ગીત   !

કાળભઠ્ઠ   તડકો  તપે,ને 
      કાળીમસ  સડકો પર  પીગળે ડામર ,
સૂરજના આ કોપ  સામે,
      આપણે   થઈ   ગયા   સાવ   પામર.

તોયે  પ્રકૃતિ   ખીલી  છે 
      એ  વિવિધરંગી  સ્વરૂપ  લઈ   બેઠી,
ગુલમહોર  છે  લાલચટક ,
       વનરાઈમાં  એની  શોભા  મેં   દીઠી. 

શબ્દોના  ખોળામાં   ઉછળે 
        ઘૂઘવતો  ને   ઝૂમતો  સાગર,
સૂરજના આ કોપ સામે ,
          આપણે  થઈ  ગયા  સાવ  પામર.

ગરમાળો  પીળાચટક  પુષ્પોથી 
          આપણી   આંખોને એવી તો ખેંચે ,
લીમડોએ  સફેદ ફૂલોને  વરસાવે,
            એના ગુણોને  એ  સૌને  વ્હેંચે

હલકારો  ઊભો  રહે આંગણે 
             આપે  સાહ્યબાનો  મધમીઠો કાગર.
 સૂરજના   આ કોપ    સામે ,
            આપણે  થઈ  ગયા સાવ  પામર.
                        ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '

(શ્રી નવીનભાઈ જોશીની કચ્છમિત્રની બુધવારની 
  પૂર્તિની  કટાર 'દ્રષ્ટિકોણ 'નો આ ગીતમાં આધાર 
લીધો છે.)