ગઝલ 

શ્વાસમાં   સંચરે  શબ્દમાં  અવતરે ગુજરાત,
નરસિંહ,મીરાંના  પદોમાં  વિસ્તરે  ગુજરાત !

ગરવા  ગીરમાં  ડણક   સંભળાય  સાવજની,
કોક ચારણકન્યાની દોટમાં  પ્રસરે  ગુજરાત !

દાદા મેકરણનું   'જીનામ'  રણને  હોંકારો  દે,
લાલિયા મોતિયાની આંખોમાં  સરે ગુજરાત !

રૂપ  એનું  અલખ,વરતાય જેસલ-તોરલમાં ,
જૈન સાધુઓના ધવલ વસ્ત્રોમાં ફરે ગુજરાત !

રણકાંધીએ દત્તાત્રેય ને હાજીપીરના બેસણા,
સાધુ હો કે મૌલા પગે પડી  કરગરે  ગુજરાત !
                              ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 

ગાલગા,ગાલગા,,ગાલગા,ગાલગા  

આગ  કોણે  લગાવી ,કહે  તો ખરો,

જાન  કોને  બચાવી, કહે  તો  ખરો. 

તૂં   ઉઠાવીશ   પોતે  વજન  કેટલું ?

પોઠ  કોણે  લદાવી , કહે  તો  ખરો.

આ હૃદયની  કહાણી ,જુબાની થશે,

જાંચ  કોણે   કરાવી ,  ક્હે  તો ખરો.

આ   લહેરો  દરિયા  તણી  પૂછતી,

માછલી  શેં  ફસાવી, કહે તો  ખરો.

ચાલ આપી  દઉં ,પ્રેમથી  જિંદગી,

જાળ  શાને  બિછાવી ,કહે તો ખરો.

                      ***

-'કાન્ત'

વૈશાખ  !

ચૈત્રની  લૂ  દઝાડે  છે અમને,
આપીશ નહીં હવે બળબળતો  વૈશાખ !
જીવન દીધું તો દેજે  જીવવાની આશ !

બારે માસ અમારા આભ નીચે બેસણાં,
જીવતરે  લઈ  લીધાં  છે  હવે રૂસણાં !
આપી  શકે  જો તો  આપી  દે વિશ્વાસ !
                                   0જીવન દીધું ...
ધોમ  ધખતું  બપોરું;  તડકે  પીગાળે,
ત્રાહિમામ  પોકારી  ગયા આ  ઉનાળે !
ભરી  દે  અમારામાં  પરમનો  પ્રકાશ !
                                   0જીવન દીધું...
ખુલ્લાં-ખાલીખમ્મ   ખેતર   અચેતન,
ચાડિયાના  માથે   ફરકે     છે   કેતન !
ભેંકાર આ  ભોમકામાં   શ્વસજે તું શ્વાસ !
                                   0જીવન દીધું ...
ઊંચે આભ-ધરતીમાં નથી રહ્યું પાણી,
પાણીની સરવાણી કયાં જઈ  છુપાણી ?
'કાન્ત'ના   કૂબામાં  હવે કરજે તું વાસ !
                                   0જીવન દીધું...
                          ***
-'કાન્ત'

ગઝલ 
ગાલગાગા  ગાલગાગા ગાગાગા  

આપણે  તો   આપણામાં   દેખાયા,
ને  પછી  તો   બારણામાં   દેખાયા.

રોજ  વરસે  પ્રેમનો  વરસાદ અહીં,
એકતરફી    ધારણામાં      દેખાયા.

આંગણે  ચોકી   કરે  છે   ઈશ્ક  તો ,
મયકદાના   આંગણામાં   દેખાયા.

વાંસળીના   સૂરમાં  તરબોળ થઈ ,
શ્યામના   સંભારણાંમાં     દેખાયા.

શાયરીના    બંધનોને     સ્વીકાર્યા ,
છંદ મીટર   પારણામાં     દેખાયા .
                       ***
-'કાન્ત'

કોણ ?

કોણ હત્યા કરે મારી ને 
કોણ કરે મને ક્ષીણ ?
પાતાળમાંથી ઉલેચીને,
કોણ કરે મને ઝીર્ણ ?
તળથી ઉપર વહેતાં'તા મારાં  વહેણ,
આજે મારું રૂપ જોવા તરસે સૌના નેણ !
કોણ ડસે મને સર્પ બનીને,
કોણ કરે મને ક્ષીણ ?
અમૃત હું, આ પૃથ્વીનો,જીવનો જીવનદાતા,
મારા વિણ,લખશે નહીં  કોઈના લેખ વિધાતા.
કોણ મા થી દૂર કરે  મને,
કોણ કરે મને ક્ષીણ ?
મારા વણ તડપે આજે ગ્રામ્ય પ્રદેશો ,
કાલે તારો વારો ,સમજી જા આ સંદેશો.
કોણ સૂકવે કાયા મારી,
કોણ કરે મને ક્ષીણ ?
પાણી છું,તારા શરીરનો પોણો હિસ્સો,
હું જ ટકાવી રાખું તારી કાયાનો જુસ્સો.
કોણ ઝૂંટવે મીઠાશ મારી,
કોણ કરે મને ક્ષીણ?
જાગી જા,સમજ; જાગ્યા ત્યાંથી સવાર,
કર વૃક્ષોનું જતન; હજુ નથી થઈ વાર.
મારા  એક-એક ટીપાનું કરતો રહે જતન,
અને પછી બોલ કે વ્હાલું મારું વતન.
                      ***
-'કાન્ત'

नव प्रभात !

मैं   खड़ा   हुँ  नव प्रभात  के  अरुणोदय सा,
आगे  बढूँगा  जल  प्रपात  के वरुणोदय  सा। 

अंधकार  की टूटी हैं जंजीरें झन झंकार कर,
नया गीत है, नई आवाज़ें, वीणा-टंकार  कर। 

कमर कसे,केशरिया पहने मैं मरणोदय  सा,
आज पड़ा  हुँ  डयोढ़ी  पर मैं  चरणोंदय  सा। 

आसमान   में   चमक  रहे  हैं    चाँद-सितारे,
लज्ज़ित  हैं  उनके प्रकाश  में  महल-मिनारे। 

नक्षत्रों  को देख-देख ;लगता  हिरणोंदय सा।   
आगे  बढूँगा   जल  प्रपात  के वरुणोदय  सा। 
                            ***
-'कान्त'

ગઝલ 

ધીમે   પગલે  આવીને  ગયું   કોઈ,
પર્ણ લાગણીનું ચાવીને ગયું  કોઈ !

હતી  તમામ  ધારણાઓ  આંખમાં,
નજરના તીર ચલાવીને ગયું કોઈ !

જામમાં ચુંબન  કરેલા હોઠ ઘાયલ ,
શરાબને  તરસાવીને   ગયું   કોઈ !

મયકદામાં   કદીક   નાચે  બોટલો,
શરાબીને   ભરમાવીને  ગયું  કોઈ !

તું  સજા ચાહે પીવાની કંઈ  પણ દે,
નશામાં  મને તડપાવીને ગયું કોઈ !

ઈશ્કમાં  આવું  થશે  ન્હોતી  ખબર,
એના  અણસાર આપીને ગયું કોઈ ! 

વફાની  આબરૂ  પણ થઈ  ઘાયલ,
એને   ઢોલિયે બેસાડીને ગયું કોઈ !
                     ***
-'કાન્ત'