સ્પર્શ 

     આજની સાંજ મારા માટે કંઈક વિશેષ રહી.અષાઢ મહિનો હોય અને 
કવિઓની વચ્ચે , ગોરંભાયેલા આભની નીચે બેસી કાવ્ય ગોષ્ઠીનું સં -
ચાલન કરવું એટલે વાદળાંની સાથે ધીંગામસ્તી કરવી.આજે મેં 'સાં-
ધ્યદીપ'(વરિષ્ઠ નાગરિક કવિઓની સંસ્થા-ભુજ-કચ્છ) ની બેઠકનું 
સંચાલન 'વર્ષા કાવ્યો'થી કર્યું.
       લાભશંકર ઠાકર નાં કાવ્ય 'વરસાદ પછી'ની પંક્તિઓ .............
                                 જલ    ભીંજેલી    જોબનવંતી 
                                  લથબથ ધરતી અંગ અંગથી.
                                   ટપકે   છે    કેં    રૂપ મનોહર,
                                   ભર્યા ભર્યા છે અહીં  સરોવર !
થી મેં શરૂઆત કરી.અને પછી તો કાલિદાસનું 'મેઘદૂત' રામચરિત મા-
નસનો 'કિષ્કિન્ધાકાંડ'ખૂલવા લાગ્યા.
                                       बरसा काल मेघ नभ छाये ,
                                       गरजत लागत परम सुहाये। 
                                       घन घमंड नभ गरजत घोरा ,
                                       प्रिया हीन डरपत मन मोरा। 
લોક કવિને પણ યાદ કર્યો.
                             ડુંગર મોર કણુંકિયા, વાદળ ચમકી વીજ ,
                              રુદાને રાણો સાંભર્યો,આવી અષાઢીબીજ !
ધોધમાર વરસાદ વરસતો હોય ત્યારે એ વરસાદની સાથે કોઈની યાદ 
અને સાદ પણ સંભળાયા કરે છે.કોઈકને યાદ કરવાનો આનંદ ભર વર-
 સાદમાં ભરપૂર લૂંટી શકાય છે.વરસાદના ટીપાં આંસુના ટીપાં ને છુપા-
વી શકે છે.You can hide your tears in the rain !
            કોઈકને માટે ઝૂરવું ગમે એવી આ મોસમ છે.તમે જોજો વરસાદ 
ની ઝીણી-ઝીણી વાછટ આવતી હોય એનો સ્પર્શ આહલાદક હોય છે.મા -
દક હોય છે-મોહક હોય છે.કવિ લખે...........
                                              તું ધરતી થઈને તરસે છે,
                                               હું વર્ષા   થઈને વરસું  છું !
                                                તારી   ને મારી  વચ્ચે હું,
                                                મેઘ  ધનુષ  આકર્ષું   છું !
                                                 તું  ઝાડ  થઈને  જીવે છે,
                                                 હું વાદળ થઈને વરસું છું !
વર્ષા ગીતની વાત હોય અને કવિ ઉમાશંકર ન હોય એ કેમ બને ! 21 મી 
જુલાઈ ના રોજ એમનો  જન્મ દિવસ આવી ને ગયો.વરસાદ એમની પ્રિય
ઋતુ.એમણે જીવનભર શિશુ સહજ મુગ્ધતા જાળવી રાખી.એટલે જ એ લખી 
શકયા........
                                                ઝરણું રમતું રમતું આવે,
                                                 ઝરણું રમતું રમતું જાય !
                                                 ઝરણું રુમઝુમ કરતું નાચે,
                                                 ઝરણું ઝમઝમ કરતું ગાય !
        વર્ષાના કવિ તરીકે જાણીતા પ્રહલાદ પારેખને પણ યાદ કર્યા ..............
                                              આ ઝરણાં છલકે ,સરિતા છલકે ,
                                               સાગર છેલ  છબીલો જી !
                                               આ ઊભા ઊભા તરુવર ન્હાતાં,
                                                રંગ તો લીલમ લીલો જી !
વરસાદની વાત મેઘાણીના આ ગીત સાથે જ પૂરી થાય........................................
                                               ઘનઘોર ઘટા ચહું ઓર દિસે ,
                                                મન મોર બની થનગાટ કરે!
                                                 આકળ   વિકળ   સાનભાન,
                                                 વરસાદ  ભીંજવે.............. !
                                                  હાલકડોલક  આંખ    કાન ,
                                                  વરસાદ  ભીજવે................!
                                                  મોર બની થન ગાટ  કરે,
                                                   મારું મન મોર બની થનગાટ કરે ! 
                                                                  ***
-'કાન્ત'