તિરંગા  !

ફરક     ફરક   તું   ફરક  તિરંગા !
મરક    મરક    તું  મરક  તિરંગા  !

ત્રણ    રંગોનો    તું    છો  ધારક ,
રાષ્ટ્રપ્રેમનો    તું      છો   ચાલક.
આન -બાન   ને  શાનનો   દાતા ,
સરક   સરક   તું   સરક  તિરંગા !

ધ્વજ દંડ     પર,    લહેરાય  તું,
રાજપથ     પર      હરખાય  તું.
બલિદાનોની   અમર  છે ગાથા,
હરખ હરખ   તું   હરખ  તિરંગા !

અશોકચક્રના    ચોવીસ   આરા ,
વચ્ચોવચ     ચાલે     છે   તારા.
કરશું    અમે   સખત    પરિશ્રમ,
ઝલક  ઝલક  તું ઝલક  તિરંગા !

ઉન્નત  મસ્તકથી  છે તને સલામ,
રોશન  કરશું અમે    તારું   નામ.
'કાન્ત ' વિશ્વવિજયી   છે  ભારત. 
અલખ અલખ તું અલખ તિરંગા !
                     ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ઝાકળ  !

શ્વેત  બિંદુ  શી  ચમકતી  પર્ણ પર ઝાકળ !
વિલસે   ચમનમાં    જાણે    હીરાની  કણી  !
એ   જુએ    નહીં  હવે  આકાશ  ભણી  !

ગાલ    પર  વિખરેલી  લટ   શી  ચંચલ 
બાગબાનની  હળવી  શી  હલચલ !
ભ્રમર  ગુંજારવ  કરે  પુષ્પ  પર બેસી,
સોહે  મુકુટ  પર જાણે  મણિ  !
                                                  શ્વેત 0
કળીઓ     ભીંજાય    સ્પર્શે    એના,
ઉમટી  પડી  અહીં  ધુમ્મસની સેના.
પતંગિયા  ઊડે   રંગબેરંગી ,
સૌરભ  પ્રસરી  સુમન  તણી  !
                                                   શ્વેત 0
આભ પણ    જીણું    જીણું  મલકે,
વનરાઈ  પણ હેતથી છલકે.
કૂણો તડકો  આમતેમ  દોડે,
થઈ  એક  ક્ષણ  પણ  આજે  ઘણી !
                         ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ग़ज़ल 

डालते   हो   किस  लिए  रुख  पर  नक़ाब ,
छुप   भी   शकता  है   कहीं  ये  आफ़ताब  !

कंवल  जैसी  ये  आँखें ,लब  भी  गुले -तर,
निखरा   है    जन्नत  की  हूर  शा  शबाब !

तेरी दिलबरी, नाज़ ,अंदाज़  -क्या बात है ,
जरा  छेडूँ  तो  बज  उठता ,सुरीला  रबाब !

हँसी    तेरी ,  कायनात  को   करे  घायल, 
अदाएं  चंचल -शीतल-निर्मल -ला-ज़वाब  !

तेरा   यौवन,   वसंत ऋतू  की  भोर  वेला,
पिघल  जाए ,जिस्म  में  सुबह  का ख़्वाब !
                          *** 
-कृष्णकांत भाटिया 'कान्त '

ગીત 

આ તો  પિયુ  મિલનનું  ગીત  છે  સખી ,
રુદિયામાં  મારા  પિયુજી  બિરાજે 
         ને  જનમોજનમની  પ્રીત છે સખી.

આંખે   નેજવા   કરી  જોયા  કરું  દૂરદૂર,
         કોણ   છે  પેલી  દોડતી   કેડી પર ?  
ઘૂંઘટની  ઓથે  રોજ  ઓરતાં  સંતાડવા ,
         મારા કુટુંબની  આ   રીત છે  સખી.

વાયરો  વાય  ને  મારો પાલવ લહેરાય ,
         ઊછળે    ભીતરે   શ્વાસનાં   મોજાં.
ડૂબું     જીવતરના    અથાગ   સાગરમાં ,
          તળિયે    મારા મનમીત છે સખી.

વગડામાં    ઓલી  વસંત  કરે   કૂદાકૂદ 
          કેસૂડો  ખીલ્યો  લાલ  પીળા રંગે.
મારી   આંખોમાં    રૂપ  એના  ભરી લઉં ,
          મોડે મોડે પણ મારી જીત છે સખી.
                            ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '



    

                                                                  સાંધ્યદીપ 
                                                 (વરિષ્ઠ નાગરિક કવિઓની સંસ્થા )
                                                              દાદાદાદી પાર્ક-ભુજ 
તા.                                                                                                             ૦વિગત :-
શુક્રવાર :-                                                                                                   0સંચાલન :-
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ક્રમ                 નામ                                          કવિતાની પ્રથમ પંક્તિ                            કવિનું નામ 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1       શ્રી  ચંદ્રવદન ધોળકિયા 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2        શ્રી  કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3        શ્રી  નવીન ત્રિપાઠી  'અલ્પ'
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4       શ્રીમતી સરસ્વતીબહેન  સોલંકી  
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5        શ્રીમતી  પુષ્પાબહેન  વૈદ્ય 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6        શ્રી કિશનભાઈ રૂપારેલ 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

7       શ્રી  ભગવાનજીભાઈ  પીઠડ 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

8        શ્રી સરોજભાઈ  ગોર 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

9        શ્રી  શૈલેષભાઈ  પંડ્યા 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

10      શ્રી  અબ્દુલ લતીફ  મેમણ 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

11      શ્રી  રમેશચન્દ્ર  વૈદ્ય 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

12      શ્રીમતી  રમીલાબહેન  મહેતા 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------







                                                                                                     

ગઝલ 
ગાગાલ,       ગાગાલ,      ગાગાલ 

પીડા  હવે  આવે  ભલે , આ આંગણે ,
અંધારને    લાવે  ભલે ,આ  આંગણે.

જીવતરના  તોફાનમાં   કાંઠો    કયાં ?
એ  સમયને  તાવે  ભલે આ આંગણે.

મારી  તરશ   છે  એટલી   બેબાકળી ,
પાણી  બધું   ચૂવે    ભલે આ આંગણે.

સામે    કિનારે   કોણ  છે  ઘબરાટમાં  ?
જે   હોય ,  જુએ    ભલે   આ આંગણે.

હાસ્યનો અહીં  વેપાર  છે  ને સામટો ,
 'કાન્ત 'આજ  રૂએ  ભલે આ આંગણે.
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગીત 

મારી  કલમથી  કંઈક  તો  લખું,
માંહ્યલાને  પૂછી  લઉં   એકવાર.
શબ્દની  નજાકતને  ઓળખું,
ભરાણો  છે કવિતાનો  દરબાર.
ગીત-ગઝલ  દોડતા  આવશે,
ને  પછી  જોઈશ  હું  આરપાર !

કાફિયા -રદીફ  મને રોજ પજવે,
મંદાક્રાંતા-શિખરણીની  રાડારાડ
કહે,લખવું છે  તો  પામી લે 
અમારો અટપટો વિસ્તાર.
એ  ચમત્કૃતિ  લાવશે 
ને,પછી  જોઈશ  હું આરપાર !

મુશાયરાની  મહેફિલ  ચરમસીમાએ ,
'શબાબ ,વંચિત ,ખ્વાબ હાજર 
ઊછળે  શાયરીના  મોજાં ,
વાહ-વાહની  ભરી લીધી ગાગર
શાયરી  પૂર્ણતાને પામશે 
ને,પછી  જોઈશ  હું  આરપાર !

ગીતને  લહેરાવું  ઊંચા આકાશમાં,
પંખીના  ટહુકામાં  દઉં  હું  ઘાલી.
યમુનાના તીરે  કદંબ  હેઠળ 
વાંસળી  વગાડે  વનમાળી.
'કાન્ત ' પોતે  આલીકોર  આવશે 
ને પછી જોઇશ હું આરપાર !
                   ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '









  

પતંગ  !

આકાશે   જઈ   ઊડે  પતંગ  !
વાતવાતમાં   બાઝે  પતંગ !

જુદા  -જુદા   આકારોના  છે,
નાના-મધ્યમ-મોટા  પતંગ !

રંગ - બેરંગી - છેલછબીલા ,
ગગનવિહારી ગાજે  પતંગ !

ચરખી  સાથે  ચક્કર ખાતા,
ઉપર   નીચે   આવે  પતંગ !

ક્યારેક શાંત થઈ જાય એવા,
જાણે  નભમાં  લાજે  પતંગ !

પેચ  -પેચ ને દાવ -પેચમાં,
કેવા    ગોથા  ખાય  પતંગ !

હવા  ચાલે  તો  ઊડે પતંગ,
હવા બંધ પડી  જાય પતંગ !
                 ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

ગીત 

હું તો દરિયા કિનારે બેસી 
વાટ જોઉં સાજનની ,
હૈયામાં ઊછળે સાગર !
મેલી છે મેં ઘરના પાણિયારે 
મીઠા તે જળની ગાગર !

અમથો આ વાયરો સૂસવાટા કરે,
કાનમાં કહી જાય છાનીછપની વાત.
અઢળક ઊગે શમણાં આંખોમાં 
થઈ જાય મસ લાંબી રાત !

મોટી  તે માછલીની વાત હું સાંભળું,
લહેરાય કાનમાં નંદજીના નાગર !
મેલી છે મેં ઘરના પાણિયારે 
મીઠા તે જળની ગાગર !

કોઈ નાવિક નૌકાના  સઢને સંકોરી ,
ગીત ગાય મોજથી મહેરામણના 
પ્રીતમજી આવશે હવે દિ 'સાતમાં 
સાચા પડી જાય શબ્દો એ ચારણના !

અક્ષર ઉકેલું ,હું વાંચું ને હું સમજુ ,
ઉકેલાય સાહ્યબાએ મોકલેલા કાગર !
મેલી છે મેં ઘરના પાણિયારે 
મીઠા તે જળની ગાગર !
                   ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '
                                                                 

                                     કવિતાનો માણીગર કનુ  ગયો !

   'अय  मौत  तू  एक कविता  है,मुझसे  एक  कविता का  वादा है मिलेगी मुझको..... '
ફિલ્મ  આનંદમાં  મૂકાયેલી  આ  પંક્તિઓ  ......વાસ્તવિક રીતે  જયારે  કોઈ 
કવિની  મૃત્યુની  ક્ષણે  સાચી પડે ત્યારે એમ લાગે  સાચેજ મૃત્યુ એક  કવિતા 
છે.રવિવારે  ભુજના  શરદબાગમાં કવિ પબુ ગઢવી 'પુષ્પના ' ત્રણ  કાવ્ય 
સંગ્રહોના  લોકર્પણ કાર્યક્રમમાં  હું  અને સ્વ.કનુભાઈ જોશી  ડાયસ પર જઈ 
કવિ કૃષ્ણ દવેનું  સાલ  ઓઢાળીને  સ્વાગત કરીએ..એકાદ ક્ષણ એમની સાથે 
વાત કરીએ..ડાયસ પરથી ઊતરી  અમારું સ્થાન લઈએ ન લઈએ અને કનુ 
આ દુનિયામાંથી  exit  કરી જાય ત્યારે એમ જ લાગે  આજે કવિતા  મૃત્યુનું 
રૂપ  લઈને  કનુભાઈને લેવા આવી છે.
     કનુભાઈ કવિતાનો  માણીગર હતા .એમની સાથે મોકળા મને વાત કરી 
શકાય... એમના ખભે માથું ઢાળી આંસુ સારી શકાય...શબ્દનો કર્મી -અર્થનો 
મર્મી આ  સર્જક  મનથી સમૃદ્ધ અને  સંપન્ન હતો.પરમ મિત્ર ,સ્વજન ,પ્રિયજન 
અને  ખાલીપણાને ભરનારો  કવિ હતો.એ એક એવો અમૃત કુંભ હતો  જેનાથી 
કોઈ પણ મહેફિલ  ભર્યા ભાદરવા જેવી....ઘેઘૂર  અને ઘટાદાર લાગતી.
       આજે એના જવાથી  ન જાણે એક એવો ખાલીપો  અનુભવાય છે...જે 
કદાચ ક્યારેય નહીં ભરી શકાય.એની સાથે એવો તો નાતો  બંધાઈ  ગયો 
હતો  કે  મન હજુ માનવ તૈયાર નથી  કે  કનુ  દેહરૂપે હવે  મારી સાથે નથી 
રહ્યો.કદાચ મોતની આ પઠાણી ઉઘરાણી હતી.કાર્યક્રમમાં જવા માટે અમે બન્ને 
સાથે સાંજના 4:00 વાગે જયારે એમના નિવાસસ્થનેથી  નીકળ્યા ત્યારે ક્યાં 
ખબર હતી કે  મૃત્યુ  એમની રાહ જોઈને  શરદબાગમાં બેઠું છે.
           અને એક ક્ષણમાં મારી બાજુમાં બેઠલો આ કવિ  હતો ન હતો થઈ 
ગયો ત્યારે  થોડી વાર માટે મારુ હૃદય પણ ધબકાર ચુકી ગયું.હું પણ સમજી 
ન શક્યો કે શું થાય છે ?સમજાયું ત્યારે કનુભાઈનું પાર્થિવ શરીર મારા હાથમાં 
હતું.શ્વાસ વિનાનું-નિષ્પ્રાણ શરીર.મારા પ્રાણમાંથી  એક અવાજ સંભળાતો 
હતો.
                         कल    तक   जो  कविता  थी , वो कहानी  बन गई ,
                         आजकी  ये  महफ़िल  कनुभाई की रवानी बन गई !
                                                      ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '