नया  साल  !

कुछ   इस    तरह,   नया   साल    आये,
दूर सुदूर गाँवोंमें, खलिहान   मुस्कुराए। 

हर  आँगन  में ,  रोटी   की  सुगंध  फैले,
पतीली  में  दाल,पकने  की  ख़ुशी  झेले। 

लहालोट  आम  आदमी   झूमकर  गाये,
कुछ    इस   तरह,   नया    साल   आये। 

दीप से  दीप  जले, प्रकाशित  हो कुटिया,
गो  रस  से भरी रहे,किसानों की लुटिया। 

हट  जाएँ   तिरस्कृत  करने  वाले  साये,
कुछ    इस   तरह  ,  नया   साल   आये। 

यह दिलबरी,यह नाज,अंदाज़ साथ  रहे,
प्रेम  की  गंगा, यारों   के  दिल  में   बहे। 

आसमान में सितारे  यूँ ही झिलमिलायें ,
कुछ     इस   तरह,    नया   साल  आये। 
                       ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

નૂર છો  !

જયુભાઈ , તમે  તો   નૂર    છો ,
માણસાઈના , તમે   પૂર     છો  !

પ્રેમ  ઝરે  તમારી આંખોમાંથી,
લાગણીઓથી ,  ભરપૂર     છો  !

તમારા આંગણે ઊછળે દરિયો,
'હું  પદથી ,'  જોજનો   દૂર  છો !

સુગંધ  પસરાવો  , પુષ્પ  સમ,
આનંદઘાટ  પર,   મશહૂર  છો !

તમારા મસ્તીએ  કર્યો  ઘાયલ,,
'કાન્ત 'ની  ગઝલના ,  શૂર છો !
                    ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 
લગાગા લગાગા લગાગા 

ટહુકા , મળે    તો   કહેજો,
અને  એ  ફળે  તો  કહેજો .

હવે તો  ઉદાસી  નથી ને ?
અશ્રુઓ   રડે  તો  કહેજો .

તમારી  હવેલી સલામત,
દિશાઓ  ફળે  તો  કહેજો.

વસે છે ગગનમાં સિતારા,
અચાનક  ઝળે તો કહેજો.

મનની  મથામણ કરી છે ?
કદી  એ   છળે  તો કહેજો .

સપાટી સળવળે  ભલે ને,
ખળભળે,તળે તો  કહેજો .

તમસને  હરાવે તેથી શું ?
શમા થૈ ,બળે  તો કહેજો .
                ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

आप से 

दोस्ती     निभाना,   कोई    सीखे    तो  आप से,
सबको   गले  लगाना,  कोई   सीखे   तो आप से. 

फन-फ़नकारकी ,  आपकी  परख  लाजवाब   है,
मिट्टी  को सोना  बनाना ,कोई सीखे तो आप से. 

कहने  वाले कहते  रहेंगे ,रंजिशों की कहानियाँ ,
रूठे   हुए  को   मनाना, कोई  सीखे  तो आप से.

अंजुमन में  दिलावर  एक  ही इज़हार करते   हैं ,
दूध में  शक़्कर मिलाना, कोई सीखे तो आप से. 

करीम  की  रहेमियत  के ,  भी   उमीदवार  हो, 
जामे   ऐश    पिलाना,  कोई  सीखे तो आप से.

कोई    दुनिया   से   भला   यावरी   क्यों  माँगे  ?
भटके   को  सँभालना , कोई  सीखे तो आप से.

सिरहाज  भीग   गया  है , बरसते  आँसुओं  से,
रोते    को   हँसाना ,  कोई    सीखे तो  आप  से। 
                               ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

ગઝલ 

ઊગતા  સૂરજ  વિષે  તું  વાત  કર,
કોક  તો  ભીંજાય  એવી  જાત   કર.

બાહરે   તો    રોજ   ખખડે  બારણાં,
ભીતરે   તું    રંગ   પૂરી,  ભાત  કર.

ગીત  ગાઈ  ને    દિશાઓ   ઝૂમતી,
પામવાને   ચાંદની,  તું   રાત   કર.

ને    સમંદરને     કહી    દે   એટલું,
ઊછળીને   ખુદને   તું    મ્હાત  કર.

આંખના    ને  હોઠના    છે   રૂસણાં,
'કાંત 'એના ગરવ પર તું ઘાત કર.
                        ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગીત 

ચાલ ,સંતાકૂકડી  રમીએ  !
બાળપણની  યાદોને  તાજી  કરીએ !
હતું  ખુલ્લું  ગગન, ઝૂમતી  ધરતી,
કુદરતની  મોજ  આસપાસ ફરતી !
આંખોમાં  સપનાંને  ભરીએ !
                                       0ચાલ 
આવતી દોડીને,મળવા નદીઓ,
હેતના ઉછાળા  મારતો દરિયો !
કોયલના ટહુકે ટહુકે  ખળભળિયે,
                                       0ચાલ 

ગીત 

એક પંખી  આકાશમાં  ઝૂમ્યું,
       પાંખો  ફફડાવીને  એ  ઘૂમ્યું  !
એને    ઊડતું    જોઈ 
        હરખ્યું   બ્રહ્માંડ ,
વૃક્ષમાં આવ્યા નવા પ્રાણ !
         સૂરજનું  મોઢુંયે ખૂલ્યું !
ફૂલની  ફોરમ  લઈને 
          દોડયો  પવન,
નીલરંગો  મસ્ત ગગન 
          એ શાન-ભાન ભૂલ્યું  !
વાદળાં  નર્તન કરે ને 
            ગાયે  દિક્પાલ ,
પંખીના  હાલચાલ પૂછે !
            વીજળીએ એને ચૂમ્યું !
                  ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત ' 
              

હોય  છે !

શબ્દને  પણ  ધાર  હોય  છે,
એ જીભ  પર સવાર હોય  છે.

એ  અચાનક  મળે  છે  અને,
પછી  તો  બેડો પાર હોય છે.

મૌનની દીવાલ મજબૂત છે,
તોડવા કો બેકરાર   હોય છે.

આ  પડઘાય  છે  તે  શું   છે ?
પડઘામાંયે એકરાર હોય છે.

ભીતરે    રણ   ખળભળે  ને,
મૃગતૃષ્ણા  ફરાર   હોય   છે.

પાનખરની  ઓઢણી પહેરી,
વસંત સદા તૈયાર  હોય  છે.

'કાન્ત '  કંઈ   બોલવું  નથી,
બંધ હોઠ,સમજદાર હોય છે.
                 ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

લહેરાશે !

લહેરાશે  ભાજપનો  ભગવો  ગુજરાતમાં,
ખીલશે  કમળ , લાલ  રંગો  ગુજરાતમાં.

કારાયલનો   કેકારવ  ગૂંજશે ને  ગહેકશે,
સૂરો   રેલાવશે   મોરચંગો   ગુજરાતમાં.

તબલાના તાલ પર   નાચશે  સૂરાવલી,
શુભ શુકને   ફરકશે   અંગો  ગુજરાતમાં.

ગરવા   પ્રદેશની   અસ્મિતા  ઓળઘોળ,
નમોના સપનાંના નવ રંગો ગુજરાતમાં.

શ્રીફળ ફોડશું ને  માંહેથી શ્રદ્ધા  નીકળશે ,
દરિયો લાવશે  નીલ  નંગો  ગુજરાતમાં.
                         ***
-'કાન્ત '

મત  આપજો  જરૂર !

કોઈને  પણ  આપો, મત  આપજો  જરૂર,
ઊભેલા ઉમેદવારને  તમે  માપજો જરૂર.

લોકશાહીનું   અમૂલ્ય  ટાણું    આવ્યું   છે,
આ પવિત્ર યજ્ઞમાં સમિધ નાખજો  જરૂર.

હું  એક  મતદાન  નહીં  કરું  તો  શું  થશે ?
આ  વિચારધારાને  તમે  હંફાવજો  જરૂર.

ગુજરાતીઓનું   ગૌરવ,  વિશ્વ  ફલક પર,
એને દાવ પર મૂકનારને ,હરાવજો  જરૂર.

દેશના  સર્વોચ્ચ   પદને   ભાંડનારાઓને,
એમનું સાચું સ્થાન, તમે  બતાવજો જરૂર.

ફક્ત  તમે  નહીં ,તમારી આજુબાજુવાળા,
મત આપે,એ   એમને  સમજાવજો  જરૂર.

'કાન્ત 'નો મુલક ,ગરવા  ગુજરાતીઓનો,
વધુમાં વધુ મતદાન તમે કરાવજો જરૂર.
                           ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

मैं  ज़िंदा  हूँ। 
(अछां दस )

आज  सवेरे  मैंने  अपने 
घर की  सारी  खिड़कियाँ  खोल दीं। 
नीलगगन  और  फूलों की  खुशबू  को 
आने  दिया  कमरे  में। 
मेरे  समग्र  अस्तित्व को  
सूरज  की  किरणों  से  नहलाया। 
वृक्ष  पर्णों  की  मर्मर  ध्वनि को 
पकड़ा अपने  कानों  से 
खुद को  कुलबुलाया  पंछीओं की मधुर गान से। 
तुषार  बिंदुओं का अभिषेक किया  पलकों पर 
निसर्ग के  निमंत्रण  को  किया स्वीकार। 
मेरे  भीतर  से उठी  एक  पुकार 
मैं  ज़िंदा  हूँ .....मैं  ज़िंदा  हूँ।  
                      ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

अँधेरा

ये  अँधेरा  ही  रास आया है हमें,
इसीने  अक्सर  बुलाया  है  हमें।

उजाले ने  इज़हार  नहीं   किया,
अस्लमें उसीने  रुलाया  है  हमें।

ग़नीमत है अल्फ़ाज़ महजूज़ हैं,
लगागा ने ही तो सताया है  हमें।

तगाफूल  रखते  नहीं अपनों से,
अज़ीजां ने नीचे  गिराया है हमें।

असीरों  से   कोई  उम्मीद  नहीं ,
जमीं  के जर्रों  ने  सँवारा है हमें।

बुतकदे में कई बार  गिड़गिड़ाए,
दिलेपूर आरज़ू ने हँसाया है हमें।

सिरहाने  हमारे कई ग़म  बैठे  हैं ,
रास्ता  उन्हींने   बताया  है  हमें।
                     ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

ગીત 

સદીઓની  તરશ  હતી ,ને  બાળપણની વય,
શૈશવ  અને  શમણાં વચ્ચે,નહોતો કોઈ ભય !

ઘરડો  વડલો સાદ  કરે ,પાદરમાં  જઈ પૂગું,
આમ્રકૂંજમાં  કોયલ  કૂકે  ,ટહુકે-ટહુકે    ખૂલું !
આથમતો  સૂરજ   બોલે,  અંધકારનો   જય,
શૈશવ અને શમણાં વચ્ચે,નહોતો કોઈ  ભય !

ખેતરમાં  તડકો  વરસે ,  ખડકીએ  ચોમાસું ,
આંખ ઝરે તો એવું લાગે,ક્યાંથી આવે  આંસુ ?
સમજણ વિના અંગે-અંગ વ્યાપી વડે સમય,
શૈશવ અને  શમણાં વચ્ચે,ન્હોતો  કોઈ ભય !

દાદાને મન  હું ચરકડી ,દાદીનું લીલું પાન ,
પાંચીકા હાથથી ઊછળે ,ભૂલું સાન ને ભાન.     
સાદો દાખલો   ન આવડે,શેં  ઊકલે  પ્રમય ?
શૈશવ અને શમણાં વચ્ચે ,ન્હોતો કોઈ ભય !

નાની મારી   આંખોમાં મોટાં  સપનાં આવે,
સૌ કોઈ  લાડથી મને,બ્હેનબા કહી બોલાવે.
નાચું-કૂદું-ઊછળું ને  સાથે નાચી ઊઠે  લય.
શૈશવ અને શમણાં વચ્ચે,ન્હોતો  કોઈ ભય !
                            ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '



       
    

જીવું  છું 

જીવું   છું ; આરપાર જીવું  છું,
શ્વાસ   ભરી ,ચિક્કાર જીવું છું.

હું   જ   મારું  નામ-સરનામું,
બારીની   બહાર    જીવું   છું.

ઉષા-સંધ્યા  આકર્ષે     મને,
હું સાંજ  ને સવાર  જીવું   છું.

મારી જાત પર ગર્વ છે મને,
મનની ડેલીને  દ્વાર જીવું છું.

પરિચય  છે  મારો  બધાંને ,
ખુલ્લો છું ,વિસ્તાર  જીવું છું.

ખૂબ ચાલુ  છું ;મ્હાલું  છું  હું,
ક્યારેક તો બેકરાર  જીવું છું.

સૂર-શબ્દ  છે  સાથી  મારા,
હું   ગઝલ  બે-ચાર જીવું છું . 
                ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

દ્વાર  પર  આવીને  કોઈ   અટકી  ગયું, 
સ્વપ્ન  પણ  આંખમાંથી  છટકી  ગયું.

સાતે  રંગ  સાથે  દોડતા આવ્યા  હતા,
મેઘધનુષ  ઓચિતું   જ  લટકી   ગયું.

મન ઘણે  પાંખો ફફડાવે    છે  પ્રેમની,
ભીતરે આવીને ભઈ ;એ   ભટકી ગયું .

પુષ્પ  કોમળ ,છતાં બેઠું  છે  કાંટા પર,
સુકોમળ  સ્પર્શથી  એ ,  બટકી   ગયું.

આ   કવિને   કયાં   કશી   ખબર   છે ?
છાનું  છપનું આવીને કો ,ચટકી ગયું.
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ઝંખના  !

સામે    કિનારે    જો ને   નૌકા  ખડી  છે,
       પાર  ઊતરવાની   અંતિમ  ઘડી  છે !
શ્વાસને   સંકોરી   તું   શાંત   થઈ   જા,
       વાયુની  સાથે સાથે તું  પણ વહી જા !
એષણાઓ  પજવીને    ઘોડે   ચડી   છે,
        પાર  ઊતરવાની  અંતિમ  ઘડી  છે !

માલમુકુટને  જીવ  તું   બાજુએ  મૂકી દે,
        આંખના  આંસુને તારા હાથે  લૂંછી લે !
પૂછી લે ખુદને, અહીં  કોને કોની પડી છે ?
        પાર   ઊતરવાની   અંતિમ   ઘડી છે !

તનરંગ  કાચો   છે  જાતાં  વાર  ન લાગે,
         શાને તું આખો દિ 'રૂપ પાછળ ભાગે ?
ભરથરી -ગોપીચંદને  આ વાતું  નડી  છે,
           પાર ઊતરવાની  અંતિમ  ઘડી છે !

જાતરા  જીવનની  પૂરી   થઈ   છે  આજે,
           શાને તું  અટકે છે ,પામર તન કાજે ? 
ભીડેલા    દ્વારોની   ખુલી  આજ  કડી  છે ,
            પાર  ઊતરવાની  અંતિમ ઘડી છે !
                               ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગીત 

આખું  તે  આયખું  સાહ્યબાને  દીધું  ને,
         જીવીએ  શ્વાસો  ભરીને  અમે  ક્ષણ !
કોઈ   ન   જાણે   અંતરના   ઓટલે,
         બેઠું  છે કોણ ? કીડીને  નાખવા કણ !

વાસંતી  વાયરે  લહેરાતા  રહીએ, ને 
          ફાગણમાં     કેસૂડામાં    ખૂલીએ,
મોગરાના   ફૂલને   વેણીમાં  ગુંથીએ 
          ને  વડલાની  વડવાઈએ  ઝૂલીએ !
મોસમ  આ  કેમે  કરી  પાલવ ના છોડે,
           ને ઝૂમે છે  ઝૂલામાં માંહ્યલું જણ !
                                            0આખું....
ઊછળે  નજરુંમાં  ઘૂઘવતો  મહેરામણ,
            'સાંભળો  છો ? 'સાદ અમને પજવે 
મહેંદી  મુકાવીએ  એમના  તે નામની,
            લાલચટક  રંગ  વેશ  અહીં ભજવે !
છાનું  ને  છપનું   સપનું  જોઈ  લઈએ,
            આવે  ને   જાય    ઓરતાંમાં રણ  !
                                            0આખું...
ચાર  ફેરામાં  ભલે  અમે  રહ્યા આગળ,
            પાંચમો   ફેરો ,  સાધનાનો    સૂર ! 
સપ્તપદીના   સાતે   સાત    પગલે ,   
              ઝળક્યું  '  તું    દાંપ્ત્યનું    નૂર !
સાહ્યબાના  નામનું     મીંઢળ બાંધ્યું અમે,
               રક્ષા  કરશે   હવે ગૌરીનાં  ગણ  !
                                             0આખું...
                            ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '               

       
          

ગીત 

આખું  તે આયખું   સાહ્યબાને  દીધું  ને ,
           જીવ્યા  શ્વાસો  ભરીને  અમે ક્ષણ !
ભઈ  !કોઈ  ન જાણે , અંતરના  ઓટલે,
           બેઠું  છે કોણ  કીડીને નાખવા કણ ?

વાસંતી   વાયરે   લહેરાતા  ર હીએ  ને,
            ફાગણમાં    કેસૂડામાં    ખૂલીએ  !
મોગરાના    ફૂલને    વેણીમાં   ગુંથીએ ,
             ને   કદંબની  ડાળીએ  ઝૂલીએ !

મોસમ  આ  કેમે કરી  પાલવ ના  છોડે , 
            ઝૂમી  રહ્યું   છે  એક -એક  જણ !
                                              0આખું..
ઊછળે    નજરુંમાં  ઘૂઘવતો  મહેરામણ, 
            ને નદીઓના  નીર  પણ  પજવે !
સખીઓ  ભેગી થઈ ગામના પનઘટ પર,
              હૈયાની   મીઠી    વાત   ગજવે !

છાનું    ને    છપનું   સપનું    જોઈ  લઉં ,
              ને    કૂદી પડે  ઓરતાંમાં   રણ !
                           ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '


                 

પાણી 

પાણી   એકાંતરે  આવે, નથી  નવાઈ ,
ચૂંટણી   સાથે   થઈ   છે એની સગાઈ.

પાંચ-છ  દિવસે,માંડ મોઢું  દેખાળતો,
હવે તો  રોજ  મળવા  આવે છે  ભાઈ.

બિચારી સંસ્કારી પ્રજા હરખે  ઘેલથી,
અરસપરસ   હોંશથી  આપે   વધાઈ.

ચમત્કાર  છે તમારા નિર્જીવ  મતનો,
સમય   આવ્યો  છે  એટલે સુખદાયી.

બસ એટલું  કહો  નેતાઓને  કાનમાં,
કેમ   વિચારો  છો   અમારી   ભલાઈ ? 

અમારો કિંમતી મત તમને જ મળશે,
વચન  આપો  આપશો  સેવા સવાઈ ?

કાલે  હનીમૂન  કરવા   જશે  ચૂંટણી,
'કાન્ત ' શરૂ થઈ  જશે  એ જ ભવાઈ ?
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

સ્પર્શ !

       હું  67 વર્ષનો  થયો  છું.મારી સાત દાયકાની  આ સફર ખૂબસૂરત રહી છે.
મેં  કશુંક  મેળવ્યું  છે તો  કશુંક   ગુમાવ્યું   પણ  છે. આ  જ  જીવનનો  ક્રમ  છે.
કશુંક આવે તો કશુંક જાય છે.જન્મ-બચપણ -શૈશવ -યૌવન.....એક પછી એક 
મને વૃદ્ધત્વ તરફ લઈ આવ્યા છે.પણ મને ઘરડો નથી કરી શકયા.આ તો માત્ર 
શરીરની એક અવસ્થા છે.
       સેવાનિવૃત્ત  થયે  પણ  આજ-કાલ  કરતાં  સાત વર્ષ નીકળી ગયાં.કોઈએ 
કહ્યું છે  નિવૃત્ત થાય એને માત્ર બે કામ હોય......pension  લેવાનું અને  tension 
દેવાનું.આમાં  હું પણ આવી જાઉં ને ?હા,નિવૃત્ત છું  એટલે આ વાક્ય  મને પણ 
લાગુ પડે.પણ એક વાત છે તમે  જિંદગીને કઈ રીતે જીવો છો એના પર ઘણું 
અવલંબિત છે.અભિગમ બદલે તો આ વ્યાખ્યા પણ બદલાઈ શકે.વિકસવું હોય 
તો નિવૃત્તિ પણ વિકસી શકે છે.
       આપણી નકારાત્મકતા  કોઈને  tension આપી શકે  પણ સકારાત્મકતા 
tension  દૂર પણ કરી શકે.જે માણસ નિવૃત્તિમાં -પૃવૃત્તિ શોધી શકે  એ કદીય 
કોઈ માટે કંટાળાનો પર્યાય ન બની શકે.હું પણ હંમેશાં ઘોંઘાટ વિનાની સક્રિ-
યતાનો ચાહક છું.હા,એમાં મારો ગ્રુપ,મારા સમવયસ્ક મિત્રો,મારો પરિવાર ,
મારી કવિતા મારી સાથે છે.મારા મોજીલા મનને કોઈ tension સ્પર્શતું નથી.
બાકી તો retirement  જેવો કદરૂપો શબ્દ એકેય નથી.
        મારી પોતાની એક દુનિયા છે.મારી સાંજને હું  walk-way પર રોજ  રળિ-
યામણી  કરું છું.કોઈ પણ  એજંડા વિના મિત્રો સાથે ગપ્પા પણ મારુ છું.સામા-
જિક કાર્ય કરું છું.મને મારા ગજા પ્રમાણે કશુંક મળી રહે છે.એદી  ની  જેમ 
ઘરમાં પડયા  રહેવાનું મને ગમતું નથી.'સાંધ્યદીપ'માં (વરિષ્ઠ કવિઓની 
સંસ્થા )કવિતાને વહેતી મૂકું છું.' surbhi grup of  music'ની બેઠકમાં સાયગલ,
હેમંતકુમાર,ગુલામઅલી,રફી,મુકેશ,મન્નાડે,કિશોરકુમારે ગાયેલાં ગીતો 
ગાઉં છું અને સાંભળું છું.લખું છું -વાંચું છું .આ મારુ રજવાડું છે.નવરાત્રિ 
જેવાં ઉત્સવોનું આયોજન કરું છું.મને જે ગમે છે એમાં તલ્લીન રહું છું .બીજાને 
બાંકડે બેસવાનું મને ગમતું નથી.
          હા.માત્ર ભૂતકાળને લઈ ને નહીં,પણ વર્તમાનને પણ સાથે લઈને 
ચાલું છું.ગાડું ચલાવતો .....આજે કાર પણ ચલાવું છું,ગિલ્લી -દંડે રમતો 
આજે ચેસ પણ રમું છું. ઇન્ટરનેટનો  વિવેકપૂર્વક ઉપયોગ કરું છું.હું કોઈને 
tension  આપતો નથી પણ આ દુનિયાનું tension મારાં ગીત,મારી ગઝલ 
ના માધ્યમથી દૂર કરવાના પ્રયાસ કરું છું.મારી કલમમાં શબ્દો પડઘાય છે
અને લાગણીઓ ટહુકા કરે છે.....મંદાક્રાંતા....અનુષ્ટુપ....ભુજંગી....બંધુએ 
સમેટી લઉં છું  મારી ભીતરે ..અને સંવેદના મ્હોરી ઊઠે છે.
                                                 ***  
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '
ભુજ,તા.18-11-2017 
        



    

ગઝલ 

ઉદાસી  નયનમાં  તરે  છે ,
ખભે  એ  અમારા  ઝરે  છે.

ઉમંગો   ખુશીનાં ઘવાયાં ,
બિછાને   પડીને   ડરે  છે.

બહારો  ચમનને   સજાવે,
હવે  એ   તમાશો  કરે  છે.

સુગંધી   હવાની  રવાની ,
ઝુરાપો  જિગરમાં ભરે છે.

ચહેરા   મહોરા   બધાંના,
જુઓને  શરમથી  મરે છે.

અમારા  ખુશીના મુકામો,
સિતારા   થઈને   ખરે છે.

ઘડીમાં  રિસાવું   તમારું,
નવું રૂપ   રોજે   ધરે  છે.
                ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

કોણ    ઘૂંટે   છે   મને ?
રોજ   લૂંટે   છે    મને !

ફૂલ  છું  હું, એ  ગુનો ?
કેમ  ચૂંટે    છે    મને ?

શાંત  છું  હું  કબરમાં,
તોયે   ફૂટે    છે  મને !

બોલવા દે મન ભરી,
તુંય    ટોકે   છે  મને ?

આવ આવી જા કહી,
દ્વારે  રોકે    છે  મને ?

હું ગઝલનો બંધ છું ,
ગીત ગૂંથે  છે  મને !

ને  હવે  તો હદ થઈ,
તું જ   ધૂતે  છે  મને ?
           ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

કેમ  છે  ?

આજે સવારે  મારા ઘરની  બાલ્કનીમાં 
બેઠેલી  દેવચકલીએ  મને  'happy birthday'
કહી પૂછ્યું  કેમ  છે ?
મેં કહ્યું ,અહીં  બધું  હેમ-ખેમ છે !
વહેતા  દાયકામાં  મૂકી છે  મેં 
છલકાતી-મલકાતી  જિંદગી .
સૂર  ને શબ્દની  મહેફિલ  સજાવું 
બની રહે  એ જ મારી બંદગી !
નથી  ભીનાશ  થઈ  ઓછી,
નથી  થયું  ભીતર ખાલી.
તાળું  વાસ્યું  નથી કોઈ દિ ,ખજાનાને 
લૂંટી જાય કોઈ તો દઈ દઉં  તાલી !
67 વરસેય  ઘડપણ  નથી  આવ્યું ઓરું  ,
તાજગી-ઉમંગ  મારી સાથે દોડે !
આજેય લાગે કે બેઠો છું  હું બાળપણને ખોળે !
જીવતર ને  જીવું  છું  હું  પળે પળ  મોજથી,
ને  અવરની  ખુશીઓમાં  રાજી !
હિસાબ તપાસું   હું મારી  જિંદગીના ,
બનતો નથી દુનિયાનો કાજી !
સૂરજ  તો  ઊગે  ને આથમીયે જાય,
મારે  તો  ભાઈ, બધું  એમનું-એમ છે !
મેં કહ્યું અહીં બધું હેમખેમ છે !
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

અલક -મલક-તરક   કુરો   આય ?
નતો  ડિસજે  ઇ  ફરક  કુરો આય ?

ડટલ  આય  જમાનો  માઇતરેં જો,
ધરિયામેં  થ્યો  ગરક   કુરો  આય ?

કમ  કરમ આય,કમ કરે સે કરમીં ,
ચે  તો ધરમ  સે ,નરક  કુરો આય ?

હિકડ઼ે અખર જો જ સબધ  બંધાજે,
વડી   વારતાજી , સડક કુરો આય ?

અડ.ણ  મેં  રખોં તા તુલસીક્યારો,
વલો ઈ  વતન મુલક કુરો  આય ? 

કબૂડા ચુ ણેતા નેં  બાબીડા  રાજી,
શિકારી  જી રાડ,  હબક કુરો આય ?

બધે  તો  કવિ,લગાગા મેં કવિતા,
સટ કઢે ગઝલ ,ખુલક કુરો આય ?
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

મળો  તો  સુહાની  ઘડી  છે,
અમે  તો  રવાની   કરી   છે.

ખુશીની    પળોને    વહેંચો,
ઉદાસી    કયારે   ફળી   છે ?

ગુલોની  જવાની  પજવશે,
ચમનમાં  ગુલાબી તરી છે.

દિલાસો  તમારો સલામત,
અમારી  દિશાઓ  ફરી   છે.

પહેરો  અમારા  અધર પર,
સુરાહી   નશામાં  પડી   છે.

નજરને  જરી  બોલવા  દો,
નયનથી નજાકત  સરી છે.

અસર છે તમારી  અહીં તો,
સુગંધી  થઈ  આ ગલી  છે.
               ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

સાહ્યબા !

રેશમિયા વ્હાલને   વરસાવ  તું  સાહ્યબા !
ગાલ પર નામ મારું  ત્રોફાવ તું  સાહ્યબા !

રૂમઝૂમતી , લજવાતી  લાગણીઓ  ફૂટી,
જોબનના  જોશને  લહેરાવ  તું  સાહ્યબા !

ઝાકળના   ટીપાંમાં    વનરાવન   મ્હોર્યું,
શ્યામને  સાદ પાડી,બોલાવ  તું  સાહ્યબા !

મધુવનમાં  પાંગરી  છે ,તારી-મારી પ્રીત,
નિજની નિકુંજમાં,એને રેલાવ તું સાહ્યબા !

ટહુકો  થઈ ,ઊગી   જા   પ્રેમના પ્રદેશમાં ,
મેઘને  આલી કોર  મોકલાવ તું  સાહ્યબા !

નભમાં  વિહરતા  ઓલા ચાંદાને ચૂમીને,
સ્વાદ તારા  હોઠનો ,ચખાડ   તું સાહ્યબા !

અંતરમાં અજવાળાં ,ઊમટ્યાં છે સામટાં ,
'કાન્ત 'ને  અમીપાન કરાવ   તું સાહ્યબા !
                          ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

તમારી  યાદ  સાથે, જીવું  છું  હું  અહીં,
ઝરે છે  આંખ મારી ને, રડું છું  હું અહીં .

સનમ   બેવફા   કહેવા   નથી  તમને,
બેખુદીના જુલમ સામે,લડું છું હું અહીં .

હતે   જો   બહાર   તો   ભૂંસી  નાખત,
લખેલું  દિલ  મહીં , ઘૂંટું  છું  હું  અહીં .

હતા   કેટલાક મારી સાથે ચાલનારા,
ખુદની  જાત  સાથે , ભળું  છું હું અહીં .

ખંજર પીઠ  પર મારે  છે  આ દુનિયા ,
સનમ સામી છાતીએ,મરું  છું હું અહીં.

ભલે ને  ઝૂંટવી  લે  સઘળા   સિતારા,
ગાઢ  અંધકાર સાથે, રહું  છું  હું  અહીં.

કહી  દેજો  વફાને કે, તમાશો ના કરે,
કલમ છે 'કાન્ત 'ની ને વહું છું હું અહીં.
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 

તમે  છો  નાદાન ,આ  ખુરશી  મારી  છે, 
ખલનાયક  બનવાની  પણ  તૈયારી  છે.

નેટ-ફેસબૂક -વોટ્સએપમાં ગૂંથાયા છો ,
ચક્રવ્યૂહમાં  ફસો , મેં  રીત  વિચારી છે.

મને ખબર છે ,મત તો મને જ આપશો,
હાર્દિકની  પીઠ પર ,મારી   સવારી  છે.

જનતાની  સુખાકારી-કોણ   અહીં  પૂછે ?
લોકશાહીમાં લીલીછમ મારી ક્યારી છે.

આ દલિત- ઓબીસી  કટકા છે તમારા,
હું રહ્યો  અખંડ,દેશની ફિલ્મ ઉતારી છે. 
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ग़ज़ल 

इस     कदर     क्यों     सताते    हो ?
क़िल्लत     ही    क्यों    बताते   हो ?

मुस्कुराना  तुम्हीं  से  सीखा  हमने,
फिटकार    कर    क्यों    रुलाते  हो ?

क़िस्तबंधी   क़ुबूल  कर  ली   हमने,
ख़ुदा    कसम    क्यों    दिलाते   हो ?

पतझड़  से    इश्क़  है   हमें  जानम ,
फस्ले -गुल  को   क्यों   बुलाते   हो ?

फ़ाहिश   नहीं    है    हमारी   कलम,
फिर   इतना   शोर  क्यों  मचाते हो ?

माना कि  रंजिशें  हैं हमारे  दर्मियाँ ,
लड़ने  लश्कर   क्यों    बुलाते    हो ?

लहालोट  हैं  हम   तुमसे  मिलकर,
ख़ामोशी  पर   क्यों   चिल्लाते  हो ?
                      ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

*क़िलत्त -ઉણપ  *किस्तबंधी -હપ્તા 
ચૂકવવાનું નક્કી કરવું તે *फस्ले -गुल -
વસંતઋતુ  *फ़ाहिश -અશ્લીલ *लहालोट-
મુગ્ધ 

ગીત 

વાયુ  થઈને  વાઈ  લઈએ,
ગીત મધુરાં  ગાઈ  લઈએ.

નવા વરસની તારક આંખે,
નવચેતનની    પાંખે-પાંખે .

હાસ્ય ફુઆરે  નાહી  લઈએ,
ગીત  મધુરાં  ગાઈ  લઈએ.

દીવડે-દીવડે ને    દ્વારે-દ્વારે,
કુટિર-બંગલે  ને માળે માળે .

સૌ  કોઈને  ચાહી    લઈએ,
ગીત  મધુરાં   ગાઈ લઈએ.

આજ  પરોઢે  હસતે  ચહેરે,
સાલમુબારક  સાગર લહરે.

ચાલો મળવા ધાઈ લઈએ.
ગીત મધુરાં  ગાઈ  લઈએ.

જળ-સ્થળ, નીલગગનમાં,
લહેરાતા  મસ્ત  પવનમાં .

'કાન્ત ' હું-તું  છાઈ લઈએ.
ગીત મધુરાં  ગાઈ લઈએ.
               ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ग़ज़ल 

नए   सालकी  प्रीत   मुबारक,
मिलने  की  ये  रीत  मुबारक। 

कवि  मिलन  के हर मंच पर ,
तुम्हें तुम्हारी  जीत मुबारक। 

अक़्सर अपनी तन्हाइयों  में ,
इक प्यारा सा मीत  मुबारक। 

बर्फ़ीले मौसम में होता रहे यूँ,
हा हा हू हू  की  शीत मुबारक। 

नूतनता की  इस महफ़िल में ,
दोस्तो सब को गीत मुबारक। 
                  ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

નવરાત્રિ

નારી    શક્તિનું    માન   છે    નવરાત્રિ !
નવદુર્ગાનું     અનુષ્ઠાન    છે  નવરાત્રિ !

નવ -નવ   નોરતાંની  રઢિયાળી  રાતો,
છંદ-સ્તુતિ-ગરબાનું  ગાન  છે નવરાત્રિ !

શૈલપુત્રીથી -સિદ્ધિદાત્રીની   આરાધના,
સદવિચારોનું   સન્માન    છે  નવરાત્રિ !

પૃથ્વી  રૂપે-પ્રાણ  રૂપે  વસે  ઘટ ઘટમાં ,
આદ્યશક્તિનું  ઊંડું  ધ્યાન છે  નવરાત્રિ !

દુર્ગાના  નવ સ્વરૂપોનું  પૂજન  અર્ચન,
શુભ   સંકલ્પોનું    દાન    છે   નવરાત્રિ !

માતૃકાઓને  નમે    છે   નર-નારાયણ,
ગુજરાતીઓનું  અભિમાન છે નવરાત્રિ !

વિજ્યોલ્લાસ     છે     વિજયાદશમીએ ,
'કાન્ત 'ની કલમનો પ્રાણ  છે નવરાત્રિ ! 
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગઝલ 
ગાલગાગા,  ગાલગાગા,  ગાલગા 

નયનમાં  ચિતચોર  હોવો  જોઈએ,
ચીતરેલો     મોર   હોવો     જોઈએ .

સાંજ   ઢળતાં   છે   સુરાહી   રંગમાં,
મયકદામાં    શોર    હોવો   જોઈએ.

ચાંદનીને    ઘાયલ    કરી    કોઈએ,
આશિકીનો   ચોર    હોવો     જોઈએ .

રોજનીશી    રોજ     માફી    માગશે,
કલમનોયે  તોર     હોવો     જોઈએ.

બારણે    તો    વાહવાહી      રોફ  છે,
ગઝલનો  ત્યાં    દોર  હોવો જોઈએ .
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

સ્પર્શ 

    કવિ  જયારે  લખતો  હોય છે  ત્યારે  એની  કલમની  શાહી  ખૂટતી  હોય છે  અને  દરિયો 
ઉભરાતો  હોય  છે.આ ઉભરાતો  દરિયો  કવિના  કાનમાં  ઘૂઘવતો  હોય  છે.અને  પછી  કોઈ 
ગીતનું  પ્રાગટ્ય  થાય  છે.' ખામોશી ' ફિલ્મમાં  ગુલઝાર  રચિત  એક  અદભુત  ગીત  છે.
કોકિલ  કંઠી  ગાયિકા  લતા મંગેશકરના  કંઠથી  વહેતું  થયેલું  આ  કાવ્યમય  ગીત પ્રેમની 
પરિભાષાને  જે  સ્તરે  લઈ  જાય  છે  તે  અલૌકિક છે.
                                                  'सिर्फ  एहसास  है  ये ,
                                                   रूह से  महसूस  करो। 
                                             प्यार  को  प्यार  ही  रहने  दो ,
                                                     कोई  नाम  न दो। '
    કવિ  મદનકુમાર  અંજારિયા 'ખ્વાબ ' પણ  લખે, ..........................
                                        ' પ્રેમ  એક  અદભુત  ક્ષિતિજ  છે મસ્ત 
                                        જ્યાં  તું  નો  ઉદય  થાય , હું  નો  અસ્ત  !'
        મારું  એક ગીત..........................
                                         'પનઘટની  વાટે  તમને  પામી  ગયા,
                                                      હૈયે  છે  લાગણી  ભરપૂર 
                                           ઊંચકી  ઉમંગ  ઊભું  છે  આયખું  ને ,
                                                     આંખોમાં  આંસુના  પૂર !'
    પ્રેમમાં  પામવાનું  હોય -મેળવવું  અને પામવું  એ બે માં  બહુ  અંતર  છે.જ્યાં  તું નો ઉદય 
થાય હું  નો અસ્ત ,પછી  બધું  મસ્ત મસ્ત ....કોઈ સીમા કોઈ બંધન  પ્રેમમાં નથી હોતા.પ્રેમ એ 
હૃદયની  ભાષા  છે, શરીરની  નહીં.એટલે જ  ગઝલકાર  કહે છે ......
                                    'ना  उम्र  की सीमा  हो ,ना  जन्म  का हो  बंधन ,
                                        जब  प्यार  करे कोई, तो  देखे  केवल  मन !
                                    होठों  से छू  लो तुम, मेरा  गीत  अमर  कर  दो !'
                                                                      ***

ગઝલ 
ગાલગાગા,ગાલગાગા,ગાલગાગા,ગાલગા 

આજ  તું  સંગત  કરી  લે, કાલની  વાતો  ન  કર,
થાપ   ને   હૈયે   ભરી  લે, તાલની  વાતો  ન  કર. 

સામસામે     બેસવામાં     લાગણીઓ     ખૂલતી,
પ્રેમપંથે   તું   ફરી   લે,  ચાલની   વાતો   ન  કર.

થાય     ભીની   મોસમીની   રાસલીલા   સામટી ,
આંખમાં   છાનું   તરી   લે, તારની  વાતો  ન કર.

આભ    આખું     ઊંચકીને,   તારલાઓ    ઘૂમતા,
જીતવું   છે ;   તું  લડી   લે, હારની  વાતો  ન  કર.

સાંજની   છે    માંગણી   ને , સાંજની  છે  રાગિણી ,
પાનખરને   તું  મળી   લે, પ્યારની  વાતો  ન કર.
                                  ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત ' 

ગઝલ 
લગાગા,લગાગા,લગાગા 

ચહેરે   ગુલાબી   ભરી   છે,
અમે   તો  રવાની કરી  છે.

ખુશીની   પળોને    વહેંચો,
ઉદાસી  કયારે   ફળી    છે ?

દિલાસો તમારો સલામત,
અહીં તો લતા  પાંગરી  છે.

ગુલોની જવાની પજવશે,
ચમનમાં  સુહાની ઘડી છે.

અસર  છે   વહેતી હવાની,
સુગંધી થઈ  આ ગલી  છે.

થઈ  છે  જવાની દીવાની,
નયનની નજાકત સરી છે.

પહેરો અમારા અધર પર,
કરીના  નશામાં  પડી  છે.
                ***
-'કાન્ત '

ગઝલ 

ચાલ  માલમ  લંગર  ઉઠાવી  કર સફર,
સાગર   કિનારે    નથી   તારો  હમસફર.

ઘૂઘવે    છે    આ    મહેરામણ     એકલો,
શોધવી    છે    આજ    એને ,કોઈ  ડગર.

આભ   આખું     ઊંચકી    ને,  તારા  સરે ,
ચાંદનીને     આવવું     છે,   તારે   નગર.

ચાર  ખૂણા  તો   થયા    છે  ઘાયલ  હવે,
પામશે    એ    કેમ    શાતા , તારા વગર ?

આવ  ને  તું ,   સાથ  છોડી , ઝૂઠો  બધો,
'કાંત ' ચાલે  શોધવા  ને , મોતી  અગર.
                           ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ग़ज़ल 

हम   अकेले    होते   जा   रहे  हैं ,
उड़ान  अपनी  खोते  जा  रहे  हैं।. 

दिल  में   इक  लहर   उठती   है,
सूखे  खेतों  को  जोते  जा रहे हैं। 

इन  आँखों  का  क्या  कसूर   है ?
कदराई    में    रोते   जा  रहे  हैं। 

जमीं तो  छलकती  है  प्यार  से,
हम  बला  को  बोते  जा  र हे  हैं। 

इन्तिहा   अक्ल  की   देख   ली,
क्यों  उसे  ही  ढ़ोते   जा   रहे  हैं ?
                  ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '