રણ   !

તેં    બોલતાં    થઈને    રણ , મૂંગા   અમને    કીધાં ,
ખુલી ગયાં  સમજણના બંધન ,એવાં  સ્પંદન દીધાં.
જો, અમે  તો હસતાં -હસતાં , મૃગજળ તારાં  પીધાં.

ટમટમતા   તારાઓ   લઈને,  તું  નીકળ્યો તો રાતે,
અને ,પછી  તો  ચંદ્ર  પ્રકાશ્યો, ધવલ ચાંદની  સાથે.
રાત -દિવસ   સાથે  રહેવાના,  કોલ  આપણે  દીધા.
                                                        0 તેં  બોલતાં...
ગિફ્ટ પેકમાં -પેક   કરીને ,  લાગણીઓ  તેં  આપી,
ખબર  નહીં  તારી    છલકાતી  આંખો  કોણે  ચાખી ?
એકે    કાળજે    તંબૂર    મૂક્યાં -એકે  પાડયા  ચીરાં.
                                                        0તેં  બોલતાં.....
શું કીધું 'તું   રજની  શાખે ,તને  યાદ કંઈ  આવે  છે ?
પિંજરમાં  પૂરેલા  પંખીને ,  ટહુકા   કયાં    લાધે  છે ?
મેકરણની સાથે -સાથે ,આજે યાદ આવી ગઈ મીરાં.
                                                       0 તેં  બોલતાં...
સ્વચ્છ -સફેદ રૂપ તારું ,  સાગરના સીમાડે ચમકતું,
કચ્છી  માડુની  આંખોમાં ,એ   સ્નેહ થઈને ધબકતું.
'કાન્ત ' ધોરડે  ક્ષાર  મંદિરે ,પહોંચી  જઈએ  સીધા. 
                                                       0તેં  બોલતાં...
                                  ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '