સેવાધારી  !

ડિઠો  યાર   મું   માડુ    હિકડ઼ો    સેવાધારી,
ધરવાજા  રખે  ખુલા, ખુલી  રખે તો બારી !

અખિયેં    મેં    ત    અમરત    પ્યો   વરસે ,
નેં  ઇનજી  જિભ  તેં  આય   મિઠાશ  ભારી.
ખારે   ધરિયા  મેં  આય   ઈ   મિઠી   વીરી ,
પલ   ભર  મેં  ડુખ  કે  ડે  ઈ ઝટપટ  ટારી ! 
                                                   0ડિઠો..
ગોરે  વિજોં  ઇન તેં  ધરિયા ને ધોરો   રણ ,
સેવા   જી     રોજ     કરે   તો    ઈ  સવારી,
સેવા  સેં  સેંબંધ  રખે  તો  ઈ ઍડ઼ો   બરૂકો, 
વાટ  કે  જૉડે  તો    જિં  પુલ    સૂરજબારી !
                                                   0ડિઠો 
અખા વિજી પૂજીજે  તેડ઼ો ,ખીર મેં  ઈ ખન ,
આડર -માન  ડીંધલ  સૌકે, ને    હિતકારી !
હીંયારી  ઇનજી   જી    કુરો   ગાલ  કરિયાં ,
મિઠા   બોલ  ઇનજા  ને મીઠી આય  યારી !
                                                   0ડિઠો 
જીયણું   કીં  જગ  મેં, સિખણુ  પે  ઈન  સેં ,
અડ:ગણમેં ઇનજે  આય  તુલસી   ક્યારી .
સેવા  જ   આય    ઇનજો   રામરતનધન,
'કાન્ત'  રખે  તો  ઈ  મિલકત    સઈયારી !
                                                  0ડિઠો ...
                            ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'
  ભુજ-કચ્છ.
 મો .99090 71588

ગીત 

હૈયાની  વાત  તમે જાણો  છો  સાજન !
શાને    કહીયે    અમે , દલડું  ખોલીને !
ઓળખાણ  આપણી ,સદીઓ જૂની ને,
આંખ  થાકી  છે, હવે  અમથું  બોલીને !

રૂપની  રંગત  મોરપિચ્છમાં  સમાણી,
જોઉં    કેટલા દિ '  કહો ,   હું    એકલી  ?
આભ જેવા આભને  થાક  લાગી જાય,
લાગે  છે  પાંપણો  ભારે  મને  એટલી  !

સમયને  સથવારે  ચાલો છો  સાજન !
કેમ   કરી   પહોંચી યે  અમે   ડોલીને ?
ઓળખાણ  આપણી  સદીઓ જૂની ને,
આંખ  થાકી  છે , હવે  અમથું બોલીને !

રસ્તાની  એક  કોર   સૂરજ   ઊગે  ને,
કેડીએ  પગરવની  આશ  મને મૂંઝવે,
તમારું તે નામ લઈ ,દોડી જાઉં રસ્તે,
ચકળવકળ  થાય ,  ઓરતાં , નેજવે !

પ્રેમના અણસાર ને  ઓળખો સાજન, 
આવી    છે  લયલા  સઘળું   છોડીને !
ઓળખાણ આપણી સદીઓ જૂની ને,
આંખ  થાકી   છે હવે અમથું બોલીને !
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

સ્પર્શ 

       'સજ્જ  મારા  સૌ  તાર  સિતારના,ચંદુભાઈની  જોતો રહ્યો  વાટજી .......' હા, મારા વાદ્યના તાર  મેળવેલા રહ્યા.....
અને  એને  છેડવાવાળા અને  મારામાંથી  ઝંકાર પ્રગટાવવાવાળા સંગીતના  સાધક,સૂર સાથે ઓતપ્રોત  થયેલા 
મરમી  ચંદુભાઈ  મટાણી  આજે આપણી વચ્ચે નથી રહ્યા.ભાટિયા  જ્ઞાતિમાં  જન્મેલા  મટાણી  જિંદગીભર  સંગીતને 
ચાહતા  રહ્યા ,સંગીત  સાથે જીવતા  રહ્યા .એ  મિજલસના  માણસ  હતા.
        નામ  ચંદુલાલ  ગોરધનદાસ  મટાણી -લેસ્ટર (યુ.કે.) ખાતે  જૈફ  વયે  શરીરની લીલા સંકેલી. સુગમ સંગીતના 
બેતાજ  બાદશાહ ! 'આજ  સૂરાવલી  રાંક બની ગઈ, મૃત્યુની  છણ  સમયને ગળી ગઈ !' કચ્છ માંડવીનો  આ સપૂત 
ક્લાજગતને  રાંક કરી ગયો.લતા  મંગેશકરથી  માંડીને  કલ્યાણજી  આણદજી,આસિત દેસાઈ,અનોપ જલોટા,જગજીત 
સિંહ ,હરિહરન, પુરષોત્તમ  ઉપાધ્યાય ,સુરેશ દલાલ,,સુનિલ ગાવસ્કર જેવી હસ્તીઓ સાથે  ઘરોબો  ધરાવનાર  આ 
માણસે  માંડવીમાં  'ટાગોર રંગભવન 'ના લોકાર્પણ પ્રસંગે સુગમ સંગીતના જે સૂરો રેલાવ્યા હતા એ  આજે  પણ 
પડઘાયા કરે છે.
          એમણે સંગીત ક્ષેત્રે ઘણું કામ કર્યું  છે. પણ એમની 'જય જય શ્રીનાથજી 'કેસેટમાં  ભક્તિ સંગીતની  જે લહેરો 
ઉછળે છે  તે અદભુત છે.વિદેશમાં  પણ તેમણે ભારતીય  સંસ્કારો ને જાળવી રાખી  આ દેશનું ગૌરવ ,અમારી  જ્ઞાતિનું 
ગૌરવ  વધાર્યું છે. નતમસ્તકે  વંદન આ સૂરના સાધકને !

                                                કોઈ  રસ્તાની  ધારે   બેસી   સાંજ   સવારે   તારી  રાહ જોઈશ,
                                               રેલાતા સૂરો  તારું નામ પોકારશે, મહેફિલમાં તારી રાહ જોઈશ !
                                                                                       ***
      

ग़ज़ल 

खुशबुओं   के  मकान    होते   हैं,
गुल बदन  जब  जवान  होते  हैं। 

आईना   भी   बोलने  लगता   है,
जब तेरे  किस्से  बयान  होते  हैं। 

मुहब्बत   ढूंढती   है   लैला   को,  
मजनू  जब  अंतर्ध्यान   होते हैं। 

चेहरा सच्चाई को उगल देता है,
फिर क्यों  हम  परेशान  होते हैं  ? 

उलझन,घुटन होती है  इश्क में,
शिरी -फरहाद,  कुर्बान   होते है। 
                   ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

ગઝલ 

આ  શહેર  હવે  નૂર ગુમાવી  બેઠું  છે,
હર  ક્ષણ  એ  ઘાત  લગાવી  બેઠું  છે  !

ગલીઓ  બોલતી  'તી  જ્યાં  પ્રેમથી,
ફળિયાને  જાહેરમાં  લુંટાવી  બેઠું  છે !

ગળે    છે   આજે   માણસ   માણસને,
આદમને એ અજગર બનાવી બેઠું છે !

સમયને  પણ  વસમું લાગે  છે અહીં,
ફૂડ-કપટની  ઝાળ  બિછાવી બેઠું  છે !

તડપે  છે  ભાંગતી રાતે  આ સન્નાટો,
અજવાળાને     સતાવી     બેઠું    છું  !

મેડીએ  દીવો   ફફડે  છે  પતંગાથી,
સરેઆમ એ માતમ જગાવી બેઠું છે !

શરાફત  લીલામ  થઈ  ભર બજારે,
'કાન્ત ' ના  શબ્દો  ચોરાવી બેઠું  છે !
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

                                                        અખબારી ધર્મનો  ઉપાસક  કચ્છમિત્ર !

         હું જયારે અખબારનો  વિચાર કરું છું ત્યારે મને 'કચ્છમિત્ર' સવિશેષ સ્પર્શે છે.-અર્ક -તર્ક -મધુપર્કથી ભરેલું 
આ છાપું  સતત પોતાના સકારાત્મક અભિગમથી વિકસ્યું છે એટલુંજ નહીં પોતાના વાચકોને પણ વિકસાવ્યા છે.
બધું જ પૂર્ણ નથી હોતું.કચ્છમિત્રે પોતાની અપૂર્ણતાનો પણ સ્વીકાર કર્યો છે.એટલેજ એની ગતિ પૂર્ણ તરફ ગઈ છે.
એનો ધ્યેય સ્પષ્ટ છે.સ્વસ્થતા અકબંધ છે.એ હંમેશાં નવા વિચારને પ્રવેશવાની તક આપે છે.પોતાની ટીકા-નિંદા
થી એ કદી વિચલિત થયું નથી.
         કચ્છમિત્રે પૂરેપૂરી સભાનતા સાથે માત્ર સમાચાર નહીં,પણ નવલકથાઓ,વાર્તાઓ,નાટકો,પ્રવાસવર્ણનો,
અનેક વિષયો -ધર્મ,તત્વજ્ઞાન,રાજકારણ,સમાજ પર લખ્યું છે.સામાજિક જવાબદારી પણ બખૂબી નિભાવી છે.
કચ્છ અને એની મિઠડી 'કચ્છી'ને' ધિલજી ગાલ્યું 'દ્વારા દરિયાપાર પહોંચાડી છે.ઘણીવાર પોતે ઝેર પીને વાચકોને 
શબ્દોનું અમૃત આપ્યું છે.
         જાહેરાતના આ જમાનામાં પણ એ 'અખબારી ધર્મ' થી વિચલિત થયું નથી.આજે એ 72 માં વર્ષમાં પ્રવેશ 
કરે છે.સાત દાયકાની એની સફરમાં એ અવિરત નવી ઊંચાઈ સર કરતું આવ્યું છે.એની 'જગચાહના'માં  કોઈ 
ઓટ આવી નથી.એણે વાચકોનો ભરોશો જીત્યો છે.વાચકો એના કેન્દ્રમાં રહ્યા છે.કોઈ પણ અખબાર માટે પત્રકાર,
સમાચાર,વિચાર,વિસ્તાર, પ્રચાર ,પ્રસાર અગત્યના હોય છે.અને આ બધીજ વિધાઓ કચ્છમિત્રે સુપેરે હસ્તગત 
કરી છે.
         હું સમજણો થયો-વાંચતો થયો ત્યારથી 'કચ્છમિત્રસાથે મારો નાતો  રહ્યો છે.મારી પહેલી કવિતા આજથી 
ચાર સદી પહેલાં કચ્છમિત્રના 'બાલજગત' વિભાગમાં પ્રકાશિત થઈ હતી, આજે પણ  પ્રકાશિત થાય છે.હું છેલ્લાં 
25 વર્ષથી આ છાપાંમાં 'શબ્દ વ્યાયામ' લખું છું.મને  ગર્વ છે  કે હું કચ્છમિત્ર સાથે જોડાયેલું છું.
                                              જન્મદિવસની જાજેરી વધાઈ કચ્છમિત્ર,
                                              વાચકો સાથે બની રહે,સગાઈ કચ્છમિત્ર !
                                                                             ***
                                                                                                                                                     -'કાન્ત'
                                               
      
          

ग़ज़ल  

लोग   मेरे  साये  में  आराम  फ़रमाते  रहे,
मौका   मिला  तो  वे  ही  मुझे  सताते  रहे !

मैं    इन्सान   होने   की  सज़ा  पाता  रहा,
हिफ़ाज़त   करने   वाले   ही,  गिराते   रहे !

जिन्दगी में  इससे पहले ,सन्नाटा  न था,
हँसना  सिखाया  था , वो   ही  रुलाते  रहे !

आज़ दिल भी धड़कता  है तो डर जाता  हूँ ,
बेवज़ह  वे  मेरे आँगन   में  चिल्लाते  रहे !

बता कुछ  तो  हमें ,अय बेवफ़ा जिंदगानी ,
अक्सर  गम के  साये ही,क्यों  बुलाते  रहे ?

बिकते दिल के कोने  में, कोई  गम न था,
वे  तो बीच  बाज़ार  में,  बोली लगाते  रहे !

हर कदम देते  रहे  ईमानदारी  का सबूत,
बेईमानी  से   ही   वे   हमें   मिटाते   रहे !
                          ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

ગીત  !

અષાઢ   આયો  ,તમે  આવ્યા  નહીં  મેહુલા રે ,
      એ  તમે સાંભળ્યો  નહીં  કચ્છડાનો  સાદ.
                                              0તમે આવ્યા ... 
એ   નેજવાં   ધરીને   અમે   ઓતરાદે  ઊભાં ,
        એ    વાયો    નહીં     હજુ   કામાય  વા.
                                           0તમે  આવ્યા ...
એક  બાજુ  રણ ,એક  બાજુ  દરિયો ઘૂઘવે રે,
       એ   દીધો  નથી  તમે  આ  બન્નેને  સાદ.
                                          0તમે  આવ્યા...
એ  રૂડો આ  મલક છે, રૂડા  એના  માનવી રે,
      એ વરસી  પડો  બાપ, હવે  તો શ્રીકાર રે.
                                           0તમે આવ્યા ...
બીજનો  ચંદ્ર  ઓણ  સાલ  ઉદાસ  લાગ્યો રે,
      એ  એને  દઈ  દ્યો ,ને   જળ  મૂશળધાર .
                                           0તમે આવ્યા...
 સીમ થઈ  ઉજ્જડ ,જગતાત વલખાં મારે રે,
      ગરજી-ચમકીને  કરો, ખેડુનો બેડો  પાર.
                                           0તમે  આવ્યા...
એ 'કાન્ત ' અરજ  કરે  છે, વરુણ દરબાર રે,
      હમીરસરને  છલકાવી ,ભરી દ્યો ચિક્કાર.
                                            0તમે આવ્યા ...
                            ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

 ગીત  !
(રાગ:ભૈરવી )

અષાઢી    સાંજે    તું   અંબર   ગજાવ,
અંબર   ગજાવ,   મેઘાડંબર   ગજાવ !

કારાયલ   બોલે   ને ,કોકિલા  પોકારે,
તારે  મારે  બોલવાનો  સંબંધ  તુંકારે.
સૂકી   આ  માટીમાં  સોડમ  પ્રસરાવ ,
અષાઢી   સાંજે   તું    અંબર   ગજાવ !

કેદુણો   આભમાં  તું   ચક્કર  લગાવે,
નવી  આશા  ને  નવા ઉમંગ  જગાવે .
કચ્છડાને  બાપ  તું    શાને  તરશાવ  ?
અષાઢી   સાંજે    તું    અંબર  ગજાવ !

રૂડો  મુલક ,અહીંના માયાળુ માનવી,
ઉતારી શકે  હર જટાએથી  જાહનવી .
બારે   મેઘને    તું   ઝટપટ   બોલાવ !
અષાઢી    સાંજે   તું   અંબર  ગજાવ !

રાંધીશું  લાપસી  ને  ઘૂંટીશું   સ્નેહને,
પૂજીશું સાથે  મળી  દરિયાના  દેવને.
વાદળાંની ગર્જનાએ ,સઘળું ડોલાવ !
અષાઢી    સાંજે  તું    અંબર  ગજાવ !

અષાઢી   બીજના   સોમને   પૂજીએ ,
વરતારો   મેઘનો  હોય  તો જીવીએ .
'કાન્ત 'ના  ચહેરે ,લાલી  લઈ આવ !
અષાઢી    સાંજે   તું   અંબર  ગજાવ !
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

                 ગીત !
            (રાગ:કેદાર )

રૂમઝૂમ  કરતા  આવો  મેઘા ,
     રૂમઝૂમ  કરતા આવો  રે !
મેઘધનુષ     દેખાડો    મેઘા ,
    મેઘધનુષ     દેખાડો    રે !
અંતરપટ ને દ્યો  હવે  ખોલી,
     ખાલી  છે અમારી  જોળી  !
મૂશળધારે વરસો  ધરા  પર,
      ઓ  ગગન   નિવાસી  રે ! 
રસભીના  ને  રંગભીના  છો,
     મોજીલા  ને રંગીલા  છો !
અનરાધારે  આવો  ઝટપટ,
      ઓ   વિશ્વ   પ્રવાસી  રે !
મેઘતૃષ્ણાનો મુલક અમારો,
     પોકારે  હમીરસર આરો !
બંધન  તોડો ,નભને   છોડો !
     ઓ       અવિનાશી     રે !
સૂકી  ધરાને તમે  શણગારો ,
      કચ્છડો  છે કામણગારો !
ગરજી ચમકી જળ વરસાવો,
      'કાન્ત ' તમારી દાસી રે !
                   ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

      

ગઝલ 

નદી   હોય  કે  દરિયો , તરવું   મને  ગમે   છે,
મોસમ  હો  માતબર તો, ફરવું  મને  ગમે  છે !

દશે   દિશાઓ  ચાલે , હાથ  પકડીને   હમેશાં ,
ચડવાની  કોશિશ  સાથે, પડવું  મને  ગમે  છે !

સફેદ  રણની  રેતી,  માદક   સ્પર્શથી  ભરેલી,
ધવલ   ચાંદની   રાતે,  મળવું   મને  ગમે  છે !

હસવું   પડે   છે   હરદમ, ખુશી દેવા   ક્ષણોને, 
વેરાન  સમયના  ખભે,, રડવું   મને  ગમે  છે !

ટકોરા  પડે  જયાં , સદનના   બંધ   દ્વાર  પર, 
સનમના  હોઠો પર ,સળવળવું  મને  ગમે  છે !

હદથી    વધારે   જાગવું , લખ્યું   છે   લલાટે,
પગરવના આ   રવ ને,  કળવું  મને  ગમે  છે !

જાણું    છું  મારી  જાત ને ,'કાન્ત '  સારી  પેઠે,
સાકરની  જેમ  દૂધમાં, ભળવું   મને   ગમે  છે  !
                               ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

सोचें  !

मकां   मिट्टी   का  ,दरिया  का  किनारा,
कटेगी    किस    तरह   बरसात ? सोचें। 

इक  लमहा   कई   सदियों   के  बराबर,
बीतेगी   किस   तरह  ये   रात  ? सोचें .

लहूलुहान   शहनाई   के   सभी   सुर  हैं ,
निकलेगी    कैसे    ये   बारात  ?  सोचें.

सुलहनामे  पे  दस्तखत  तो  कर   दिए ,
खत्म  होंगे  दहशत  के  हालात ? सोचें.

ये  दहलीज़  अब  पहाड़  सी  लगती   है ,
दौड़  के  आ  शकोगी ? ये   बात   सोचें .

कातिब ने  लिखने  से  मना कर  दिया,
पैगाम  कैसे   भेजें    जुम्मेरात ? सोचें।.

ज़ाहिर ज़हूर    है   ये   ज़िंदगी   हमारी,
कैसे लगे जमाने के  इल्ज़ामात ? सोचें.
                        ***
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

અલી વાદળી !

કહે   ને   ખરું   અલી   વાદળી ,
નભે   તું   ભમે   શાને  એકલી ?

તુજ   વિના   મહિ,રાત-દિ રડે ,
તાપ   ભાણનો   કેમ   એ  સહે ?

અષાઢ આવે છે ,તને પોંખવા ,
પવનદેવને   પડશે    રોકવા !

હવે  તું વરસ ,ભાંગ  ને તરશ ,
અમે    પામશું ,  ભીનો  પરશ !

સચરાચર  ખપે,તારી હાજરી,
ખૂટી  છે અહીં ખેડુની  બાજરી !

બાપ !ગરજી ને, સાદ દે  હવે,
લેશું  પોંખણા ,હર ઘડી  ભવે !

'કાન્ત ' કરગરે, હાથ જોડીને ,
વરસી  જા તું ,બાંધ  તોડીને !
                 ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

તો  આવું  !

ખુલ્લા   ગગન   તળે  પલળવું   હોય   તો  આવું !
હમીરસરની  છાતી પર  તરવું   હોય   તો  આવું !

મેઘ  ગર્જના  કરે  ને ,દામિની  ચમકે  આકાશમાં 
માટીની  માદક, સુગંધમાં ભળવું હોય તો  આવું !

ભલેને  આકાશ ધોધમાર  વરસતું  રહે  રાતભર,
માઝમ  રાતે  ઢોલિયે  ઝરમરવું  હોય તો  આવું !

મોસમની  નજાકત -ચાહત  ભઈ  વલ્લા વલ્લા,
મારા  હોઠ  પર  તારે ખળભળવું  હોય તો  આવું !

છત્રી  ને   ગમબૂટ ને  ફેંકી  દીધા  મેં   દરિયામાં,
ભીની  ધરતીને  ચૂમીને  સ્પર્શવું  હોય તો આવું !

આ સાંજ ,આ સમય ,દસ્તૂર સઘળું છે વરણાગી,
મારા  શ્વાસ  પર  હજુ  તરફડવું  હોય  તો  આવું !

એજ  મિઝાઝ - એજ મસ્તી  ભરી  છે 'કાન્ત 'માં ,
અશ્રુ  થઈ  ને   ગાલ  પર  ઢળવું હોય તો આવું !
                             ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '