સ્ત્રી 

તુલસી કયારાની  પવિત્રતાને 
મારા અસ્તિત્વમાં  ભરીને  ઊભી છું.
સાસરિયામાં !
મારી  આંખોમાં  તરે છે  
મહિયરનું  પાણિયારું.
ચોખી ચટ્ટ પિત્તળની  હેલ , 
એમાં  ઠલવાતું  પાણી 
ઠલવાય  છે મારી ભીતરે !
મારા મેશથી  ખરડાયેલા હાથ 
વાસણોની  સાથે મને પણ ઊટકે છે.
સપ્તપદીના સાત મંત્રો 
ખાલી મને એકલીને પજવે છે.
મારા એ પણ એમાં ભાગીદાર ખરાને ?
શોધું  છું હું  મારી સ્વની ઓળખાણ !
ને મારા કાન પર અવાજ પડઘાય છે ,
'નારી  જીવન  ઝૂલે  કી તરહ 
ઇસ પાર કભી ઉસ પાર કભી !'
હું આ આરપાર ને શોધવા મથું છું
ને મારી આસપાસનો સમય 
ઊડવા લાગે છે.... બસ ઊડવા લાગે છે !
                       ***
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત '