माँ !

प्रेम  का  स्वीकार  है  तू  माँ !
ममता का अवतार  है तू  माँ !

तेरी   गोद  में   ऋचाऍ   खेलें,
निराकार में  आकार है तू माँ !

संबंध  हैं   समर्पित   तुझ  में,
बच्चों  का   दुलार   है  तू  माँ !

लड़कपन  को  हरा-भरा रख्खे,
 करुणा  का   भंडार  है  तू माँ !

रंग-नूर और ख़ुश्बू से भरी हुई,
गुलशन  की   बहार  है  तू माँ !

क़ायनात की  सीमा  से  आगे,
खुद; असीम विस्तार है तू माँ !

नाम तेरा;   जब  लब पे  आये,
'कान्त'की  नवकार   है तू माँ !
                 ***
-'कान्त '

ગઝલ 

જરી   અણસાર   આપી   દે   ઘાયલ !
છલકતો   પ્યાર  આપી   દે   ઘાયલ !

રેતીનું  રણ   સળગ્યા  કરે   ક્યારથી,
મૃગજળનો  પોકાર આપી  દે ઘાયલ !

ફૂટપટ્ટી લઈ  હું મને પળે  પળ   માપું,
અસ્તિત્વને વિસ્તાર આપી દે ઘાયલ !

સોય ને  લોચન વચ્ચે  અમારે રહેવું,
નજરું  ને  ઘરબાર આપી દે  ઘાયલ !

મારા ભાગ્યનું પરબીડિયું  છો ઊપડે ,
વિધાતાના અણસાર આપી દેઘાયલ !

વરસાદ  પડ્યો    છે  આજ  ધોધમાર,
પલળવાના વિચાર આપી દે ઘાયલ ! 

નીલી આંખવાળી ગઝલપજવ્યા કરે,
 છંદ મીટરનો  સાર આપી  દે ઘાયલ !
                         ***
-'કાન્ત'

કેમ બચું ?

મૂલ્ય  જેવું  અહીં  બચ્યું  છે  શું  ?

ટકે -ટકે  માણસો  વેચાય    છે !

કોણ   કોને   કામ  આવે  અહીં  ?

કોઈના ,ચહેરા ક્યાં વંચાય છે ? 

કેમ  બચું ,કેમ બચાવું  જાતને ?

પ્રભુ પણ  હવે તો ગભરાય  છે !

મદનના મારણ  વધતા  ગયા, 

લજ્જા  બિચારી, અકળાય   છે.

રાય હો કે રંક  ભાવ છે એક  જ,

મારું શું ?કહીને  વળ  ખાય છે !

ક્ષણિક વિજયના  મદ-મોહમાં ,

જિંદગી   ખો  આપી  જાય  છે !

ડબ્બામાં ભરેલો કચરો ફેંકે સૌ,

મનનો  કચરો ક્યાં  ફેંકાય  છે ?

                   ***

-'કાન્ત'

ગઝલ !

ચંચળ  મન  જિત  તિત  ભટકે  વિઠો ,
વાનરે  વારે  જીં  ડાર  તેં  લટકે વિઠો !

કૂડા  કરાય  તો   કામા   હી  મથે  રઈ ,
નેં  ડોષ ડે   કિપાર  કે  સે  ખટકે  વિઠો ! 

જીં  બુદ્ધ  કો  પિપર  નીચેં  ધ્યાન ધરીં ,
તીં  માયા મેં  મસ્ત  ભની  મુરકે વિઠો !

જલજે  નતો ;ભજ  ભજ  કરે વિઠો હી,
સંસાર જે  બંધને મેં ,  હી  અટકે વિઠો !

કામ,ક્રોધ,મોહ કે ન વારે, પણ વધારે,
ઇનજો  હી  ચસરકો ,મૂંકે ચટકે  વિઠો.
                           ***
-'કાન્ત'

आम 

ज़ायके   में  ला-जवाब   है  आम !
देवताओं का , शबाब     है   आम !

केशर ,हाफूस ,आम्रपाली ,लँगड़ा ,
अपने   आप  में  नवाब  है  आम !

अंतरजामी   इसे  पसंद करते   हैं ,
स्वर्गलोक   का   ख़्वाब  है  आम !

आदम और ईव के साथ  ये आया,
आम्र कुंज  का   प्रभाव   है  आम  !

अमृत फल    है  ये   वसुंधरा  का ,
मेरा  आनुवंशिक  लगाव है आम !
                     ***
-'कान्त'

ग़ज़ल   

कभी  कभी जहाँ  में  ऐसा  भी  होता  है,
लयला  मिलने  पर  भी  मजनू रोता है। 

फूलों जैसी खुश्बू  आ जाती है काँटों में ,
आम मिल जाते उसे जो बबूल बोता है। 

बातों ही बातों में  बन जाते हैं अफ़साने,
सब कुछ पाकर -वो सब कुछ खोता  है। 

कोहराम मच जाता है  जब  आँगन में,
इन्सां  दुखः को अपने कंधों पे ढोता है। 

मुआफ़िक  हैं  ये   बहतीं   शर्द   हवाएँ , 
सूरज  भी  आसमान ओढ़  के सोता है। 

कोहनूर  पकेंगे  अब  हमारे   खेतों  में,
बहुत दिनों  बाद ,मैंने   हल  जोता  है. 
                       ***
-'कान्त'

ગઝલ 

સ્વપ્ને  સજાવતી  આ  રાતને  જોયા કરું,
દ્રશ્યોમાં રચાતી રૂડી  ભાતને  જોયા  કરું.

આગિયા  પણ   સ્વયં  ને  પ્રકાશિત  કરે,
પળે પળ  ઓલવાતી  જાતને  જોયા કરું.

વલવલે   વેદના  ત્યારે લખાય  ગઝલ,
શબ્દોમાં  પડઘાતી   વાતને  જોયા  કરું.

આપણા  સંબંધ  બંધ બારણે  રોયા  કરે,
ધોધમાર વરસતી બરસાત ને જોયા કરું.

રણ,એ  કંઈ  દરિયો નથી કે  ડૂબી જશો,
મૃગજળને  પીતી  ઓકાતને જોયા  કરું.

ઠીકરી  નર્તન કરે છે પગલીના દાવમાં,
ખેલની રીતિ  ને  વિસાત ને  જોયા  કરું.

જીવવું  એ જીવનનો મોતને પડકાર છે,
'કાન્ત' પ્રતીતિ  ને આઘાતને જોયા કરું. 
                         ***
-'કાન્ત'