પ્રશ્ન પૂછ્યો ,
શબ્દ  શકુનિના    સંહારક   અટલજી.

વેદનાનું  પ્રાક્ટ્ય  એમની કવિતામાં,
આંસુ   અને હાસ્યના વાહક અટલજી.

जांघ   पर   प्रहार मत करो ,गलत  है ,
લોકસભામાં પ્રશ્નોના મારક અટલજી.

उनकी  प्रतिभा  चकाचौंध करती थी ,
 चलती धारा  के , विचारक अटलजी 
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

अटलजी  !

अटलजी ने    जहाँ    व्यासपीठ   जमाई  थी ,
गीत -ग़ज़ल    में कथा   राष्ट्र  की सुनाई थी ! 

सभी   सवालों   को  अपनी मुट्ठी  में दबाकर ,
देश   की    जनता  को      ढाढ़स  बँधाई  थी !

अँधेरा    भी   सदा    रास   आया  था   उन्हें,
राष्ट्र पथ   पर  ,  दीपमालाएँ    सजाईं    थी  !

चाँद   भी    सिकुड़ा,  राहु  ने  भी  डेरा  डाला,
मौसम चाहे जैसे चला,कदमो में सच्चाई थी !

फड़फड़ाए  पंख  जब किसी ज़ख़्मी परिंदे  के,
उसकी वेदना -शब्दों  से  जहां  को सुनाई थी।  

वाजपेयी के अल्फ़ाज़ से शीत -अंगारे  बरसे,
काँटों  और फूलों ,दोनों से दोस्ती निभाई थी !

रात  डराती -पथ  उबड़-खाबड़-दिया न बाती ,
उनकी   सोच   में  महासागर सी  गहराई  थी !
                                ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

तू  अटल  !

तू  अटल  ,तू  अटल , तू  अटल... 
राष्ट्र  का  है  प्राण  तू  दृश्य  का तू पटल !

देश  की  तू  आत्मा ,तू  बहार  है,
आसमाँ  और  धरा ,तेरे  द्वार  हैं। 
तू   प्रहर,  तू  प्रहर   तू   प्रहर ,
राष्ट्र  का  है  प्राण  तू ,दृश्य  का  तू  पटल !

गुनगुनाये  ये  पवन  तेरे  गीत  को,
कैसे  भूल  पाए  वो  तेरी प्रीत  को। 
तू  लहर , तू  लहर, तू  लहर ,
राष्ट्र का  है  प्राण  तू, दृश्य का तू  पटल !

जागरण की  बेला है तेरी  याद  है,
वाजपेयी  तू  अमर, जीवन  सितार  है। 
तू  मचल , तू  मचल, तू  मचल,
राष्ट्र   का  है  प्राण  तू ,दृश्य  का  तू  पटल !

विश्व  में  अटलजी तूने  रचा संवाद  है,
नरेंद्र  ने  तेरे  पथ  को ,रखा आबाद है। 
तू  सरल ,तू  सरल   तू  सरल ,
राष्ट्र  का   है  प्राण  तू, दृश्य  का  तू  पटल !
                          ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '
   

ગીત 

મારા  કમખાની  કસ  ફાટું  ફાટું  થાય  સખી,
              કે  મારું  જોબનિયું  લહેરાય  સખી !

હવા   સંગ ,સરકે ને  ફરકે  મારો  અંગેઅંગ ,
             સાહ્યબાના  પ્રેમની  પીધી મેં  ભંગ.
મારા  શમણાંની  રાત  વીતી  જાય   સખી,
             કે  મારુ   જોબનિયું લહેરાય સખી !

દરિયોએ    ઘૂઘવે    ને    રણના  સૂસવાટા 
           પનઘટની  કેડી પર  લાગે છે કાંટા.
મારાં    ઓરતાં    કેમ    વિસરાય    સખી ?
             કે  મારુ જોબનિયું લહેરાય સખી !

અષાઢી મેઘ  છે એ ,  હું ચમકતી વીજળી,
            ભમરો છે  સાજન ખીલતી હું કળી.
મારાં   હોઠ    પણ આજે    હિજરાય  સખી ,
            કે મારું  જોબનિયું  લહેરાય  સખી !

દલડાં  ખોલીને  આજ   બધું   ફટાફટ કહું,
            વિરહની  વેદના ક્યાં લગી હું સહું ?
ફૂંકી   ફૂંકી    ને   છાશ  કેમ પીવાય સખી ?
           કે  મારું  જોબનિયું  લહેરાય  સખી !

સરવરની  પાળ પર મંદ મંદ  વાયુ વાય,
           એના  સ્પર્શે ,મારુ દલડું  શરમાય.
'કાન્ત ' ને  આ   બધું  કેમ  કહેવાય સખી ?
            કે   મારું  જોબનિયું લહેરાય સખી !
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '




.

ચલો.....

ચલો    ઊમટી     પડો   આવતીકાલે ,
તિલક   કરો ,    મા  ભારતીના  ભાલે.

અસ્મિતા   આપણી    ઉજાગર કરવી,
હિન્દુ   સંસ્કૃતિની ,    ભવ્યતા ગરવી.

ચલો,  જય  શ્રી રામની ગૂંજના તાલે,
તિલક   કરો,   મા    ભારતીના  ભાલે.

સનાતની    આપણે,    ભગવે રંગાયા,
આ    દેશના  કણકણમાં    સૌ સમાયા.

શહીદોએ   કર્યો,મુલક આપણે હવાલે,
તિલક  કરો ,   મા    ભારતીના  ભાલે .

બતાવી    દો  તાકાત,રાષ્ટ્રના  ભક્તો,
ગોઠવાયો શક્તિ બતાવવાનો  તખ્તો,

ઘણું  સહન કર્યું  છે આપણે  ગઈકાલે,
તિલક    કરો    ,મા  ભારતીના  ભાલે.
                          ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

કહી દો  !

કહી  દો  આ    બિનસાંપ્રદાયિકતાના  ઠેકેદારોને,
બસ   બહુ   થયું,     સમજાવી   દો  આ  ગદ્દારોને

આ   દેશે   ઘણું    સહન   કર્યું  છે,  હવે  નહીં   કરે,
છપ્પનની   છાતીવાળા ,   નમો  કોઈથી નહીં ડરે.

શીશ   નમાવવું પડશે,સાવરકર જેવા કિરદારોને,
બસ  બહુ   થયું  ,  સમજાવી    દો   આ  ગદ્દારોને.

રાષ્ટ્રહિત  સર્વોપરી   છે,  નરેન્દ્ર  અમારા  નાયક,
પરિવર્તનનો પવન ફૂંકાયો,એક એક ક્ષણ પાવક.

વંદે    માતરમ   કહો, નમો   લાલના   વિચારોને,
બસ    બહુ     થયું ,   સમજાવી  દો  આ  ગદ્દારોને.

છત્રપતિના   વારસદારો,  મહારાણાની અસ્મિતા,
ભલે  ઊગ્યા  ભાણ  કહીએ,  તેજસ્વી પરમ પિતા.

વંદન  કરીએ   અમે,ભગતસિંહ  જેવા સરદારોને,
બસ    બહુ    થયું,   સમજાવી   દો  આ  ગદ્દારોને.
                               ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

કહો   તો    એક  સવાલ  પૂછીએ,
તમારા     હાલહવાલ     પૂછીએ

અમે   બેખબર ,નવા તમાશાથી,
શી   થઈ    છે બબાલ ? પૂછીએ.

આજે   તો  સુરા  અટકી ગળામાં,
મયકદાની    ધમાલ     પૂછીએ.

હોઠોને   ખબર   છે  આંસુઓની ,
મળે- મિલનની કમાલ  પૂછીએ.

દદરવાજા  બંધ  છે, શું   કરીએ ?
આંગણાને  જ અહેવાલ પૂછીએ.

ચકચૂર  છે સમય, ઘાયલ ક્ષણો,
ભેદ જાણે -કઈ દીવાલ ?પૂછીએ.

ઉદાસીને  કહી દો  એ  જતી રહે,
ગઝલને ઈશ્કનો ખ્યાલ પૂછીએ.
                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

વિડૉતા    વિડાજે   નતો ,
વડો   ભા  થિયાજે  નતો.

સિલામી   પુજે  કીં  વલા,
સચો   કીં    કુછાજે નતો.

તિનીકે  કુરો   ચોં  ભલા,

ચપેં  સે   ખુલાજે   નતો.

ખટારો   હલે  તો    હલાં
પગેંનું      હલાજે   નતો.

પિરોલી   ભજેતી   ઠલી,
અર્થ    કે જલાજે   નતો.

ખપે  સે  અચીને   વિઠો,
અસાંકે     ડિસાજે  નતો.

છિલેં તા તરા ને સબધ ,
મિણીયાં  છિલાજે  નતો.
            ***
-કૃષ્ણકાંત  ભાટિયા 'કાન્ત '

  

રીત છે !

બાઇજી !આ તો  મારા મહિયરની રીત  છે 
શાને  આજે   તમે ગુસ્સે  ભરાણા  ?
સાંભળવા   ઊભી   આ ભીંત  છે !

કેદુણી  જોયા કરું,ખૂણામાં રોયા કરું,
સપનાં  સઘળાં ,મારા હું  ખોયા કરું.
જાતની સાથે મારે કયાં  સુધી  બાજવું ?
પ્રિયતમને  કરી  મેં તો પ્રીત છે !

પાંચ ફેરા ને સપ્તપદી  મારું   જીવન,
સીતાએ  ચૌદ વર્ષનો વેઠ્યો તો વન.
ઉર્મિલાની જેમ રાહ મારે જોવી ?
મારા સાહ્યબા જ મારા મનમીત છે !

પટારામાં  પૂર્યા તમે મારાં  ઓરતાં ,
ઢૂકડાં  આવ્યાં છે અંબે મા ના નોરતાં
તાળું તોડી દઉં ,આજે સાસુપણાનું ,
વિનોદજીની કૂંચી-હાર-જીત છે !
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

                     

આપો  !

હવે મોઢું ખોલો,કંઈક  જવાબ તો આપો,
ભલે ઊંઘમાં જોઈ શકું,ખ્વાબ તો આપો.

જમા-ઉધાર  કેટલા કર્યા છે ,જિંદગીમાં ,
કયારેક એનોય  તમે હિસાબ તો આપો.

કુબ્જા  બનીને રાહ જોઉં  છું  હું યુગોથી ,
હવે થોડો ઘણો પણ ,શબાબ તો આપો.

આયના સામે  સતત ટકી  શકું  હમેશાં ,
વદન  પર ,  એવો  પ્રભાવ  તો આપો.

આ કોનો ઝળહળે છે, રૂપનો  અણસાર ?
ઓળખી શકું ખુદને, અભાવ તો આપો.

ખીલીએ  ટિંગાય  છે,  સમયની  ક્ષણ,
સતત દોડું ,  એવો મિજાજ  તો આપો.

'કાન્ત ' દરિયામાં નહીં, રણમાં  ડૂબશે,
ચમકતી  રેતી સાથે- આબ તો આપો.
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

વોક -વે  !

લીલું છમ    થાશે    કયારે    આ  વૉક -વે  ?
ગીત  ખુશીના  ગાશે  કયારે  આ વૉક -વે ?

હું   દોડું  એના  ઉપર,એ દોડે  નસનસમાં ,
ભીનું ભીનું  કશું પાશે ,ક્યારે આ વૉક -વે ?

ભુજવાસીઓ  રોજ  એના પથ પર ચાલે,
જીવશે   નવી   આશે, ક્યારે આ વૉક -વે ?

આયનાની  જેમ  એ  ઊભો છે ચૂપચાપ ,
બોલતો  યે   દેખાશે, ક્યારે આ વૉક -વે ?

હમીરસર  શ્વસે  છે  એના  હરેક શ્વાસમાં,
છાલકથી  ભીંજાશે,કયારે  આ  વૉક -વે ?

એને  તૂટતો  બચાવો ,સેવાસદન વાળા,
હરખથી   હરખાશે ,  ક્યારે  આ વૉક -વે ?

'કાન્ત 'નાં પગલાંની છાપ,શબ્દ થૈ ઘૂમે,
ગીત  થઈ  ગવાશે, કયારે  આ વૉક -વે ?
                           ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ધીણોધર !

ચાંઠ-ઊંભર  તેં   અજ   ઉભો  આય ધીણોધર ,
નીનામે  ને   ધ્રબુએ જો સગો આય ધીણોધર.

ધૅગું   ત   મસ્ત    મૌલા  થઈ ,  ડુંગર કે ચેંતી ,
ખિચડી માની ભેગી કે મેં લગો આય ધીણોધર.

ધોરમનાથ  જા   બેસણા  અંઈ  રાત ડીં  હિતે,
સકર  જેડા  સબધ  ખેડે,ઢગો આય ધીણોધર.

લપઇ  મેં  લીંટા  કઢણા  ઓખા  અંઈ મુંજા પે, 
ગુરુ સબધ ખણી ,રણ મેં પુગો આય ધીણોધર.

સાયબ  જી    નિત  નૈયું  ગાલિયું સુણાય પ્યો,
મોહ-માયા છડી, ડિસો  ભગો આય ધીણોધર.

હેમારે  કે   ડિઠો ,   ઉતર્યો   અખ જે આરપાર,
'કાન્ત ' જે    ધિલ  મેં ,ખુતો  આય  ધીણોધર.
                                ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગીત 

કોરી ધાકોર મારી આંખો 
      આંસુના ચાસ પડયા  ગાલ પર 
કેડી  કાંટાળી ,લંબાતી જાય,
       મીટ માંડી  બેઠું આ કોણ 
મારી  ચાલ પર ?

તગતગતો  તડકો  વાગે,
       વગડાના ઝાડ ખામોશ 
વહેલી સવારે  બેઠી 'તી 
       અહીં પાંદડા પર ઓશ  !

ઓળ -ઘોળ જાય મારી યાદો,
       મીઠા મધુરા એ વ્હાલ પર 
મીટ માંડી  બેઠું આ કોણ 
       મારી  ચાલ પર ?

છાતી પર દરિયો  ચડી બેઠો,
       ઘૂઘવે   હૈયામાં  મોજાં 
નામ લીધું  જ્યાં રણનું,
        છૂટી  ગયા મારા રોજા.

ત્રોફાવ્યું  એક નામ હાથમાં 
       ઝબકી  ઊઠ્યું  એ ભાલ પર 
મીટ માંડી  બેઠું આ કોણ 
        મારી ચાલ પર ?

ઝૂકી ઝૂકી  આભ   જોયા કરે 
        ધરતી પણ  હોંકારો આપે 
ભીંજવી દે    જળની   છાલક 
        એક એક ડગલાને એ માપે 

હવે મન ને ન કોઈ આડશ ,
         ન કોઈ  શંકા  આવતી કાલ પર 
મીટ માંડી  બેઠું આ કોણ 
          મારી ચાલ પર ?
                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

ગાગાલગા,ગાગાલગા 

આવી  શકે તો  આવ  તું,
સંભાવનાઓ  લાવ   તું.

આકાશમાં   છે   તારલાં ,
શાને   કરે   છે   રાવ તું  ?

આપી  નવી આંખો મને,
કાં  જોરથી  ભટકાવ તું ?

વાતો નથી  આ પ્રેમ છે,
છે  જિંદગી નો ભાવ તું.

ઠંડી  ઘણી   છે   મેડિયે ,
થીજી જતાં અટકાવ તું.

લોકો ભલે  ને  બોલતાં ,
હું છું  ખલાસી ,નાવ તું.

જોયા નથી ,મેં  ભીતરે,
યાદો હવે  ખખડાવ તું.
             ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

69 वीं  साल-गिरह  !

कल  रात  एक  सितारा ,मुझे  चूमकर  कह  गया,
भाई ! मेरी ओर से  तुम्हारी  69 वीं  साल-गिरह  मुबारक !
मैंने  कहा , धन्यवाद  दोस्त, ज़िंदगी  का  ये सफ़र 
यूँ  ही गुजरा  है ,बहुत  खुश  हूँ,आज भी मेरे आँगन  में 
money plant नहीं  तुलसी का पौधा  है, अपने आप  से 
किया  मैंने  सच्चाई  का सौदा है !
खुद  हँसता हूँ,दूसरों को हसाने  का  हौंसला  रखता हूँ !
मैंने अपने आपको कभी नहीं खोया है,
हर जन्म दिन पर  एक छोटा सा पौधा बोया है !
मुझे मिली है जिंदगानी,कविता की रवानी,
मेरी गज़ल  भी लगती है बड़ी सयानी !
दिल  ना- उम्मीद नहीं-नाकाम नहीं ,लंबी है शाम 
लेकिन गम की शाम नहीं !
मैं सोचता हूँ ,आने में  लम्हा  गुज़रे ,जाने में 
ये ज़िंदगी  गुज़र  जाये। हर साल-गिरह  मुझे कुछ न कुछ 
सिखा  जाए  !
दोस्त अभी तो बहुत जीना है,हर हर गंगे  का पानी पीना है !
चलना है..मचलना है ,सजना है, किसीको सजाना  है 
ढ़ेर सारे  गाने गाना  है !
बस यूँ ही मुस्कराना  है ! तुझे कविता सुनाना  है !
सितारा बोला : सो साल जियो ,ज़िंदगी भर  भर के पियो ,
मेरी उम्र तुझे  लग जाए, हर साल तू चाँदनी  में नहाये !
                                  ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

*વિક્રમ સંવત  2076માં  તમને આટલું જરૂર પ્રાપ્ત થાવ *

                           નૂતન  વર્ષાભિનંદન  ! 

શુદ્ધ હવા,લેવી  ન પડે દવા, તટસ્થ છાપું,પવિત્ર  બાપુ,
      નવી ચમચમતી કાર,રહો ના બેકાર,નૂતન વિચાર,
સ્વપ્ન   થાય    સાકાર,  બધાંનો   પ્રેમ,  ન રાખો વહેમ 
      કવિની    મિત્રતા,     જળવાઈ     રહે      પવિત્રતા,
સંગીતના સૂર,   હેતના ઘોડાપૂર , આધુનિક મોબાઈલ 
       અટકે ના ફાઈલ ,ફેસ બુક ફ્રેન્ડ,આંગણે વાગે બેન્ડ 
કોમેન્ટ પર મળે લાઈક ,ધૂમ-3 ની બાઈક ,ચાહતનો સંગ 
        શિવરાત્રીએ  ભંગ ,જોરદાર સાસુ,આવે ન આંસુ.
સાસરામાં સાળી ,     વાનગી ફરાળી,   એકાદ બંગલો 
        ટૂંકો ન પડે ડગલો,ચારે બાજુ  વાહવાહ,સાચી સલાહ.
શાકમાં ડુંગળી,   વાગે    રોજ   ભૂંગળી,   કરંસી  નાણું 
        સ્વાદિષ્ટ ભાણું, પીઝાનો ટેસ્ટ, બધું મળે બેસ્ટ.
કલબલતી   સવાર,   સત્યનો  વહેવાર,મધુર વાણી ,
        બિસલેરીનું   પાણી,   છાપામાં    આવે     ફોટો,
રોજ તમને ગોતો,પરિવારનો સંગ, ભાર અંગે અંગ !
                                     ***

       

રણ   !

તેં    બોલતાં    થઈને    રણ , મૂંગા   અમને    કીધાં ,
ખુલી ગયાં  સમજણના બંધન ,એવાં  સ્પંદન દીધાં.
જો, અમે  તો હસતાં -હસતાં , મૃગજળ તારાં  પીધાં.

ટમટમતા   તારાઓ   લઈને,  તું  નીકળ્યો તો રાતે,
અને ,પછી  તો  ચંદ્ર  પ્રકાશ્યો, ધવલ ચાંદની  સાથે.
રાત -દિવસ   સાથે  રહેવાના,  કોલ  આપણે  દીધા.
                                                        0 તેં  બોલતાં...
ગિફ્ટ પેકમાં -પેક   કરીને ,  લાગણીઓ  તેં  આપી,
ખબર  નહીં  તારી    છલકાતી  આંખો  કોણે  ચાખી ?
એકે    કાળજે    તંબૂર    મૂક્યાં -એકે  પાડયા  ચીરાં.
                                                        0તેં  બોલતાં.....
શું કીધું 'તું   રજની  શાખે ,તને  યાદ કંઈ  આવે  છે ?
પિંજરમાં  પૂરેલા  પંખીને ,  ટહુકા   કયાં    લાધે  છે ?
મેકરણની સાથે -સાથે ,આજે યાદ આવી ગઈ મીરાં.
                                                       0 તેં  બોલતાં...
સ્વચ્છ -સફેદ રૂપ તારું ,  સાગરના સીમાડે ચમકતું,
કચ્છી  માડુની  આંખોમાં ,એ   સ્નેહ થઈને ધબકતું.
'કાન્ત ' ધોરડે  ક્ષાર  મંદિરે ,પહોંચી  જઈએ  સીધા. 
                                                       0તેં  બોલતાં...
                                  ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

હઝલ 

એ  તરત જ  આવશે, મોટો  ભા બનાવો,
બધાં  કામ  કરશે,   મોટો    ભા  બનાવો.

ભલે  રાત'દિ  એ  દૂધ,માવા  ગટગટાવે ,
ખાટી    છાશ  પીશે,   મોટો  ભા  બનાવો.

મૂકી  કાર   એ સી ,નથી  એ પગ ભરતો,
ગધેડે  ચડશે-સવારી ,મોટો ભા બનાવો.

ન  મારજો  કદીયે  છરી  તલવાર ચપ્પુ,
જીવતર  ઝેર   થાશે ,મોટો  ભા બનાવો.

અહિંસાના   ભાષણ  ભલે  કરતો રહેતો, 
ઊભા  એ   વેતરશે,   મોટો ભા બનાવો.

મૂકી  પુષ્પ -ડોલર - ચમેલી   ને  ચંપો,
ધતૂરા  ચૂંટશે ,    મોટો    ભા    બનાવો.
                          ***
મૂળ  કચ્છી  રચના 'વડો ભા ભનાયો '
કવિ પબુ ગઢવી 'પુષ્પ '
ગુજરાતી અનુવાદ:
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

લગાગા,લગાગા ,લગાગા 

ખુદી  પર વિજેતા થયો છું ,
સમંદર   ઉલેચી ગયો  છું.

સિતારા  ખરે છે ગગનથી,
ધરાને   અડીને  રહ્યો   છું.

ઉતાવળ  કરી છે  હમેશાં,
ઝરણમાં  તરીને વહ્યો છું.

યુગોના વમળમાં ફસાયો,
છતાં હું  અહીં તો ઝર્યો છું.

કહો  શું   કહો છો  તમે તો ?
સદીમાં છલોછલ ભર્યો છું.

વિસામો હવે તો કબરમાં,
કહેશો , સુમન હું કયો છું ?

ક્ષણો ને ગુલાબી બનાવી,
સમયને વળોટી ગયો છું.
               ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ડિયારી  !

ધિલ  સેં   ધિલ  મિલાય   આય  ડિયારી ,
તું  ખિલ  ;બે કે  ખિલાય ,આય  ડિયારી.

સકર  તાં  લગે અજ઼   ભા   મિઠી   મિઠી ,  
મન  સેં  મન   કે ભિરાય, આય  ડિયારી .

સચો  નાં  સાહેબ  જો, પિરો  ત ચે વિઠો,
સુખ  તોજો  હિત  વિરાય,આય ડિયારી.

આડે  પાડે  વારા ,પિરભ  તેં પગેં  લગેં,
ઓતારો  તોજો  સિરાય,  આય ડિયારી.

પિરભ  ને  મેંમાણ  રેં  ભલા કિતરા  ડીં  ?
હુભ  સેં   ઈનીકે  ફિરાય, આય  ડિયારી.

ડિયા  ઝગમગ  કરિયેં  તોજે  અંગણ મેં,
ચઇં  ડિસેં  કે  તું  જિરાય ,આય ડિયારી .

મનઠાર  લગે  તો   ભા,  કુકડ  તો  કુછે 
'કાન્ત ' ગઝલ કે કુછાય ,આય ડિયારી.
                           ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

મળે છે !

લગાગા,લગાગા,લગાગા 

ભજો  તો  ખુદા પણ  મળે  છે,
નમાજી    ખુદીને    કળે     છે.

ખુદાઈ    પરમની   ચમકતી,
તમસને    હમેશાં   ગળે    છે.

સમંદર    ઉલેચો    ગરવનો ,
પનોતી  ગમે    તે  ટળે    છે.

ભરી    છે  સુરાહી  અમી ની ,
ગટોગટ   ગળામાં  ભળે  છે.

સવાલી    ચડીને      બજારે,
તમારું     અમારું     રળે  છે.

ચકાસો   ખુલાસો   નિજીનો,
પરીક્ષા   સદાએ    ફળે   છે.

મુસાફર    મજલને   પુકારે,
વળાંકો  કયાં  જૈ   વળે   છે ?
                  ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

રંગ !

હે  માવડી  રંગ મને લાગ્યો   નવરાતનો ,
દુઃખ-દર્દ -કષ્ટો     એક   સાથે     ભાગશે.
                       રમશું  રાસ  સૌ  સાથમાં !
                                          0હે માવડી 
આરપાર  વીંધે  છે,  ગરબાની  આંખડી,
પહેરી લીધી પાયમાં  ભક્તિની ચાખડી..
                      વહેશુ  અમે રૂડી  રાતમાં !
                                         0હે માવડી 
ઝગમગ ઝગમગ જ્યોત માડી ઝગમગે,
આજ નવાં  પ્રાણ  ફૂંકાયા છે  એની સગે.
                    સમાયું બધું નવી ભાતમાં !
                                         0હે માવડી 
કામ ક્રોધ મોહ મદ  પજવે  છે  બંધનો,
માડી  દયાળુ  આજ  અરજ તમે  સુણો.
                   વાવ્યું અમે  સત વાતમાં !
                                       0હે માવડી 
'કાન્ત 'ની કામના ,પાય લાગે પ્રેમથી, 
છૂટી  ગયો છું માડી ,સઘળા  વહેમથી.
              લઈ  લ્યો મને  હવે બાથમાં !
                                      0હે માવડી 
                        ***
- ભાટિયા 'કાન્ત '
                   

                      નોરતાં  !
                  (રાગ:સારંગ )

નવ  નવ નોરતાં આવ્યાં રળિયામણા ,
       જગદંબા   મા   માડી   રાસ   રમે  !
ઝગમગ ઝગમગ થાય મા ના દીવડા,
       ભક્તોની  આશ  માડી   પૂરી  કરે !
પાવા  તે ગઢમાં  અંબા મા ના બેસણાં ,
       તેજ    લિસોટો   મારી  આંખે  તરે  !
આઈ    આશાપુરા   કચ્છ   ધણિયાણી ,
        મા  ના   મઢમાં  પદયાત્રી  નમે !
નવ   દિવસના નોખાં  મા ના  રૂપ  છે.
         ભોજનિયાં   ભાવે   માડી   જમે !
નોબત  વાગે ,ને  દાંડી  પડે ઢોલ પર,
        ખેલૈયા   સૌ    એના  તાલે  ઝૂમે ! 
ધૂપ-સુગંધ    ફોરે    ચાચર    ચોકમાં,
        મા ની  આરાધના  કરીએ  અમે !
સંસ્કાર નગર     ભુજ  ગરબી ચોકમાં ,
       'કાન્ત ',દયાળુ  મા ને પાય પડે !
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '
        

ભુજમાં  !

ગટરનો   વાસ   છે  ભુજમાં ,
ઢોરનો   ત્રાસ    છે   ભુજમાં.

રોડ  પર   છે   ખાડા -ટેકરા,
ફૂટપાથની લાશ છે ભુજમાં.

સ્વચ્છતાના નામે  છે મીંડું,
છટારી  વાસ   છે   ભુજમાં.

નામ  નાખ્યું  છે સેવાસદન ,
સેવા-મેવા ખાસ છે ભુજમાં.

કણસે    છે   રોજ   વોક-વે,
સ્વચ્છતા-ભાસ છે ભુજમાં

નગરસેવકોના દીવા બળે,
આમ-અમાસ   છે  ભુજમાં.

હવે  દુર્દશા નથી જોવાતી,
ક્યાં જવું ?શ્વાસ છે ભુજમાં.
               ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '


               

मैं  शिक्षक  हूँ  !

कोई  एवॉर्ड -पुष्प हार  का  मोहताज़  नहीं था 
नहीं हूँ..... 
चाणक्य  का  वारिस  मैं  शिक्षक हूँ !
चल  पड़ा  था  शिक्षा  की राह पर ,
बच्चों  की फुलवारी  की तरफ 
तभी  ठान  ली थी  कुछ करने की  ख्वाहिश !
मेरे  जीवन के  ४०  साल  बीत  गये 
प्राथमिक कक्षा  में  पढ़ाते  हुए... 
किन्ह  लम्हों  को याद करुँ ,किसे भूलूँ...???
मेरा  वो  नन्हा-मुन्ना  छात्र  ... 
अब  आर्किटेक  बन गया है ,बड़े बड़े मोल 
बनाता है.... एक दिन  fb पर मिलता है -कहता है 
'sir ! पहचानते हो मुझे  ? आपने ही इस काबिल बनाया 
जिंदगी की इस डगर तक पहुँचाया.... 
पुलिस में  S.P.  पद  पर  कार्यानवित्  मुन्ना 
रास्ते में मिल जाता है ,अपनी कार से  नीचे उतरकर 
मेरे पाँव  छूता  है.. रिक्षा  चलानेवाला 
मेरा विद्यार्थी  मुझे अपनी  रिक्षा  में गर्व से बिठाता है 
तब  सारे  अवॉर्ड मुझे फीके लगते हैं !
मैं  सोचता हूँ..... मेरे अध्यापन काल में  मैंने  कोई 
मान-अकरम  स्वीकार नहीं कर के  अच्छा किया 
आज  मेरे पास  पढ़नेवाला हर विद्यार्थी  मेरे 
लिए  'भारत रत्न ' से कम नहीं है 
आज भी  आठवीं कक्षा  में  पढ़ी   कहानी 
'Shadow and Light ' मुझे  बराबर याद है..... 
शिक्षक शिक्षक होता है, बच्चों की आंखों  में 
वो सपने सँजोता  है..... मैंने भी कुछ ऐसे ही 
सपनों के सितारे  संजोये  मेरे  विद्यार्थिओं की आँखों में 
वो ही 'तारे  जमीन पर ' उतर  आये हैं ,चमक कर 
कह रह  हैं 'तुम शिक्षक हो.... तुम शिक्षक हो.... !'
                               ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

ग़ज़ल !

हमें   अँधेरा   ही  मिला   है,  उम्र  भर  के लिये ,
उजाला  रास   नहीं    आया  है  सफ़र  के लिये। 

यहाँ    शबनम    की   बूंदें     भी  रुला   देती  हैं ,
बहारें  बे-जुबाँ  लगती  हैं,   इस शहर  के लिये। 

हमें    मालूम   है , ये ग़ज़ल चल  नहीं  शकती ,
तड़पती कैसे देखें उसे, ,सच की डगर के लिये ?

सिरहाने    हमारे    जरा  तुम  अदब  से   बैठो ,
ज़िंदगी चल  पड़ी  हमारी,किसी नगर के लिये। 

इस  अंजुमन  से ,कहो  हम  कैसे  बाहर  आयें ?
सदीओं  तरशते  रहे हैं, तेरी इक नज़र के लिये। 

न हो  मौसम तो ,  हम   इज़हार को बदल देंगे,
बड़े  बेकरार  हैं हम , इश्क के   असर  के लिये। 

मरें    तो   तेरे   आगोश में  समाकर  हम  मरें,
जियें  तो  हमारी नगम  की इस बहर के लिये। 
                             ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

मैं  शिक्षक  हूँ  !

करता   हूँ   नवनिर्माण ,मैं शिक्षक  हूँ !
देश  का   हूँ  अभिमान, मैं  शिक्षक हूँ !

यहाँ  सजाता   मैं,बच्चों  की फुलवारी,
बागबान   बनने    की  मेरी है तैयारी।  

माँ  शारदा का  वरदान, मैं शिक्षक हूँ !
देश का  हूँ   अभिमान  मैं   शिक्षक हूँ ! 

शिक्षा  मेरा बल, ज्ञान का  उद्वीपक ,
निरंतर  फैलते  प्रकाशका   मैं दीपक। 

अटल  मेरा   सम्मान,  मैं शिक्षक हूँ !
देश  का  हूँ  अभिमान, मैं शिक्षक  हूँ !

परशुराम-विश्वामित्र का ,मैं   वंशज ,
जलकमलवत   रहूँ ,   हूँ   मैं  पंकज। 

झेल  लेता  हूँ  तूफ़ान, मैं  शिक्षक हूँ !
देश  का  हूँ  अभिमान, मैं शिक्षक हूँ !

छात्र  मेरी साधना,विद्या  मेरा  तप,
पाठशाला मेरी माला, वर्ण  मेरे जप। 

मेरे  वश  में   विज्ञान , मैं शिक्षक हूँ !
देश का  हूँ  अभिमान, मैं  शिक्षक हूँ !
                       ***
-कृष्णकांत 'भाटिया 'कान्त '