ગીત  !

કાળભઠ્ઠ   તડકો   તપે  ને 
        કાળીમસ્સ  સડકો  પર  પીગળે  ડામર,
સૂરજના  આ   કોપ  સામે 
        આપણે    થઈ    ગયા    સાવ    પામર.

તોયે   પ્રકૃતિ   ખીલી   છે 
          એ   વિવિધરંગી   સ્વરૂપ  લઈ  બેઠી,
ગુલમહોર   છે   લાલચટક 
          વનરાઈમાં  એની    શોભા   મેં  દીઠી.

શબ્દોના  ખોળામાં   ઊછળે 
           ઘૂઘવતો   ને     ઝૂમતો    સાગર ,
સૂરજના   આ  કોપ    સામે 
            આપણે   થઈ  ગયા  સાવ  પામર.

ગરમાળો  પીળાચટક  પુષ્પોથી 
             આપણી  આંખોને  એવી  તે  ખેંચે ,
લીમડો  એ સફેદ ફૂલો  વરસાવે 
              એના  ગુણોને એ સૌમાં  વહેંચે.

પાણિયારે  મેલી   છે  પિત્તળની 
                ભરીને  મીઠા  તે જળની ગાગર
સૂરજના    આ    કોપ   સામે  
                 આપણે  થઈ  ગયા સૌ પામર.

પંખીઓ    બેઠા    છે  માળામાં 
                 ઊડતી    પાંખોને    સઁકોરી, 
કાગડો   કા-કા  કરીને રાડો પાડે 
                 કોયલની  પકડાઈ   ચોરી.

હલકારો  ઊભો  છે  આંગણે 
                  લઈ  સાહ્યબાનો  મીઠો કાગર,
સૂરજના   આ   કોપ   સામે 
                 આપણે  થઈ  ગયા  સાવ  પામર.
                           ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '
       
                 



.