ગઝલ 

હોઠ પર બસ એક જ નામ,વરસાદ !
પજવે   છે  હવે   આ ઘામ,વરસાદ !

વાદળાં  આમતેમ  વિચરે   નભમાં,
વરસી   પડ  ગામે -ગામ , વરસાદ !

માટીની મીઠી સોડમ પ્રસરે શ્વાસમાં, 
રંગીન  બનાવી  દે  શામ,  વરસાદ !

હમીરસર  ચાતકની જેમ  રાહ જુએ,
એના  જાજેરા તને  પ્રણામ,વરસાદ !

મોટો  બંધ  ભુજનો   આર્તનાદ  કરે,
ધસી આવ  કહી   જી નામ, વરસાદ !
                         ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

પગરવ  વર્ષાનો  સંભળાય  છે,
મેઘદૂતને  બરાબર  કળાય  છે.

ઘટાટોપ  વાદળાં  છે  છવાયાં ,
વીજનો  ચમકારો વરતાય છે.

અષાઢીબીજની  સોહતી  સાંજે,
પવન   કામાય    લહેરાય   છે.

ધરતી  આકુળ-વ્યાકુળ  થાતી,
લાડાના   વિચારે   ભીંજાય  છે. 

હમીરસર હોંશે હોંશે હિલોળા લે,
નજરુંમાં  નવાં પાણી દેખાય છે.

નદી-નાળાં થયાં  છે ઉતાવળાં ,
દાદુર કંઠે રાગ માઢ ગવાય છે.

આવી  જા;હવે વરસી જા બાપ, 
'કાન્ત'ની  ગઝલ તરસાય  છે. 
                   ***

આવી અષાઢીબીજ  !

મારું  ભુજ  બોલે  છે,   આવી   અષાઢીબીજ  !
સૌના  હૈયાં  ડોલે  છે,  આવી   અષાઢીબીજ !

કારાયલ  કેકારવ  કરે   કોટે   માઢ  રાગમાં,
ઘૂંઘટપટ   ખોલે   છે,  આવી   અષાઢીબીજ !

હમીરસર  પ્રતીક્ષા  કરે, ધરતીના  લાડાની,
ભડલીવાક્ય  તોલે છે, આવી   અષાઢીબીજ !

લાપસીનાં રાંધણ મૂકાયાં ,નવોઢાના  હાથે,
સજણ  યાદ  ઠોલે  છે, આવી  અષાઢીબીજ !

દરિયો ને  રણ  ગોઠડી  કરે  મોરચંગ  સાથે,
'કાન્ત' મેઘ  ફોલે   છે,  આવી  અષાઢીબીજ !
                            ***
-'કાન્ત'

ग़ज़ल 

सपने  सजते   हैं   ,सज के टूट जाते  हैं ,
चाहनेवाले  बीच  रास्ते में  छूट जाते हैं। 

तड़पती  है  बुलबुल,अपने  कैदखाने में,
बरसते बरसते ये आँसू भी रूठ जाते हैं। 

सितारे चमकते  रहते हैं ,आसमान पर,
चाँद - सूरज सारा  उजाला लूंट जाते हैं। 

हम   इतनी   उम्र में  समज  नहीं पाये,
शीशे की तरह, इंसान कैसे फूट जाते हैं ?

इस  दुनिया  से  कोई  क्या  मांगे भला ?
तुम दंडवत करो,लोग चढ़ कूट जाते हैं। 
                         ***
-'कान्त'

ગઝલ 

હવે   તું  એકરાર  કરી લે,
ભૂલનો   સ્વીકાર  કરી લે.

ઈચ્છા  પજવે જો  સતત,
સ્વને  નિરાકાર  કરી  લે.

ફરી ઊઠ, ઊભો  થઈ  જા,
ખુદને  પડકાર   કરી  લે.

જોઈ લે  ખરતા સમયને, 
ક્ષણનો  વિસ્તાર  કરી લે.

દર્દની  શી    છે   વિસાત ?
અશ્રુ સંગ ,વિહાર કરી લે.

ટહુકાની   માવજત   કર,
સૂરોમાં કિલકાર  કરી લે.

જો અજવાળું  ઊગ્યું  હવે,
'કાન્ત'ના  દીદાર કરી લે.
               ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

હું તને કશું  નહીં  આપી  શકું,
બે-ચાર કદમ નહીં કાપી શકું.

આવી  જા મારા આશ્લેષમાં,
દૂરથી  તને  નહીં માપી શકું.

ગુનો   તો  કર્યો   છે  બેધડક,
વેણથી તને  નહીં શ્રાપી શકું.

સ્મૃતિ પજવ્યા કરે છે સતત,
અહીં  તને  નહીં  સ્થાપી શકું.

ક્ષણો વિસ્તર્યા કરે સમયમાં,
ટકોરામાં  નહીં   વ્યાપી શકું.
                  ***
-'કાન્ત'

ગીત 

મન  મૂકીને   વરસો  મેઘા,
            મન મૂકીને વરસો. 
ભાંગો અમારી તરસ્યું મેઘા,
            ખેતર-વાડી વરસો !
મેઘા રે...મેઘા રે.....મેઘા રે..
વાટ   જોઈને  નજરું થાકી,
કહો   તમે હવે  શું છે બાકી ?
તરસી ધરાને તૃપ્ત કરો ને,
અનરાધાર  વરસો   મેઘા !
                    0મન મૂકીને..
આવન જાવન ગમે તમારું,
જીવન   છો ,  તમે   અમારું.
નાદ ગગનમાં ગજવી ગજવી,
સરિતા  સાગર   છલકો  મેઘા !
                     0મન મૂકીને..
દાદુર,  મોર,   બપૈયા  બોલે,
ધરતી   પણ  અંતરપટ ખોલે.
આજ   હવે   સૌ   સીમા છોડી, 
સચરાચાર    વરસો      મેઘા !
                      0મન મૂકીને....
મેઘા રે......મેઘા રે ..મેઘા રે..
                    ***
-'કાન્ત'