સ્પર્શ !

       જગજીતસિંગના અવાજનો જાદુ મને રોમાંચિત કરી રહ્યો છે.હું 
તન્દ્રામાં છું.....મારા કાન પર શબ્દો સરી રહ્યા છે-'जीवन क्या है चलता 
फिरता एक खिलौना है.... दो आंखोमें एक से हँसना,एक से रोना है… '
મારા પૂરા અસ્તિત્વ ને આ સૂરો ભીંજવી રહ્યા છે,ત્યાંજ ફોનની રિંગનો 
અવાજ મને ઝબકાવી દે છે.હેલ્લો .....'હું કનુભાઈ જોશી બોલું છું.એક 
સેડ ન્યુઝ આપવાના છે....'હું કહું છું બોલો-''વિરામ હોટલવાળા મહેશ 
ભાઈ ગયા....!આટલું કહેવામાં મારા મિત્ર કનુભાઈનો અવાજ પણ હાં-
ફવા લાગે છે....મારા મગજ પર 'आती साँस को पाना ,जाती साँस को 
खोना है  …'ગઝલની છેલ્લી પંક્તિઓ હથોડાની જેમ ઘા કરે છે !
         હું ડી વી ડી બંધ કરું છું.મને ફિલ્મ આનંદનું છેલ્લું દ્રશ્ય યાદ આવી 
જાય છે.અમિતાભ કહે છે...'बोलो  … मुझसे बात करो  … आनंद कभी 
चुप नहीं रह शकता  .. बोलो   ... 'અને અવાજ સંભળાય છે-''बाबू मोशाय 
ज़िंदगी और मौत उपरवाले के हाथ मे है जहाँ पनाह ,उसे न तो आप बदल 
शकते हैं न तो हम   ..... !'
         હા,મહેશભાઈ હવે આપણી વચ્ચે નથી એ જ સત્ય છે.એ જ હકીકત 
છે.મારા એમની સાથે વર્ષો જૂના સંબંધો હતા.જે આજે વર્તમાનમાં પણ 
એટલાં જ તાજાં હતાં.કલમ સાથે પ્રેમ કરનાર આ માણસ ભલે હોટલના 
ધંધા સાથે જોડાયો પણ ....એમની માંહ્યલીપાનો સર્જક જીવતો રહ્યો હતો 
એ મેં અનુભવ્યું છે.આ દેવીપુત્રને મેં બહુ નજીકથી સ્પર્શ્યા છે.બસ એટલું 
કહું -'મહેશ હવે તમે થયા સ્વર્ગેશ ,ઈશ્વર સમક્ષ ભજવજો તમારી સક્ષમ 
કલમના વેશ  !
---------------------------------------------------------------------------------
-કૃષ્ણકાંત ભાટિયા 'કાન્ત'
------------------------------------------------------------------------------------