ગીત !

પનઘટની  વાટે તમને પામી ગયા,
                 હૈયે  છે લાગણી ભરપૂર.
ઊંચકી   ઉમંગ   ઊભું    છે  આયખું,
               ને  આંખોમાં આંસુના પૂર !

શમણું  ગુલાબી  મને પરોઢે  પજવે,
              થઈ જાઉં હું તો રાજી-રાજી,
જીવનનું   આકાશ  ઝાંખું  લાગે  તો,
             સુધારું   હું  બગડેલી  બાજી.
લઈને અજવાળું દોડી જાઉં પાદરમાં,
             ને,  અંધારું  જતું  રહે    દૂર !

વીંટળાતી જાઉં સાહ્યબાની બાંહોમાં,
            ગાજણ  હરખે  ગાજી-ગાજી,
દામિની ચમકીને છાનુંમાનું જોઈ લે,
            ઘટના  છે  આ  તાજી-તાજી.
ઘૂંઘટ ઉઠાવે મારા મનનો માણીગર,
           અંગ-અંગ     સ્પર્શે   ચકચૂર !

લીંપી ઘૂંપીને  હું   આંગણું શણગારું,
           ને,એમાં પ્રેમનો મોરલો ટાંકુ.
તુલસીકયારો તો  છમલીલો  મલકે,
           શરમાય      સોયનું      નાકું.
સઘળાં ચોઘડિયાં શુભ થઈને નાચે,
           ને,પંખીઓએ  કર્યો કલશોર !

પાણિયારે  છે   મહિયરનાં  ઓરતાં ,
           ઉંબરોય     મરજાદા   પાળે.
ટહુકા સંભળાય કાનમાં  સખીઓના,
           સાચવું હું એને મનના માળે.
હરખાતી-મલકાતી   ઊભું  ઝાંપે તો,
            નાચતો   મદમાતો     મોર !
                        ***
 -કૃષ્ણકાંત ભાટિયા  'કાન્ત'