ગીત 

પનઘટ પહોંચીને તમે, અમને પામી ગયા,
          ને  પછી   ઊમટ્યાં  લાગણીનાં પૂર !
નદીઓ  ને  ડુંગરા   છુપાયા 'તા આંખોમાં,
          સાજન ,વંકાતા હોઠ  થયા  ચકચૂર ! 

શમણું  ગુલાબી, મુને રોજ  પરોઢે  પજવે ,
          ને...થઈ   જાઉં  હું  તો  રાજી  રાજી .
જીવનનું  આકાશ  ઝાંખું -ઝાંખું  લાગે તો,
         સુધારી  લઉં  તરત બગડેલી બાજી.

ઊંચકી  અજવાળું , ઝટપટ  આવી ગયા,
          ને  પછી  અંધારું જતું રહ્યું દૂર-દૂર !
વીંટળાતી  ગઈ  હું  સાહ્યબાની  બાંહોમાં,
          પરશ   પામી   હું  માદક  ભરપૂર !

લીંપી ગૂંપીને શણગારી લાગણીની ભીંત,
          ને પછી ,પ્રેમનો અક્ષર  મેં ટાંક્યો.
તુલસીકયારો   હવે    લીલોછમ    મલકે, 
          ભળશે  એમાં પાણિયારાની  પ્રીત !

સઘળાં ચોઘડિયા, શુભ  થઈ  ગાઈ ગયાં ,
          ને   પછી  ગીતોએ  કર્યો  કલશોર.
હરખાતી-મલકાતી ગઈ,ઘરના ઝાંપામાં,
          ત્યાં ,  સખીઓએ ચીતર્યો તો મોર !
                             ***
-'કાન્ત'