ગઝલ !

જિંદગીની   કિતાબ    લઈને  બેઠો   છું,
વહેલી પરોઢના ખ્વાબ લઈને બેઠો છું.

નથી  જોઈતું  મિલન મારે એક ક્ષણનું,
યુગોનો   અસબાબ     લઈને  બેઠો  છું.

નજરું  નમશે તમારી કદી નજાકતથી,
દ્રશ્યોનો   હું   શબાબ  લઈને  બેઠો  છું. 

આપણો  સંગ  ઓગળી જશે  વિરહમાં,
સૂર  સજાવવા  રબાબ લઈને બેઠો છું.

દાદાદાદીની     ગોદમાં   સંધ્યા  ઢળે, 
સાંધ્યદીપનો   રૂઆબ  લઈને બેઠો છું.
                         ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

કેટલીયે  ધારણા   લઈ  હું  ફરું,
સમયના સંભારણા લઈ હું ફરું.

ક્યાં  કહું  આપને  આપવીતી,
શબ્દની વિચારણા લઈ હું ફરું.

માછલીની આંખ કોણ વીંધશે ?
કોકના રિસામણા  લઈ  હું ફરું.

કુદરતના ગોઠવેલા   ખેલમાં,
બધાં બંધ બારણાં લઈ હું ફરું.

રાંદલ રમે  છે કોકના ચોકમાં,
તે  છતાં  પારણાં  લઈ હું ફરું. 
                   ***
-'કાન્ત'

ગીત !

સખી! આપણે તો આપણામાં રહેવું ,
પાણિયારે તાંબાની હેલ થઈ -
ઘરના તે આંગણામાં વહેવું !
                                     0સખી! 
દશે દિશાઓ આસપાસ ચાલે,
અને સમય પણ એની સાથે મ્હાલે.
સુખ-દુઃખને   સંગાથે  સહેવું !
                                     0સખી !

આંખનાં આંસુ  ખૂટે કે  ના ખૂટે,
રુદિયામાં આવીને સાહ્યબો લૂંટે.
પરોઢિયાનું  સ્વપ્ન કોઈને ન કહેવું !
                                     0સખી !
ઓગળેલો અવસર જરૂર ફળશે,
ખોવાયેલી નથડી મને જ કળશે.
શબદ -શબદનું ભલે વધી જાય દેવું !
                                     0સખી !
કોઈ નહીં આઘાં ને કોઈ નહીં ઓરાં,
ભીંજવે છે  ઝરમર વરસાદના ફોરાં.
માઝમ રાતમાં પણ લાગે ધોળા દિ'જેવું !
                                      0સખી !
                        ***
-'કાન્ત'

ગીત 

અંતરના  ઓરડે ખાલીપો પજવે,
બહાર  છલોછલ  લાગણીના પૂર !

'લંભ'ની  લેરું  છે  ખેતરના  સેઢે,
સખી! હિજરાઉં  હું ઓરડે ભરપૂર ! 

ભમરો  ઊડીને  કરતો   ગુંજારવ,
લાગે  કેમ  એના  સૂર  આવા ક્રૂર ?

વરસતા ચોમાસે પલળે અગાસી,
સાવ કોરીકટ કાયા  ભાસે  છે ભૂર.

આભને ટેકો દેતો મારો માણીગર,
ઓલા દરિયાની પાર વસે છે દૂર.

એની સમીપ  કેમ  પહોંચવું  મારે ?
દિવસ રાત વિચારે રહેતી ચકચૂર.
                       ***
-'કાન્ત'

ग़ज़ल 

दर्द   को   घर  का  निगाहबान  किया  है  मैंने,
बहार हूँ ; पतझड़  को मेहमान  किया है  मैंने।  

तुम  किसको  ढूंढते  फिरते  हो  आशियाने में ?
बुलबुल को  उड़ने  का  फरमान  किया है मैंने। 

रुखसत  के  वक्त  ही  तुम  रूठ  गये  मुझ से,
तुम्हारी  हर  अदा  का  सम्मान किया है मैंने। 

लोग   तो  खूबसूरती  पर  जान   छिड़कते   हैं ,
ज़िस्म नहीं;दिल का  अरमान  किया  है  मैंने। 

बुूुझे  हुए शोलों  को  सभी  हवा दिया करते  हैं ,
आग लगाने वालों पे  अभियान किया है मैंने। 

अब   तक   तो  मचलतीं  थीं  मेरी  ये  ग़ज़लें ,
ल गा गा  पिलाकर उन्हें बेजान किया है मैंने।
                            ***
-'कान्त'

ગઝલ 

લ્યો,ઘૂંઘટ હટ્યું  ને  શરમાય  છે  ગઝલ,
તમારી   આંખોમાં   વરતાય  છે  ગઝલ.

આ   મયકદામાં  નશા  જેવું   કંઈ  નથી,
શબ્દોની  સુરાહીમાં   ઠલવાય છે ગઝલ.

ઘૂંટ ઉતર્યું  શરાબનું  જયાં  મુજ  ભીતરે,
તાંડવ  થઈ  પેટમાં વલોવાય છે ગઝલ.

ક્ષણોનો   ગુજારો  કરી   લેશું   કલમથી,
કાફિયા  પ્રકટયા  ને હરખાય  છે ગઝલ. 

એય ,  મુન્નીબાઈ   તને   ઘુંઘરુંનાં  સમ,
નાચજે  મસ્તીથી, પડઘાય   છે  ગઝલ.

પબુ, વંચિત,ખ્વાબ,શબાબ કે  ગજકંધ ,
એમના ઓટલે વિસામો ખાય છે ગઝલ.

કાંઈ   વરસે   અનરાધાર   ઘર આંગણે ,
'કાન્ત'થી  એટલે તો  લખાય છે ગઝલ.
                         ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

કેટલાયે  જનમનો  આપણો  સંબંધ  છે !
સ્પષ્ટ  દેખાય છે;આંખો ભલેને અંધ છે !

હવાના લયમાં વહે  છે ચોતરફ સંગીત,
ગંધર્વોની  મહેફિલ નો અહીં  પ્રબંધ છે !

રાત  જોયા   કરે   છે   એકીટસે   તમને,
સંગાથે   જોયેલાં  સપનાં;  અકબંધ  છે !

હૈયામાં  દોડતા   તારીખિયાના  ઉત્સવો,
તહેવારના સથવારે બિલકુલ નિર્બંધ છે !

બેસૂરાં  નહીં   થાય સાથે ગાયેલાં ગીતો,
'કાન્ત' ના   શબ્દોમાં  એ  પદબંધ    છે !
                          ***
-'કાન્ત'